Onverzettelijk ZZ Leiden en sterk Donar maken indruk in play-offduels

Foto: (Marja van Tilburg-de Lange)

Met redelijk grote verbazing heb ik vrijdagavond twee play-offduels bekeken.

Het meest onder de indruk was ik van Zorg en Zekerheid Leiden. Hoe doen ze dat toch? Elke tegenslag (een achterstand en/of de afwezigheid van Luuk van Bree) lijkt de ploeg alleen maar sterker te maken, bizar haast. Net zo goed bizar als dat Landstede weer een close game verliest. Die serie lijkt me wel voorbij.

Dat Donar won heeft de ploeg zelf afgedwongen door sterk te beginnen en een redelijk constante wedstrijd te spelen. Aan de andere kant kwamen de mentale mankementen van Heroes ook weer boven, zeker in de eerste helft want niemand nam het voortouw toen het niet liep. En de ploeg lijkt zich geen raad te weten als de driepunter niet valt. Pas na de pauze toen de coach had ingegrepen werd het wat beter. Dit is een echte serie geworden, mooi.

Vijf punten die mij het meest opvielen.

  • Marijn Ververs besliste het duel tegen Landstede. De Nederlandse-MVP scoorde met een driepunter 58-61. In feite de winnende score 56 seconden voor tijd. Maar dit was niet zijn meest cruciale actie. En ik zie even het eerste balverlies door de vingers. Zijn tweede opeenvolgende balverlies kwam door een tik op zijn onderarm precies toen hij wilde passen 43 seconden voor tijd. De fout werd vreemd genoeg niet gefloten. Ververs wilde zichtbaar boos worden op de scheidsrechter, maar herpakte zich in een fractie van een seconde om te gaan verdedigen. Reclameren heeft geen zin want de call wordt toch niet omgedraaid, moet hij geweten hebben. Het zou eerder een technische fouten hebben opgeleverd, zoals in wedstrijd 1 andersom gebeurde. Landstede scoorde niet meer en de eindstand werd even later bepaald, 58-64.
  • De minst slimme actie van deze wedstrijd komt op naam van Jacob Pagenkopf. 45 seconden voor tijd leed Ververs balverlies. Eigenlijk pakte Pagenkopf de bal gewoon uit zijn handen net voor de achterlijn. En wat deed de Amerikaan? Hij dribbelde snel naar de hoek en nam snel een driepunter die misging. Waarom? Met drie punten achter zo snel een driepunter nemen, waarom? Naar het bord gaan voor 2 punten was gezien de speeltijd logisch en makkelijker geweest. Een fatsoenlijke aanval opzetten voor een goede driepunter met 3 punten achter en 45 seconden te spelen was ook logisch geweest. Maar zelf schieten, nee. En het is waarschijnlijk een exemplarische verklaring waarom Landstede keer op keer close games verliest.
  • Niet alleen het karakter en de mentaliteit van ZZ Leiden spreken me aan, hun defense is in de halve finale ook een stuk beter geworden ten opzichte van de laatste weken.
    • In game 1 scoorde Landstede 60 punten / verdedigende efficiency 93.1
    • In game 2 scoorde Landstede 58 punten / verdedigende efficiency 95.7
  • Het was heerlijk om te zien hoe Donar aan de wedstrijd in Martiniplaza begon en vertrouwen had getankt uit het laatste kwart van wedstrijd 1 bij Heroes. De overwinning was dik verdiend, 90-79. De X-factor was John Meeks die na bijna drie weken blessureleed zijn rentree maakte met een beresterk optreden:
    • 29 minuten
    • 28 punten (11/13)
    • 6 rebounds
    • 3 assists
    • efficiency van 30
    • Heroes had geen antwoord op hem in verdedigende zin en dat maakt de serie een stuk interessanter dan gedacht
  • Dat Heroes behoorlijk afhankelijk is van de driepunters is bekend. Hoewel Den Bosch best spelers heeft met dreiging naar de ring, deden ze dat amper. Dat heeft met Donar te maken, maar ook met de keus om ‘makkelijk’ te schieten in plaats van een ‘moeilijke’ actie naar de ring te maken en dat is een kwaliteitsdingetje.
    • driepunters Heroes game 2: 8/29
    • in wedstrijd 1 was dat: 14/38
    • halverwege game 2, toen het gat door Donar werd geslagen (54-36), was het: 3/15

Zondagmiddag zijn de derde wedstrijden in deze serie. Om 14u in Leiden en 16u in Den Bosch.

De foto boven het artikel is van: Marja van Tilburg-de Lange