De onopvallende opvallende haai was erg belangrijk

Het was een goede week voor het Nederlandse basketbal, daar hoef ik niet moeilijk over te doen. Niet alleen was er in de BNXT sprake van voordeel ten opzichte van de Belgen, de bekerfinale was zowel op als naast het veld een ware attractie met twee mooie winnaars: Grasshoppers bij de vrouwen en Heroes bij de mannen.

Mijn top 5 van afgelopen week:

5. Winnen
Opmerkelijk. In de Elite Gold wonnen alle Nederlandse teams hun thuiswedstrijden (3-0). In de Elite Silver was het gelijk (2-2). Ondanks de nederlaag van Donar in Antwerpen is het een positieve week voor de Nederlanders (5-3).

Dit brengt de tussenstand op: 10-18.

4. Lay-up
Oshean Brathwaite is een bekende in deze rubriek. In de toch wel verrassende overwinning van BAL op Luik, 86-84, scoorde de guard een redelijk cruciale lay-up. Voor de duivel niet bang, leek het. En in totaal goed voor 17 punten en 9 assists in 35 minuten.

Door deze score kwam BAL een dikke minuut voor tijd op voorsprong en die werd niet meer weggeven. De driepunter van Brankovic was ook niet onbelangrijk trouwens.

Door de winst heeft BAL als nummer 5 van Nederland in ieder geval één overwinning op haar naam staan, dat is nu al meer dan Leeuwarden vorig seizoen en Feyenoord en Landstede het jaar ervoor.

3. Niet te stoppen
Nog zo’n thriller werd er gespeeld in Bemmel waar Yoast heel knap won van Kortrijk, 73-70.

Man van de wedstrijd was Bart van Schaik met 28 punten (12/21 met 3/8 driepunters) en nog 4 rebounds, 4 assists, geen enkel balverlies en een efficiency van 26.

In het laatste kwart had de 24-jarige guard van Urk 9 punten en een assist.

28 punten zijn voor Van Schaik in zijn zesde seizoen op het hoogste niveau een persoonlijk record, eerder dit seizoen had hij tegen Leiden 23 punten.

2. Goed gedaan
Voor de tweede keer op rij heeft de basketbalbond heel goed werk geleverd.

Een dikke maand geleden was de interland tussen Nederland en Griekenland in Den Haag dik in orde.

Vanaf het moment dat ik één uur en drie kwartier voor aanvang van de bekerfinale het topsportcentrum inliep, ademde de hal een zekere grandeur. Een on-Nederlandse atmosfeer. Het licht was goed, het geluid was goed, het beeldscherm in de nok was een waardevolle toevoeging en zeker ook de aankleding was top. Zelfs over details was nagedacht door sponsor toto. Bijvoorbeeld de ramen boven in de hal waren groen. Jammer dat de hal niet helemaal uitverkocht was.

https://twitter.com/LeonKersten/status/1771863536991424858

Het zijn absoluut stapjes die het basketbal in Nederland meer aanzien geven.

1. Onopvallend opvallend
De bekerfinale kreeg een heerlijke apotheose, een thriller werd het, 89-82. Mooi voor alle aanwezigen en het kon niet beter voor mijn verslag bij Langs de Lijn op radio 1.

Landstede speelde vanaf de start goed, volwassen, agressief en, niet onbelangrijk, haar eigen wat trage spel. De ploeg was Jean Marc Jaumin was simpelweg dominant en bepaalde de eerste helft wat er gebeurde. Met 12 punten (van de uiteindelijk maar 18) in het eerste kwart was Terrence Bieshaar de beste speler op het veld.

Heroes op haar beurt ging gebukt onder het spel van Zwolle en leek emotieloos, soms zelfs leken de spelers op robots. Het was niet dramatisch slecht, wel slordig en met weinig vernuft. Feit is dat het spel van Den Bosch niet in de buurt kwam van dat van Landstede.

Het enige dat Landstede zich moet aanrekenen is dat het verschil halverwege niet groter was dan het scorebord aangaf, 34-40.

Na de pauze was het Dorsey-Walker met acht punten op rij die de toon zette, evenwel liet Landstede zich niet van de kaart brengen. Totdat het met nog negen minuten te spelen de grootste voorsprong van de wedstrijd pakte, 56-69.

Het leek gedaan, maar dan blijft basketbal een bijzonder spel.

In een zucht schoot Heroes, met volle overtuiging en met in feite voor het eerst veel tempo in de aanval, drie driepunters raak waardoor de wedstrijd weer open lag. In deze fase was er een hoofdrol voor Moore met een score en twee assists. En alle drie de driepunters werden genomen na 10 seconden verstreken op de schotklok, wat de veranderde houding bij Heroes aangaf.

Het is zeker niet dat Zwolle in een keer het spoor bijster raakte, verre van dat. De ploeg speelde nog een paar mooie lange aanvallen die pas richting het einde van de schotklok verzilverd werden, aanvallen zoals de ploeg graag wil spelen.

Hoewel Landstede probeerde om het tempo van de wedstrijd terug te schroeven, lukte dat niet. Ook de verdienste van Heroes dat steeds beter ging verdedigen, de weg naar de eigen ring goed afsloot en in de aanval veel sneller en vaker de ring opzocht (bijvoorbeeld door Boy van Vliet).

Omdat Zwolle in de aanval onder druk verkeerde keuzes ging maken kantelde de wedstrijd. Wat er veelal op neer kwam dat er te snel en van te ver werd geschoten.

Daar profiteerde Heroes van dat inmiddels ook in een momentum was gekomen. Langzaam maar zeker kantelde in het vierde kwart de wedstrijd.

  • Landstede dit kwart: 6 TO (van de in totaal 9)
  • Heroes dit kwart: 1 TO (en twaalf in de eerste drie kwarten)
  • Heroes schoot het laatste kwart 10/17 FG met 9/10 FT
  • Landstede schoot dit kwart 7/13 FG met 1/3 FT

Met de stand van het vierde kwart als sprekend voorbeeld, 34-18.

https://twitter.com/LeonKersten/status/1771900399890419788

Aan de ene kant liet Landstede de zege glippen, wat vast leidt tot een trauma na zes verloren bekerfinales. Aan de andere kant was het de kracht van Braal met zijn diepe bank om geduldig op de kans te wachten, die toch kwam. Ook omdat zijn ploeg ervaren is en in staat was om bij te schakelen in ‘moneytime’.

Natuurlijk was de bekerwinst van Heroes een teamprestatie met vijf spelers in de dubbele cijfers. Boy van Vliet en Jito Kok waren sterk, maar een hoofdrol was er voor Sherron Dorsey-Walker. De ex-speler van Landstede (waar hij in 2019 kampioen werd) veranderde na de pauze welhaast eigenhandig het ritme van de wedstrijd. Hij verdedigde sterk en werd topscorer van de wedstrijd met 18 punten, waaronder twee hele belangrijke rake vrije worpen bij 83-82 en nog 14 seconden te spelen. En een plus/minus van +17.

Dat maakt Dorsey-Walker mijn haai van de week. De forward is een veelzijdige, ervaren en slimme speler die van nature niet per se uitblinker hoeft te zijn, maar de ‘floorleader’ was dat nu wel.

Foto: Christian Aarts

In de aankomende editie van Rebound Magazine staat een uitgebreid gesprek met deze onopvallend opvallende Amerikaan.