Eén serie voorbij, de ander wordt pittig(er) op weg naar de finale

Meesterlijke Marijn Vevers (Marja van Tilburg-de Lange)

Zorg en Zekerheid Leiden, of eigenlijk ga ik zeggen (sorry even voor de anderen): Marijn Ververs en kompanen, staan voor de achtste keer in de finale van de play-offs om het landskampioenschap nadat Landstede ook in de derde wedstrijd van deze serie -nipt- werd verslagen, 79-71. In de andere halve finale, die steeds pittiger wordt, staat Heroes op ‘matchpoint’ na de winst zondag in eigen huis, 100-90.

Deze vijf zaken vielen mij het meest op in de derde duels op zondag:

  • Marijn Ververs was topscorer en uitblinker met in 36 minuten 26 punten (11/14) met ook nog 5 rebounds, 6 assists, 2 steals en met 3 keer balverlies heeft hij een plus/minus van +16 en een efficiency van 33.
  • Deze feiten zijn knap, maar de impact van de meesterlijke Leidse aanvoerder (van een taaie groep basketballers) was letterlijk voelbaar voor Landstede (en achteraf onoverkomelijk) in deze reeks aan spelmomenten binnen 15 seconden halverwege het vierde kwart. Ververs, op dit moment verreweg de beste speler op de Nederlandse velden, maakt hier letterlijk het verschil voelbaar en duidelijk.
  • Icing op de cake voor ZZ Leiden en zout in de wonden van Landstede, dat zoals ik vooraf al had voorspeld, close games zou gaan spelen, maar niet winnen, was dit fantastische schot van weer Ververs en net als de vorige driepunter weer aan het einde van de schotklok. Maar kijk ook eens hoe die aanval loopt en hoe Ververs als een panter tevoorschijn komt vanaf de baseline om zijn prooi te verschalken terwijl Quisenberry in slaap valt.
  • Heroes tegen Donar was een rare wedstrijd met twee gezichten. Een duel dat zich uiteindelijk ontwikkelde tot een typische (ouderwets stevige) play-offwedstrijd. Waar Den Bosch in wedstrijd twee ‘vergat’ dat er inside gegaan mag worden, deed de ploeg dat dit keer gelijk in kwart 1. Omdat er balans was tussen binnen en buiten liep Donar volledig achter de feit aan en scoorde Heroes in het eerste kwart maar liefst 37 punten. Dat moet Groningen zich echt aanrekenen, want het begin was echt veel te slap. Als Heroes zo speelt is het om de vingers bij af te likken zo goed. Maar Donar ging vervolgens steviger verdedigen en hoewel Heroes bij rust maar liefst 61 punten had, verviel de ploeg langzaam maar zeker weer in schieten in plaats van de ring aanvallen. In deze fase tankte Donar vertrouwen ging de ploeg ook beter spelen. Vanuit de underdogpositie een soort alles of niets, dat lijkt de ploeg en vooral Tomsick en Meeks te liggen. Zozeer dat je je afvraagt wat als… Maar goed dat telt niet. Uiteindelijk scoort Den Bosch 100 punten en maakt de diepte van de bank het verschil.
  • Nou raakte Donar gedurende de wedstrijd drie spelers kwijt, waarvan er één ook weer terugkwam (Adetunji). De scheidsrechters constateerden in de hal geen fouten. De beelden heb ik op een rijtje gezet en spreken voor zich. In het eerste geval gaat Price voor de rebound met Gabrovsek aan zijn zijde. Quinn krijgt een duw (fout Kok) en in het vallen glijdt hij tegen de knie van Van Vliet aan. Adetunji verdedigt Dorsey-Walker op de huid.

Woensdag is wedstrijd 4 in Martiniplaza. Voor Donar een ‘do or die’. Ik ben benieuwd hoe de emoties bij beide teams zich ontwikkelen. De scheidsrechters zullen er hun handen vol aan hebben. Donar vind ik echt niet slecht spelen in deze serie, karaktervol ook. Heroes heeft veel aanvallend potentieel, maar ook (zoals bekend) veel pieken en dalen.

De finale begint pas op dinsdag 28 mei.

De foto boven het artikel is van: Marja van Tilburg-de Lange