Een nieuwe bondscoach, nieuwe regels, talenten en media-aandacht. Kortom Hey Aart, hey Leon.

Het is relatief rustig in Nederland basketballand. Toch valt er genoeg te bespreken. Aart Dekker stelde mij weer een reeks aan vragen.

We spraken elkaar kort in de rust van de Oranje Voetbal Vrouwen; had ik je al verteld dat die vrouwen altijd pas gaan scoren als ik mezelf gesetteld heb voor de tv? Ook deze keer weer dus. Ik vind het succes van deze voetbalsters erg interessant, het zal morgen niet eenvoudig worden tegen de USA.

Hey Leon: …maar zou het niet erg leuk zijn als deze lang onderdrukte tak van de KNVB de mannen wat betreft succes overvleugelt? Een lesje in nederigheid? Sowieso hebben deze dames al Kwalificatie voor de Tokio-OS van 2020 binnen! Aan de andere kant: wat betekent het wat betreft aandacht in de Media en interesse van Sponsoren nu er straks twee vlaggenschepen zijn in die sport die de ruif op die gebieden leegeten, en sommige Media zelfs ook ruim aandacht geven aan Nationale Jeugdploegen, van ons Nationale Gezelschapsspel? Blijft er nog wel iets over voor andere sporten, en dan natuurlijk vooral voor ons geliefde basketbal-?

Allememachies Aart. Ik heb genoten van de prestaties van de Oranje voetbalvrouwen en ik hoop dat ze wereldkampioen worden. Tegelijk weet ik ook dat ze -voorlopig- niet tegen het mannenvoetbal kunnen opboksen, dat is een compleet andere wereld en misschien moet je dat ook niet willen. Heerlijk toch die sportiviteit op en naast het veld. Geen rellen bij voetbal, heerlijk.

Even los van de discussie over het niveau wordt er bij bedrijven en bonden veel bepaald door mannen. Zolang de mannen bepalen, vrees ik dat de vrouwen het onderspit delven.

Dan de vertaling van waar we voor schrijven; basketbalfans. Eigenlijk zit het vrouwenvoetbal met hun prestaties het Nederlandse basketbal in het vaarwater. Want de media- en sponsoraandacht en daarmee het geld kan niet naar iedereen toe gaan. Ofwel het vrouwenvoetbal is nu het basketbal in Nederland ook voorbijgestreefd. En zo zijn er meer sporten, bijvoorbeeld de handballers die voor het eerst sinds mensheugenis naar het EK gaan.

In mijn ogen staat het basketbal in Nederland veel te passief toe te kijken bij alles wat er verandert in de sportwereld. Ik heb al eerder gezegd dat het bereiken van het volgende EK voor de mannen cruciaal is. Telkens weer krijg ik de bevestiging van mijn mening door de prestaties van andere sporten en sporters. Het missen van de boot is nabij en dan heeft basketballend Nederland een probleem.

Als we de balans opmaken van de DBL-Playoffs 2019, dan leert die ons dat de Media-aandacht niet alleen in die verfoeide snelle eerste ronde van acht nihil was, maar dat ook de Halve Finales en Finals nauwelijks Media-aandacht trokken. Ben je Landstede Zwolle, boek je na twintig jaar eindelijk je Eerste Kampioenschap, blijkt er landelijk minder coverage dan in vele jaren is geweest! Geen ZiggoSport, geen NOS Studio Sport, ik meen zelfs nauwelijks Langs de Lijn?

Hey Leon: is dat toeval? Slechte planning? Was het  – voor de NOS –  misschien het ‘groot uitpakken voor het WK 3X3 in Amsterdam? Kan jij eens duiden wat de oorzaken zijn van dit toch wel zorgwekkende feit?

Nee dat is geen toeval, maar een duidelijk signaal. Hoewel basketbal wereldwijd een grote sport is, na voetbal misschien wel de één na grootste, is het in Nederland piepklein. Daar komt nog bij dat andere sporten en sporters ook vechten om geld een aandacht en vaak goed presteren (zie vorige antwoord). Komt nog bij dat in dat piepkleine Nederlandse basketbalwereldje niet alle neuzen dezelfde kant op staan. Even was er een paar jaar geleden een opleving toen het EK bereikt werd ( Oranje is gewoon het vlaggenschip).

De geringe media-aandacht in de finale is mij ook opgevallen (ook in mijn portemonnee), maar laten we wel zijn. De competitie is amper de moeite waard om te volgen, de verschillen tussen de top en de rest waren in ieder geval groot. Acht van de negen teams bereikten de play-offs ofwel waar was de spanning? En spanning is wat je wilt (op tv). En dan worden er in de play-offs gigantisch veel wedstrijden gespeeld in een zo kort mogelijke tijd. Wat wil je dan als sport???? Natuurlijk komt hier weinig media op af.  

En dan heb ik het nog niet over de nieuwe buitenlandersregeling in de Eredivisie waardoor we terug in de tijd gaan en wedstrijden kunnen krijgen met telkens vijf tegen vijf Amerikanen. Daar zit de Nederlandse media op te wachten, een tienderangs Amerikaanse competitie.

Een sport floreert als er helden en boegbeelden zijn, basketballers waarmee fans zich kunnen identificeren. De Eredivisie heeft zo’n enorm verloop aan Amerikanen (ze heten niet allemaal Dourisseau) dat de identificatie moet komen van de Nederlanders. Tsja dat gaat een gigantisch probleem worden.

We kregen er na onze laatste gesprek ook een vraag over van Alex van Hoogdalem.

Ik krijg het beeld dat de opgeleide talenten die het eredivisieniveau aankunnen bijna allemaal naar college gaan en pas als ze terugkomen (via via) in de eredivisie uitkomen. Waarbij er een groot verschil is tussen de eerste 4 teams en de rest die wel met NL talenten (moeten) werken. Hoe zien jullie dat?

Dit is een feit. Linksom of rechtsom, Amerika blijft het walhalla voor basketballers. Deze droom kun je spelers niet ontzeggen. De top in Nederland vindt de terugkomers vaak niet goed genoeg en vaak zijn ze dat ook niet. Maar de clubs zelf bieden geen alternatief qua opleiding op niveau. Wat is het perspectief van talenten bij teams in Nederland? Rienk Mast mocht afgelopen seizoen pas aan de bak nadat twee Amerikanen bij het oud vuil waren gezet, hij had natuurlijk eerder een kans verdiend. Maar zo gaat het nu eenmaal in Nederland en dat wordt alleen maar erger omdat de clubs, verenigd in de DBL, zes buitenlanders per ploeg toestaan.

Laten we het dan gelijk ook nog maar even hebben over dat WK 3X3. Voor mij persoonlijk betekende het wel wat dat er zo’n groot en  – wat betreft bezoekersaantallen en TV- en andere media-coverage –  succesvol 3X3-Event in Nederland plaatsvond. Van 1993 t/m eind jaren ’90 heb ik me daar met hart en ziel in Den Haag  – maar zelfs ook wel daarbuiten –  voor ingezet, en (denk ik) laten zien dat 3X3 toekomst had. Ik zag ook toen al geen goede reden om te denken dat die tak van het basketbal niet ooit ook Olympisch zou worden. Het is best mooi om het allemaal waarheid te zien worden, al is het tegelijk ook wel wrang dat het mij in Den Haag onmogelijk werd gemaakt de doelstellingen waar te maken. Maar toch… Je weet dat een van mijn stokpaardjes is dat we met het wegvallen van een groot samenbindend Internationaal basketbalevent  – de (A)HBW –  missen. Ik moet zeggen dat een 3X3-event zoals dit WK wel de potentie heeft om dat gat te vullen…

Hey Leon: ben jij ook in Amsterdam geweest, of heb je het op TV gevolgd? Wat vond je ervan? Wat viel je op? Hoe zie de kansen voor onze Oranje-3X3-teams om volgend jaar in Tokio deel te mogen nemen? En ben je het eens met mijn (A)HBW-analogie?

3×3 is een andere tak van sport dan 5×5, bovenal een uitgevonden commerciële sport. Niets mis mee, want het is vlot en flitsend, maar vergelijk het niet met 5×5. Dat gezegd hebbende heb ik het WK vanwege andere verplichtingen van een afstandje gevolgd. Wat mij achteraf opviel is dat de loting voor zowel de Nederlandse mannen als vrouwen erg ongelukkig is geweest of anders gesteld, de FIBA hield geen rekening met het organiserend land. Bij de mannen in de groep zaten Amerika en Servië en bij de vrouwen twee finalisten China en Hongarije.

Omdat 3×3 volgend jaar op de Spelen een show moet zijn met de commercieel meest aantrekkelijke landen, hoeft Nederland ondanks haar inzet de afgelopen jaren voor 3×3 op geen enkele clementie van de FIBA te rekenen.

Dan komt nog de vraag over kwaliteit. De huidige selectie bij de mannen heeft niet genoeg talent denk ik, bij de vrouwen zie ik wel de beste speelsters van Nederland. De vrouwen gaan zich nu ook fulltime richten op 3×3. Ik heb niet gehoord dat de Apollo-spelers dat ook gaan doen. Kortom ik geef de vrouwen meer kans op Tokio dan de mannen.

Hey Leon: jij hebt de afgelopen tijd weleens geschreven dat je vond dat al het Basketball onder een  sterke en verenigde paraplu zou moeten komen, en dan de DBL en het NMT in het bijzonder. Nu lijkt dat te gebeuren: ‘NBB-organisatie/nieuws/nieuws/!/3605/we-zijn-basketball-nederland-ready-to-roar – Basketball Nederland’, met een prachtig nieuw Logo en al. Nu is (de noodzaak tot) ‘Samenwerken’ mijn middelste naam, maar op een of andere manier heb ik er een gevoel bij van ‘Eerst zien, en dan geloven’…

Om er nog een te gebruiken: geen woorden maar daden. En de Nederlandse basketbalbond kan toch nooit akkoord gaan met de nieuwe buitenlandersregeling van de DBL (en ja ik weet dat die wordt overgenomen van de FIBA, nou en zeg ik dan). Kortom ik zie het nog niet de goede kant op gaan en een logo zegt mij helemaal niets.

Goed, dan maar gelijk de allerbelangrijkste beslissing die onder deze vlag genomen moet worden; ik vind het maar lang duren voordat er Witte Rook komt omtrent de belangrijke coach-vacature; die van de Hoofdcoach van de Orange Lions Mannen. Hoor links en rechts dat binnen een dag of tien bekend zal worden wie de kar moet gaan trekken. Ik ben er niet echt mee bezig geweest om uit te vogelen wie de gelukkige wordt   – weet wel wie ik graag op die plek zou zien –  maar ik hou mijn hart vast…

Hey Leon: ben jij al iets wijzer? Wie verwacht jij als Hoofd-coach van de Mannen-5-on-5-ploeg, het vlaggenschip van het Nederlandse basketbal? En als jou al wat meer duidelijk zou zijn dan mij, wat zijn je verwachtingen van die benoeming?

Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat Johan Roijakkers de nieuwe bondscoach gaat worden. Een logische keus zou hij zijn aangezien de 38-jarige Brabander al jaren goed werk levert in de Bundesliga bij Göttingen.

Alleen heb ik geen idee wat hij kan als bondscoach. Veel keus aan spelers heeft hij niet en verjonging is nodig terwijl kwalificatie voor het EK ook een must is. Voorbereidingstijd is er bij interlands amper. Eigenlijk doet Oranje mij altijd denken aan de scouting. Wie zijn er, wie zijn er niet. Geld is er amper, de sfeer is goed. En iemand moet de touwtjes aan elkaar knopen. Van Helfteren was een uitstekende scoutingleider, een man die het beste kon halen uit gebrekkige situaties.

Johan Roijakkers is een perfectionist en ik ben benieuwd hoe hij zich houdt in de Oranje/scoutingsituatie. Dat hij een goede coach is, lijkt me duidelijk. Alleen had ik graag een Oranje-programma gezien deze zomer, wat oefenwedstrijden spelen tegen WK-gangers. Was een gouden ervaring geweest. Maar ja…het is zoals het is.

We hebben het er al vaker over gehad, en zullen het er waarschijnlijk nog lang over hebben  – misschien moet discussie ook nooit echt stoppen –  het Nederlandse Mannen Team gaat een nieuwe fase in. Dat zal waarschijnlijk ook betekenen dat de Selectie gaat veranderen. Sowieso moet er natuurlijk ook bij tijd en wijle vers bloed bijkomen en betekent dat dat de rollen van de spelers die blijven ook veranderen. De ontwikkeling van een speler intrigeert me meer dan alle anderen;

‘The Strange Case Shane Hammink’

Hey Leon : ik zeg weleens ‘Sport is pas echt leuk als de teams alles uit de kast halen, er sprake is van spanning en de uitkomst onvoorspelbaar is. Dat was dus duidelijk het geval afgelopen seizoen. Wat mij al een groot deel van het seizoen intrigeert is het seizoen van Shane Hammink bij Donar. Ik verwachtte nogal wat van hem; tenminste dat hij zich goed zou ontwikkelen…want ik was en blijf (i.i.g. nog even) van mening dat hij voldoende in huis heeft om zijn stempel op zijn team en de competitie te drukken, en – minstens zo belangrijk – dat is ook voor de Orange Lions van belang. Mijn stelling: Shane heeft de potentie de MVP van de DBL te worden, hij is vaardig, groot, atletisch en intelligent genoeg om dat te bewerkstelligen, en je moest hem volgens mij ook meer zien als een (halve) Amerikaan met een vijfjarige college-carrière en een jaar ACB onder zijn riem, dan als een relatief jonge Nederlander die nog veel stappen moet maken. Ik denk niet dat ik negatief ben als ik zeg dat de verwachtingen nog niet vervuld zijn… Natuurlijk is het niet alleen maar gemakkelijk met Pa als voorganger met dezelfde naam te moeten opvolgen, zeker niet als halve Amerikaan in Nederland, maar toch. In interviews gaf Donar-coach Erik Braal aan dat ook hij en Shane zelf vinden dat er iets moet veranderen bij Donar volgend seizoen; dat kinkt bemoedigend. Laat jij daar eens je licht over schijnen.

Ik denk dat Hammink een groot talent is en tegelijk denk ik dat hij heel zijn carrière niet optimaal is gebruikt, zeer ook vorig jaar niet. Plus afgelopen seizoen was eigenlijk een rookieseizoen, want in Spanje zat hij vooral op de bank. Gezien de situatie bij Donar afgelopen seizoen met al die gelouterde spelers die niet 100% meer trainden en vooral onderhielden, kwam Hammink in een verkeerd gespreid bedje terecht. Zo ging de spiraal langzaam maar zeker neerwaarts en dat is zeker niet raar bij een jonge gast.

Feit is dat Donar gaat vernieuwen en als coach Braal Hammink weet te raken en mee weet te nemen in de spiraal omhoog en hijzelf het beste eruit gaat halen dan ben ik met je eens dat Shane een potentiële MVP is.

Europa-Cup-deelname 2019-2020

We stipten het al aan in onze vorige dubbelcolumn: Landstede Zwolle gaat ook Europees aan de bak en dat betekent vier Nederlandse gegadigden. Landstede als Kampioen wil FIBA EuroCup spelen, Donar FIBA Champions League, Zorg en Zekerheid Leiden zal als Bekerwinnaar ook wel toegelaten worden tot die FIBA EuropeCup.

Hey Leon: Gaan we het meemaken dat met New Heroes Den Bosch het aantal Nederlandse clubs in Europese Bekers op vier komt? Of wordt dat een probleem? Weet jij al wat meer? Donar was in de reguliere competitie vierde, Donar derde…pikant? Of zie ik spoken?

Donar gaat de voorronde Champions League in en heeft een hele interessante loting met eerst Benfica en bij winst dan Mornar Bar. Ik zie kansen, maar Donar heeft een totaal vernieuwde selectie die bij dit schrijven nog weinig vorm heeft. Daarbij komt nog dat er pas vier weken van tevoren voor het eerst getraind gaat worden, dat is in mijn ogen twee weken te laat. Ik snap dat het geld kost en het seizoen lang wordt, maar wil je nou het hoofdtoernooi bereiken of niet. Dan laat je toch niets aan het toeval over?

Landstede gaat ook Europa in. Dat hoort. Ze gaan geen flater slaan, zeker niet nu Dahlman blijft. Dat is overigens voor mij de meest opmerkelijke en belangrijkste handtekening die gezet is in de Eredivisie tot nu toe. Ergens in mijn gedachten zie ik Arvin Slagter trouwens wel in Zwolle opduiken, een paar jaar geleden waren Akerboom en Wessels ook bijna gestrikt.

Zorg en Zekerheid houdt de coach en ik begrijp dat er rechtszaak aan komt tussen de club en Kherrazi. Vette is weg en ik zie de andere Amerikanen ook niet terugkeren. Met een compleet vernieuwde selectie met vast zes Amerikanen en Worthy de Jong heb je niet veel te zoeken in Europa, of er moeten meerdere Thompsons en Watsons tussen zitten, maar zoiets lukt niet vaak twee jaar achter elkaar.

Den Bosch lijkt mij het kind van de rekening te worden. Al weet je het met de FIBA nooit. Overigens geldt voor hen Europees gezien hetzelfde als voor Leiden. Overigens is er is nog geen nieuwe hoofdsponsor gepresenteerd. Bob van Oosterhout een beetje kennende zal het wel een ‘big bang’ moeten worden, maar de FIBA heeft hij niet helemaal in de hand.

De DBL in 2020

Ik wil de discussie over het format van de DBL (regulier seizoen en playoffs) even parkeren, maar daar kom ik nog wel op terug. Het laatste nieuws is dat TBG Dragons ook weer een jaartje wacht, dat brengt het aantal DBL-clubs op dit moment op negen.

Hey Leon: denk jij dat dat ook het aantal teams zal zijn dat in oktober voor het seizoen 2019-2020 aan de start zal staan? Of krijgen we nog een uitvaller, of zelfs meer dan een?

In Nederland weet je het nooit. Ik biedt geen garanties. Deze vraag en mijn antwoord geeft in een notendop ook aan wat de stand van het profbasketbal in Nederland is.

Tenslotte was er het nieuws dat de DBL/NBB de (nieuwe) FIBA-regels omtrent ‘Homgrown players’ gaat overnemen.

FIBA Regels omtrent Home Grown spelers:
For the purposes of players’ eligibility in the FIBA Europe Cup, the term “Home Grown Player(s)” shall mean player(s) registered with the NF of the Club in question at least three (3) seasons between the age of 12 and 20.

Each Club shall enter on the score-sheet:
a) in case of twelve (12) or eleven (11) players, at least five (5) Home Grown Players;
b) in case of ten (10) or fewer players (subject to a fine) at least four (4) Home Grown Players.”

Ik heb me er nog niet echt in verdiept, maar zo op het eerste gezicht lijkt me dat een kwestie van ‘meerdere stappen terug’, zo niet ‘terug naar af’; hebben we in een behoorlijk aantal jaren ‘Herenakkoord’ het aantal buitenlanders teruggebracht van (vaak) zeven of acht, naar vier of vijf, gaat nu de deur weer helemaal open voor zeven buitenlanders! Ik heb er wel eigen ideeën over, maar die bewaar ik nog even voor later.

Q_Hey_Leon: Hoe kan dit zo gebeuren? Wat vind jij ervan? En welke gevolgen zal dit  – denk jij – gaan hebben?

Moet ik aan het eind van dit stuk nog uitleggen hoe ik er over denk? 😉

Belachelijke keus. Waarom zou je in Nederland met zes buitenlanders willen spelen? Wordt de competitie daar beter van? Nee het ontdoet je van de (morele) plicht om spelers op te leiden. Je hebt toch alleen maar bankvulling nodig in deze situatie.

Het interesseert mij geen zier wat de FIBA-regels zijn. Die luisteren toch alleen maar naar het geld en de grote landen. Zij verkeren in de een andere situatie dan Nederland.

Er zijn vast ploeg die denken dat ze met zes buitenlanders ver komen in Europa. Die haal ik uit een droom. Geen kans. Want als iedereen er zes heeft loop je nog achter de feiten aan.

Nee. Leid op of scout een sterkte Nederlandse kern, die herkenbaar is voor fans en sponsoren en die vanwege hun achtergrond een sterk blok vormen. Vul die kern dan aan met kwalitatief sterke Amerikanen, drie lijkt mij genoeg.

Maar ja de keus is gemaakt, dus er zal wel weer een karrenvracht aan very low-budget Amerikanen worden ingevlogen. Lekker springen en rennen en de Nederlandse jongens met hun teammentaliteit staan erbij en kijken ernaar. Terug naar de jaren ’90 van de vorige eeuw en de beginjaren van 2000, het sportieve dieptepunt van het Nederlandse basketbal. Schijnbaar zijn teveel mensen dat al vergeten.

Landstede kampioen, hoe zit dat? En meer in een nieuwe Hey Aart, Hey Leon.

Met Zwolle heeft de Nederlandse basketbalgeschiedenis er een nieuwe kampioen bij. Nou komt het succes van Landstede niet uit de lucht vallen. Met Aart Dekker blik ik terug op de play-offs.

Het zit er weer op het lange – nou ja lange, er zijn mensen die daar anders over denken, daar kom ik verderop nog wel op terug – DBL-seizoen 2018-2019. Met jou was ik er voorafgaand aan deze Finals-serie van overtuigd dat de kans dat Donar ‘gewoon’ weer Kampioen zou worden groot was… Zaten we er naast, of zaten we ernaast? Maar daar heb ik geen enkel probleem mee, want uiteindelijk heeft Landstede het Kampioenschap 2019 verdiend gewonnen.

Ik denk dat er weinig mensen zullen zijn die Landstede deze eerste titel misgunnen. Dik verdiend. Alleen al de coachesstaf waarvan Herman van den Belt hier zo’n twintig seizoenen voor heeft gewerkt en ook Mark Schuttershoef en Adriaan van Berg geen gekke dingen doen. Ze houden vast aan de uitgezette route. Dat is dus eindelijk en ook voor de League lijkt het me een goede zaak. Ik vond het prachtig om de blijheid te zien bij alles en iedereen met een blauw-wit-gestreept hart, Herman voorop.

Hey Leon: Wat zijn jouw observaties en waarnemingen rond dit Wapenfeit?

Hey Aart: Ik kan jouw bevindingen alleen maar onderschrijven. Ook ik vind het dik verdiend. Dit Landstede was in de finale top, verdedigend, aanvallend en bovenal een team. Ik was erbij in 2005 toen Herman van den Belt met Zwolle kansloos werd weggeveegd door Amsterdam en ook de jaren erna toen er rustig verder is gebouwd aan de organisatie. Landstede is altijd een stabiele ploeg geweest met soms wat meer en soms wat minder talent, net als alle andere topteams. Je moet ook een beetje geluk hebben met vooral de Amerikanen die je haalt. Gepokt en gemazeld door alle jaren en verloren finales weten vakman Van den Belt en Van Bergen (een Groninger) nu in Zwolle wat nodig is om kampioen te worden.

Foto: Landstedebasketbal.nl

Wel nog een aandachtspuntje. Waar zijn de eigen opgeleide spelers? Een vraag die overigens ook te stellen valt aan Donar, zeker nu Mast vertrekt, Leiden en Den Bosch. Allemaal leuk en aardig maar ook Landstede heeft een kampioensteam bij elkaar gehaald en niet gebouwd. Kijk daar is op zich niets mis mee want Eredivisieclubs spelen om kampioen te worden en in dat licht gezien is het logisch. Maar buiten de Amerikanen hebben ook de Nederlanders niet hun roots in Zwolle. Ik zou zo graag zien dat er een keer iemand kampioen wordt met wat zelf opgeleide spelers. Ik denk dat als alle clubs een Amerikaan minder hadden gehad, Landstede ook de beste was geweest en Freek Vos speeltijd zou hebben gehad.

Überhaupt. Zou een Amerikaan minder bij iedereen voor andere verhoudingen hebben gezorgd? Denk het niet. Overigens weet ik wel dat Zwolle een aardige jeugdopleiding heeft, dus wie weet.

Nou is Zwolle voor het eerst kampioen geworden, maar Weert is dat ook in 1994. Hoewel ik sterk de indruk heb dat de organisatie in Zwolle nu beter is dan toen in Weert, zal de tijd uitwijzen wat dit kampioenschap voor gevolgen heeft.  

Hey Leon: Ik had toen de Playoffs eenmaal begonnen waren wel in toenemende mate het gevoel van ‘het zou voor Zwolle weleens nu-of-nooit kunnen zijn’…en dan in figuurlijke betekenis – want ‘zeg nooit nooit! – maar ook al wordt Landstede langzaam maar gestaag steeds beter, dat wil niet zeggen dat er volgend seizoen gewoon weer een seizoen met dezelfde kansen voor ze zal komen. Wat denk jij?

Hey Aart: Hoe je het wendt of keert uiteindelijk heeft de ploeg met het meeste geld de grootste kans. Meer geld sluit onzekerheden uit, maar het biedt geen garanties. Gelukkig niet, dat hebben we dit seizoen gezien.

Overigens denk ik dat het gros van de mensen na de serie tussen ZZ Leiden en Donar dacht dat de Groningers het licht hadden gezien, ik in ieder geval wel. Daarna werd zelfs nog de eerste finalewedstrijd gewonnen in Zwolle. Het siert Landstede hoe de ploeg zich daarvan heeft hersteld, de ploeg, misschien wel door die nederlaag, meer gefocusd dan ooit tevoren.

Nog even over de budgetten. Donar zit op 1,9 miljoen. New Heroes rond een miljoen. Leiden op een tonnetje of acht. Landstede zit ook op dat niveau. Het lijkt misschien minder kapitaalkrachtig in Zwolle en het sec spelersbudget is dat misschien ook wel, maar veel is ondergebracht bij Landstede opleidingen. Dat is geen cash geld, maar trainers en spelers die lessen geven en fysio’s en commerciële zaken en zaalhuur die andere teams moeten betalen, komen hier op het conto van de school. Hier is helemaal niets mis mee, maar laten we het basketbal in Zwolle niet onderschatten.

Kortom Landstede basketbal is voor volgend seizoen gewoon zoals altijd een outsider, vooral ook omdat de ploeg niet intact zal blijven.

Hey Leon: We bespraken het al eerder: Om dit succes te behalen bleek Europees meedoen dus niet noodzakelijk…maar ik houd mijn stelling overeind dat Zwolle dat wel zou moeten doen. De berichtgeving daarover is wisselend:

Hey Aart: Eigenlijk is het adel verplicht. De kampioen behoort Europees te gaan spelen. Kost alleen een ton, althans dat moet je begroten. In Leiden en in Den Bosch waren het sponsoren die garant stonden voor de kosten van Europees basketbal. Ik weet niet of dat in Zwolle haalbaar is, maar in feite heb je hier een businessclub voor. Dus vermogende dames en heren in Zwolle en omgeving….

De kampioen mag natuurlijk de voorronde van de Champions League in. Het Zwolse kampioensteam zou geen gek figuur slaan en, denk ik, een kans hebben op het bereiken van het hoofdtoernooi. Evenwel is het niet reëel om te verwachten dat Kajami-Keane en Dorsey-Walker terugkeren om over de andere Amerikanen nog maar niet te spreken en dan wordt het een zeer lastig karwei.

De vraag is dus hoe graag wil Zwolle FIBA Europe Cup spelen?

Hey Leon: Donar begon het seizoen dus ‘on the Top of the Hill’ normaal gesproken heb je dan – zeker Thuis in een entourage zoals in Groningen – bij scheidsrechters in geval van twijfel meestal het voordeel, zeker als je kampioen bent en goed speelt. Wat is er in hemelsnaam gebeurd in het Hoge Noorden dat dit zo uit de hand kon lopen, en dat echt vrijwel iedereen in en rond het team een rol speelde in die escalatie?

Hey Aart: Wat ik hoorde is dat er van alles zou zijn gebeurd in Groningen tot vechtpartijen aan toe. Of het waar is, geen idee. Overigens is er bij alle teams in de loop der jaren weleens gevochten. Alleen heb ik dat soort geluiden de vorige seizoenen niet uit Groningen gehoord. Het boterde gewoon niet in die groep. Het was geen geheel zoals de afgelopen jaren. Ook Groningse die-hardfans die ik sprak zagen dit seizoen nooit een team. Er is in Groningen gegokt op nog een jaartje succes met exact dezelfde formule, het resultaat is inmiddels bekend.

Het lijkt mij dat er wel iets gaat gebeuren, ze hebben tenslotte wel wat geld te besteden.

Hey Leon. Het was een bizar seizoen; in meerdere opzichten. Windmills werd uit de competitie gezet. Donar geen kampioen. ZZ Leiden dat mooi basketbal speelde met goede Amerikanen maar de favorietenrol niet kon waarmaken en nog de affaire Kherrazi. Kan jij je in het (Nederlandse) basketbal een situatie heugen waar en zo belangrijke speler door eigen staf/club op twee cruciale momenten ZELF geschorst werd? (Ik niet!)

Hey Aart: Nee ik kan me geen soortgelijk geval herinneren. Ik heb al eerder geschreven dat Kherrazi voor mij een van de meest fatsoenlijke spelers is die ik ken. Ook nog eens de aanvoerder van Leiden en de man die in het voorseizoen toen Oranje speelde tussen de WK-kwalificatieduels thuis tegen Hongarije en uit in Litouwen nog even naar Italië vloog om Leiden te helpen op een oefentoernooi. Op zich vond ik dat raar, maar ja de aanvoerder was een speelbal tussen twee teams. Het feit dat hij een extra reis maakte, tekent ook zijn loyaliteit. Andersom lijkt het wat minder

Hey Leon: en dan zou ook nog eens een boek geschreven kunnen worden over de ‘Making & Breaking’ van Team & Seizoen van de club waar jij thuis bent – New Heroes Den Bosch – wat verkeerd uitpakkende keuzes waar ‘iets van gokjes’ aan vast zaten en die – in tegenstelling tot ZZ Leiden waar ze allemaal de goede kant uitvielen – in Den Bosch allemaal juist dan andere kant uit vielen. Heb je daar nog een of meer alles omvattende conclusies bij? En, voorzetje: denk je dat de kans bestaat dat dat allemaal nog eens gebeurt? Of zijn club en Eigenaar Bob van Oosterhout inmiddels zo gepokt en gemazeld dat volgend seizoen ‘het Jaar van New Heroes’ gaat worden?

Hoewel nooit hard uitgesproken heeft Bob van Oosterhout natuurlijk dit en afgelopen seizoen in eerste instantie heel erg gehoopt dat hij een kampioensgroep bij elkaar had gezet. Het is door omstandigheden anders uitgepakt, shit happens en soms overkomt je dat keer op keer (twee jaar achter elkaar je pointguard kwijtraken bijvoorbeeld). De les van Zwolle is eens te meer dat elke organisatie rustig moet zijn om een kampioenatmosfeer te creëren. Dat was natuurlijk niet het geval in Den Bosch. Plus ik heb de indruk dat Kroatische coaches niet zo aarden in de Maaspoort.

Nou is Bob van Oosterhout een slimme vent en dit ziet hij ook wel (of hij leest het nu ;-). Dus dat komt wel goed. Of ze dan kampioen worden is van zoveel zaken afhankelijk, maar de voorwaarden voor betere prestaties gaan wel geschept worden.  

Hey Leon: wij hebben het er jaren over dat de Nederlandse Deelname aan de Europese Toernooien zo wisselend was – terwijl die zo essentieel is voor de ontwikkeling van clubs en het Nederlandse mannen-basketball als geheel – nu heeft Donar (als nummer-4) zich al (weer) aangemeld voor de Fiba Champions League, het zou voor de hand liggen dat Landstede Zwolle dat als Kampioen ook gaat doen, Zorg en Zekerheid Leiden heeft de smaak te pakken en heeft rechten als Bekerwinnaar, en New Heroes Den Bosch speelt in de zaal waar en is de club met het meeste Europese Traditie. Zien we hier een probleempje opdoemen – Vier(4) Nederlandse Kandidaten!?! Of denk je dat de Fiba (ULEB wellicht) dit gladjes gaan faciliteren? In ieder geval: al lang niet vertoond…

Pfff Geen idee wat de FIBA tolereert en accepteert. Volgens mij doen er ook altijd veel Belgische ploegen mee. Ik heb het even nagekeken, twee dit seizoen in de Europe Cup (Mons, Charleroi en later nog Oostende uit Champions League). Zij hadden ook Antwerpen in de Champions League. Zo zou ook voor Nederland de verhouding moeten zijn.

Maar vier in de Europe Cup lijkt me wat veel, tegelijk moet Zwolle het geld nog bij elkaar krijgen, Leiden hetzelfde. En Den Bosch heeft officieel geen hoofdsponsor want het contract met New Heroes is afgelopen. Nou heb ik al gehoord dat er een nieuwe hoofdsponsor is, maar geen idee of die ook Europees het geld op tafel legt en zo niet wie dat dan wel doet.

Landstede kampioen? Of haalt Donar een allesbeslissende wedstrijd uit het vuur? Wat historie bij wedstrijd 6.

De weersvoorspelling voor morgen is 30 graden, op zich zou ik het leuk vinden om in een tropisch Landstede Sportcentrum een wedstrijd zeven mee te maken met nog wat verlengingen (remember 2011) als het even kan. Of het zover komt, tsja dat weten we vandaag rond zes uur.

Een aantal vergelijkingen tussen Landstede en Donar heb ik gisteren al gemaakt. Eentje voeg ik er nog aan toe, namelijk de tijd dat een ploeg op voorsprong heeft gestaan in de vijf wedstrijden tot nu toe.

In totaal zijn er 200 minuten gespeeld.

Landstede op voorsprongDonar op voorsprong
159.0930.27

De overige tijd (ruim 11 minuten) was de stand gelijk

(Jacob Bergsma bedankt voor de stats).

HISTORIE WEDSTRIJD 6

Wedstrijd zes in de finaleserie (best-of-seven) is 14 keer gespeeld.

Acht duels zijn gewonnen door de thuisploeg, met 57% is dat een opvallend laag percentage (gemiddeld over alle finale play-offduels is 69%).

De gemiddelde uitslag spreekt ook boekdelen: 75-77.

Negen keer was het na wedstrijd zes 3-3 in de serie, in de andere gevallen was het kampioenschap beslist.

Donar heeft in haar historie drie keer een finalewedstrijd zes thuis gespeeld (Den Helder 1996, Den Bosch 2006 en Leiden 2011) en nog nooit verloren.

Landstede heeft in drie verloren finales (2005, 2016 en 2017) nog nooit een wedstrijd zes buiten Zwolle gespeeld.

De laatste ploeg die wedstrijd zes buitenshuis won was Amsterdam in 2008, in Den Bosch werd het 72-82 (en ging de titel in wedstrijd zeven aan de neus van Den Bosch voorbij).

Zwart/Wit. Wat mij opviel aan wedstrijd 5 tussen Landstede en Donar

Het was heerlijk om te zien hoe Landstede aan wedstrijd vijf begon. Duidelijk volledig in de overtuiging om de wedstrijd te winnen. Kein geloel. Hard werken vanaf de allereerste seconde en dan zien tot wat het leidt. Achteraf niet kunnen zeggen: hadden we maar…

Mooi en knap ook zo laat in het seizoen als iedereen moe is en pijntjes voelt. Zeker weten dat Herman van den Belt gelouterd door drie verloren finales, zijn mannen heel duidelijk op het hart heeft gedrukt om zo te beginnen.

30-13.

Game over, na één kwart al.

Waar was Donar mee bezig?

Ik heb geen idee. Overrompeld? Kan. Die ploeg is alleen zo ervaren, zo’n gelatenheid, zo’n collectief falen dat mag de Groningers simpelweg niet overkomen. Muiterij kwam even in mijn gedachten op, maar het zal wel een mentaal probleem zijn want dinsdag (in eigen huis) konden ze het wel opbrengen.

Evenwel er is pas een kampioen bij vier overwinningen.

Tegelijk kan niemand ontkennen dat de sterren in de richting van een Zwols kampioenschap staan.

Zo speelden Landstede en Donar dit seizoen al negen keer tegen elkaar, zeven keer won de ploeg uit Zwolle.

In de finale is het matchpoint voor Landsstede.

Dat levert deze totaalcijfers op na vijf finaleduels:

LandstedeDonar
Punten382336
Rebounds184144
Assists6551

En natuurlijk bieden deze cijfers geen enkele garantie, maar een duidelijk teken is het wel. Tegelijk hoeft Donar maar twee keer met één puntje verschil te winnen en de ploeg is voor de vierde keer op rij kampioen.

Evengoed is Landstede morgen voor het eerst in de geschiedenis kampioen van Nederland.

We gaan zien hoe zwart/wit het is.

Al ben ik persoonlijk na vijf jaar (Donar vs Den Bosch 76-68 in 2014) wel in voor een wedstrijd zeven, heerlijk.

Vandaag matchpoint, maar voor wie? Landstede of Donar.

Vanmiddag is in Zwolle (14u) wedstrijd vijf in de finaleserie tussen Landstede en Donar. Dat betekent dat er zaterdag in Groningen (16u) iemand kampioen kan worden.

Veertien keer eerder was het na wedstrijd vier in de serie 2-2, daarna was het twaalf keer (86%) de thuisploeg die op 3-2 kwam, maar twee keer won de uitspelende ploeg wedstrijd vijf.

De laatste keer was in het seizoen 2007-2008, Den Bosch won in Amsterdam 77-79. Daarvoor was het Den Helder dat in seizoen 1991-1992 de vijfde (en beslissende) wedstrijd won in Den Bosch 75-85.

FEITEN WEDSTRIJD 5

Dit duel is 25x gespeeld in alle finales sinds de invoering van de play-offs.

In 80% van de gevallen won de thuisploeg.

De gemiddelde uitslag was 80-71.

Historisch gezien was de stand na de vijfde wedstrijd:

13 keer 3-2

4 keer 2-3

En wat nu niet mogelijk is 6 keer 4-1 en 2 keer 1-4.

Tempo en passing game. Wat mij opviel in wedstrijd 4 tussen Donar en Landstede.

Goh dat was een ouderwets lekker potje basketbal gisteren. Doe mij er nog maar drie.

Voor het eerst deze serie was Donar zichzelf. Nou was het niet dat Landstede slecht speelde, in tegenstelling zelfs, maar de thuisploeg was gewoon ietsje beter. Dan helpen 17 rake driepunters (tegen 55%) natuurlijk ook wel, zeker als Landstede er maar zeven raakschiet. Dat scheelt toch 30 punten.

Overigens maakte het taaie Landstede dat verschil nog bijna goed in de slotfase, totdat Jason Dourisseau de deur op slot deed met zijn NBA-achtige driepunter op 1.6 seconde voor het einde van de slotklok.

Omdat de NOS mijn interview met Jason Dourisseau niet online heeft gezet en het wel leuk was, hierbij…

Jason Dourisseau over zijn cruciale driepunter

Nou viel mij vooral op dat Donar dit keer het tempo van de wedstrijd bepaalde en dat was dus fors hoger dan in voorgaande drie duels. Met hun verdediging en rebounds dicteerde Landstede het tempo. Nu was het andersom.

Dat werd al heel snel duidelijk omdat Jeter en Gipson vanaf de eerste seconde vooruit dachten. In de omschakeling had Zwolle daardoor, vooral in het tweede en derde kwart, moeite om zich verdedigend te hergroeperen. Plus, en dat is niet minder belangrijk, Donar maakte er een passing game van. Eindelijk werd ook de rust in de aanval gevonden om niet te snel te schieten, maar om goede aanvallen te spelen (met 20 assists voor Donar en maar 10 voor Landstede). Daar zullen Braal en Van Veen fors op gehamerd hebben.

En zo gebeurde het dat Donar een volwassen wedstrijd begon te spelen, met snelheid, inside dreiging door penetraties (zelfs zonder de zieke Koenis en geblesseerde Mast) en daardoor ruimte voor uitgespeelde driepunters.

Achteraf bezien werd het gat geslagen in het tweede kwart (26-16). Een opvallende rol was toen weggelegd voor Grant Sitton. Aanvallend werd hij (die in wedstrijd twee nog aan de kant moest blijven) de X-factor, maar ook verdedigend deed hij wat hij moest doen.

Landstede werd hierdoor gedwongen tot achtervolgen. Toen zag ik ook dat er spelers bij Zwolle waren die geforceerd op zoek gingen naar succes, in feite precies wat Donar deed in de voorgaande duels.

Herman van den Belt op zijn beurt zal in de rust gezegd hebben dat zijn spelers ‘normaal’ moesten gaan doen en zo ontstond na de rust, en zeker in de laatste 15 minuten (65-49) een kat en muis spel. Niet in het minst door Kajami-Keane die qua scores heel goed in de wedstrijd zat, maar in mijn ogen te weinig zijn collega’s vond (maar 4 assists).

Nogmaals er ontstond een goede wedstrijd, waarin het karaktervolle Zwolle vlak voor tijd nog terugkwam tot 85-82 en Jason Dourisseau zijn schot kon nemen.

Hoewel de Groningers een goede wedstrijd speelden, was Zwolle niet veel minder. De vraag is nu of Donar deze lijn, en metname het voor Donars spel cruciale driepuntsschot, kan vasthouden in een uitwedstrijd want Landstede heeft met nog maximaal drie duels te gaan gewoon thuisvoordeel.

Het is 2-1 en alles is nog mogelijk. Vanavond wedstrijd 4 Donar vs Landstede.

In de serie tussen Landstede en Donar is er op dit moment één ding zeker en dat is dat de stand in de best-of-sevenserie 2-1 is voor Zwolle. Ok er is nog één ding zeker en dat is dat om 19.30u in Martiniplaza de volgende wedstrijd is en donderdag nog een in Zwolle.

In wedstrijd drie kreeg Donar een pak slaag van Landstede, de thuisploeg was goed de gasten niet.

Nou zegt dat resultaat wel iets over het duel van vandaag, maar garanties biedt het niet dat leert het verleden wel.

Om een voorbeeld aan te halen, in het seizoen 2000-2001 won Amsterdam wedstrijd drie thuis van Weert met een enorm verschil, 106-67. Twee dagen later was het in Weert 79-78.

En zo zijn er veel meer wedstrijden geweest, wat voorbeelden van grote overwinningen in finalewedstrijd drie en daarna nederlagen in wedstrijd vier.

1989-1990 Den Helder – Den Bosch, 89-76. Daarna 89-52.

1993-1994 Den Bosch – Weert, 99-72. Daarna 80-70.

1994-1995 Den Helder – Goba, 95-80, Daarna 93-73.

1995-1996 Den Bosch – Den Helder, 80-61. Daarna 80-75.

1998=1999 Amsterdam – Den Helder, 69-51. Daarna 65-50.

1999-2000 Amsterdam – Werkendam, 84-67. Daarna 71-64.

2003-2004 Donar – Den Bosch, 87-66. Daarna 77-68.

2007-2008 Amsterdam – Den Bosch, 74-58. Daarna 79-63.

Ik denk dat in veel van deze gevallen het sentiment hetzelfde was, maar in feite is alles nog mogelijk.

FEITEN WEDSTRIJD 4

Wedstrijd vier in de finale is 34 keer gespeeld.

23x won de thuisploeg (68%).

De gemiddelde uitslag is 74-72.

Na het vierde duel was de stand in de serie:

14 keer 2-2.

6 keer 3-1.

En wat nu niet mogelijk is: 10 keer 1-3 en 4 keer 4-0.

Het komt neer op leiderschap. Wat mij opviel in wedstrijd 3 tussen Landstede en Donar.

Omdat ik gisteren bijna bovenop het veld zat, kon ik vrij goed horen en zien hoe de onderlinge verbale en nonverbale communicatie was tussen de spelers van Landstede en Donar. In de rust van wedstrijd drie was voor mij de conclusie duidelijk. Het verschil tussen Landstede en Donar is vertrouwen.

De thuisploeg speelde zeker niet perfect, maar Landstede straalde wel in alles vertrouwen uit, in de aanvallende opties en keuzes en natuurlijk in de verdediging.

Donar op haar beurt speelde in het eerste kwart helemaal niet slecht, maar bij de minste op geringste tegenslag in het tweede kwart liep het vertrouwen weg als lucht in een lekke fietsband. Een paar gemiste lay-ups (ja echt open lay-ups) en wat gemiste driepunters en de wedstrijd was in feite al gedaan bij rust.

Onderweg naar huis ga je dan toch denken hoe zit dat met vertrouwen?

De afgelopen jaren heb ik wel geleerd dat de teams met een duidelijk hiërarchie het beste functioneren en vaak kampioen worden en natuurlijk de meeste kwaliteit hebben, maar hier zit voor mijn gevoel wel een verband tussen.

Dit seizoen schreef ik al dat voor mij onduidelijk was wie nou de leider was bij New Heroes. Bij Zorg en Zekerheid is uiteindelijk, onder Groningse druk, ook zo’n situatie ontstaan, onder andere door het gedoe met Kherrazi en ik heb de indruk dat ook meespeelt dat Worthy de Jong de absolute leider is en dat de Amerikanen toen puntje bij paaltje kwam dat anders zagen.

Nu in de finale gebeurt hetzelfde. Bij Landstede is uitermate duidelijk wie de leiders zijn; Kaza Kajami-Keane, Noah Dahlman en ook is er een rol voor Ralf de Pagter (die met Den Bosch al twee keer kampioen werd). Zij gaan voorop, geven het goede voorbeeld aan beide kanten van het veld en de andere Zwolse spelers gaan daar in mee.

Dan de heel simpele vraag: wie is de leider van Donar? Ik kan het antwoord niet geven. Ik geef toe dat ik na de halve finale tegen Leiden, die Donar overtuigend afsloot, verwachtte dat Gipson samen met Slagter de kar zou gaan trekken.

Er zijn nu in de finale wel Donarspelers die het proberen, maar er is geen Curry zoals vorig jaar, of Jeter in de vorm van twee jaar geleden. Er is geen baas in die gelouterde groep en door de wisselende opstellingen van coach Braal krijg ik de indruk dat hij het ook niet meer weet. Ik bedoel Sitton van nul minuten naar een startende plek.

De stand in de serie is 2-1 en Landstede heeft een (ruim) -psychologisch- voordeel, maar Zwolle heeft nog niet vier wedstrijden gewonnen. Het is dus niet te laat voor Groningen, maar de echte leider moet nu wel opstaan.

Natuurlijk wordt er vandaag in Groningen gesproken met en tussen de spelers. Daarin kan iemand leiderschap en daarmee vertrouwen uitstralen.

Een rol die Arvin Slagter op het lijf is geschreven, maar dan moet hij morgen ook bijbehorende speeltijd krijgen.

Overigens zal in Zwolle ook worden gesproken, maar dat is een simpel gesprek. Gewoon blijven doen wat je deed en het trio Keane, Dahlman en De Pagter goed blijven volgen want dan kan er zomaar iets unieks volgen.

Normaal. Wat is normaal? Wint thuisploeg Landstede of wint weer de uitspelende ploeg dus Donar? Ofwel wedstrijd 3.

Morgenmiddag wedstrijd drie tussen Landstede en Donar.

Er staan voldoende vragen open. Te beginnen met de vraag of Zwolle opnieuw het tempo van de wedstrijd kan bepalen met hun vechtbasketbal?

Verder is er de vraag hoe het is met Rienk Mast en Shane Hammink die beide geblesseerd uitvielen in wedstrijd twee, het duel waarin Sitton niet in actie kwam omdat coach Braal dat niet wilde.

In feite speelde Donar met een zesmans rotatie, afhankelijk van de ernst van de blessures, ben ik benieuwd hoe Braal verder gaat met Sitton want er zijn principes, maar ook vaste lasten. Al hoeft het zeker niet verkeerd uit te pakken om met een kleine rotatie te moeten spelen, zeker niet één wedstrijd op zondagmiddag.

Afgeleide vraag van het tempo en de verdediging van Zwolle is of Donar haar driepunters tegen een hoger percentage gaat schieten, want 23% (14/60) over de eerste twee duels is te laag en dat werkt Zwolle behoorlijk in de hand.

HISTORISCHE FEITEN

Twee keer eerder in de geschiedenis van de play-offs kende de finale het verloop dat zowel het eerste als het twee duel werd gewonnen door de uitspelende ploeg.

In het seizoen 1981-1982 won Den Bosch de tweede wedstrijd bij Donar waarna de Groningers vervolgens wedstrijd drie en vier wonnen en kampioen werden.

In het seizoen 1986-1987 won Den Bosch het tweede duel bij Den Helder om daarna nog twee keer op rij te winnen en de titel te pakken.

Beide keren was dat dus een best-of-fiveserie, nu is de finale best-of-seven.

Wedstrijd drie in de finale is 38 keer gespeeld (er waren ook best-of-threeseries), 29 keer was de thuisploeg de winnaar ofwel 76%.

De gemiddelde uitslag is 83-74.

Na wedstrijd drie was het 21x 2-1 in de serie. 5x was het 1-2. 12x was het 3-0 of 0-3, opties die nu niet mogelijk zijn.

Landstede speelde één keer een wedstrijd drie thuis in de finale. In het seizoen 2015-2016 werd er thuis gewonnen van Donar, 74-68.

Donar speelde zes keer buitenshuis een wedstrijd drie in de finale. De Groningers verloren er vijf en wonnen er één, dat was het eerdergenoemde duel in Den Bosch, 83-85. De nederlagen waren in Den Bosch (2x), Den Helder, Leiden en dus Zwolle.

De spanning is terug. Wat mij opviel aan wedstrijd 2 die Landstede won bij Donar.

Eigenlijk is het deze keer heel kort en bondig.

Beter. Landstede was gewoon beter. Eigenlijk stukken beter, 53-62.

Ik had sterk de indruk dat Herman van den Belt zijn huiswerk goed gedaan had, vooral door het tempo te verlagen. Dat deed zijn ploeg veel goed en Donar kwam zo nooit in een ritme. Door het lage tempo kon de Zwolse verdediging zich ook veel beter organiseren en het dwingt Donar tot een half-court game waar het moeite mee heeft.

Verdedigend zette de ploeg uit Zwolle de toon en het lamlendige Donar leek wel te denken dat Landstede zich makkelijk zou gaan overgeven na de nederlaag in wedstrijd één.

Rebounds 34-50, heel opmerkelijk dat verschil in zo’n wedstrijd. Met maar liefst 17 aanvallende rebounds voor Landstede, tegenover 9 Groningse. Dat zegt mij wat over de wil om te winnen. Second chance points 8-16.

In aanvallende zin was het een lelijke wedstrijd, maar die zijn er meer geweest in de historie van het play-offbasketbal, des te opmerkelijk was de prestatie van Locke met 12p en 12r, alsof hij wat had goed te maken.

Wat verder opviel is het -zeer- lage aantal assists, zeven voor Donar en vijf voor Landstede.

LAAGTERECORD

De 53 door Donar gescoorde punten is trouwens het minste aantal ooit door de Groningers in een finale play-offwedstrijd. Het record stond op 54, in het seizoen 2014-2015 werd het in Den Bosch 83-54. Het vorige thuisrecord stond op 59, in het seizoen 2013-2014 werd het thuis tegen Den Bosch 59-52.

Voor Landstede is het in acht pogingen dus pas de tweede uitoverwinning in een finale play-offreeks.

EN NU

Evenwel is de stand in de serie 1-1 en gaat het nu om een best-of-five, met thuisvoordeel voor Landstede, voor wat het uitmaakt na de twee uitoverwinningen.

Nou weet ik zelf heel goed wie ik als winnaar voorspeld heb, maar voor de tweede wedstrijd op rij zet Landstede de toon met hun vechtbasketbal (niets mis mee) en Donar (b)lijkt daar grote moeite mee te hebben.

Als er geen cadeautjes meer worden uitgedeeld door Landstede kan ik het het wel eens mis gaan hebben, anderzijds zal Donar met tegenmaatregelen komen en die zijn niet heel moeilijk; rebounden en tempo maken dan wordt de Zwolse verdediging ook kwetsbaarder.