Heroes kan het dus toch en brengt spanning terug in serie tegen ZZ Leiden

De finale van de play-offs om het landskampioenschap leek uit te gaan als een nachtkaars. ZZ Leiden was in wedstrijd 1 en 2 gewoon veel te goed voor Heroes.

Wedstrijd drie leek een formaliteit te worden. Dat werd het niet door Lee Moore die zichzelf onmogelijk maakte. Tijdens wedstrijd 2 in Leiden misdroeg hij zich al op het veld in woord en gebaar, zoals ik beschreef, zeker richting zijn coach. Dat deed hij na de wedstrijd in de kleedkamer nog eens dunnetjes over.

Moore was de beste en moest en zou veel spelen en vaak de bal hebben, was zijn boodschap kort en bondig (zonder expliciete toevoegingen). Dat hij daarmee zijn team(genoten) afviel, en Boy van Vliet in het bijzonder, had de Amerikaan vast niet in de gaten. Deze houding had hij al een tijdje, maar het kwam tot afgelopen donderdag niet echt aan de oppervlakte. De bom barstte flink en Braal kon hem niet anders dan wegsturen.

In de ‘must-win’ wedstrijd 3 reageerde Heroes, ook nog zonder de zieke Stumbris die donderdag eigenlijk toch niet kon spelen vanwege ziekte, vol verbetenheid. De ploeg bleek weer een team te zijn dat wilde strijden. En als team werd ZZ Leiden verslagen in een heerlijk gevecht in een bijna uitverkochte en sfeervolle Maaspoort.

Zoals al vaker gezegd is Leiden een machine en ook nu deed de ploeg weinig geks. De ploeg liet zich niet intimideren door het spel van Den Bosch. De Leidse verdediging was het sterkste wapen en Jones speelde lang weergaloos en nam zijn ploeg op sleeptouw.

Alleen had de titelverdediger dit keer de grootst mogelijke problemen met de dadendrang van Den Bosch. Hun verdediging sloot en de aanval was opvallend geduldig met een belangrijke rol voor Van Vliet die de machine liet draaien. Bovenal was Heroes nu een team, net als Leiden, en voor het eerst in weken, bleef het een team zonder inzinking.

Leiden kan nu dinsdag in eigen huis kampioen worden en ik zou zeggen dat de meeste scenario’s daar ook op uitkomen. Simpelweg omdat het een goede ploeg is die niet zomaar van slag is. Wel was de nederlaag in Den Bosch de eerste in de play-offs van dit jaar na zeven overwinningen op rij.

Wat betreft Heroes maakt één zwaluw nog geen zomer. De ploeg kreeg van Leiden in wedstrijd 3 niets cadeau, dwong de overwinning zelf af en dat zal vertrouwen geven.

Wat opviel in wedstrijd 3 tussen Heroes en ZZ Leiden, 79-65:

  • Defense was welhaast ‘ouderwets’ intens van beide teams en het tempo over het algemeen laag. Dat leverde een lage ruststand op van 33-25.
    • In game 1: 40-47
    • In game 2: 43-33
  • In het derde kwart nam Heroes een maximale voorsprong van tien punten, 35-25. Waarna Leiden een sterke run (8-21) neerzette waardoor de ploeg op voorsprong kwam, 43-46. Opvallend was dat Heroes niet knakte en de eindstand dit kwart gelijk was, 48-48.
  • In het vierde kwart bleef het lang gelijk opgaan tot 5 minuten voor tijd, 58-56. Met een stevige run door goed te verdedigen (17-4), besliste Heroes de wedstrijd. De hoofdrol was voor Sherron Dorsey-Walker. De Amerikaan nam in de run het voortouw, iets wat de ploeg zolang ontbeerde. Mede omdat Boy van Vliet in foutenlast zat, was hij ook de spelverdeler. In de aanval was Dorsey-Walker sterk en hij nam persoonlijk de verdediging van Jones op zich, die er in deze fase eigenlijk niet aan te pas kwam.
  • Voor het eerst deze serie (was het een echte wedstrijd) schoot Heroes de tweepunters op normaal niveau en beter dan Leiden:
    • 2P Heroes: 16/31
    • 2P Leiden: 13/28
  • Doordat Heroes meer balans had, maakte Leiden ook meer fouten wat resulteerde in veel meer vrije worpen voor Heroes:
    • FT Heroes: 14/17
    • FT Leiden: 6/9
  • Een aanzienlijk verschil was er ook in het balverlies en vooral de scores daaruit:
    • TO Heroes: 12
    • Punten Heroes uit TO: 17
    • TO Leiden: 14
    • Punten Leiden uit TO: 7
  • Heroes had vijf spelers in de dubbele cijfers, met qua punten Akot (11p, 5r, 3a, +/- +13) als de meest opvallende. Akot die (eindelijk eens) overtuigend speelde en duidelijk heeft geleerd. Want in de cruciale fase ging hij niet rennen als een kip zonder kop, iets wat vaak en ook nog in de eerste helft nog wel deed. Maar nu had hij in het vierde kwart een cruciale play. Hij pakte een rebound, keek om zich heen en in plaats van zelf te gaan rennen, draaide hij om en leverde de bal in. Opvallend verstandig en typerend voor Heroes deze wedstrijd.
  • Tajion Jones had bij rust 13 punten en eindigde op 22. Lang was hij ongrijpbaar en lang was hij de enige speler van Leiden in dubbele cijfers. Uiteindelijk had alleen Van Bree nog 10 punten. Gardner, de uitblinker van wedstrijd 2, was onzichtbaar.

Na de wedstrijd sprak ik voor NOS Langs de Lijn met Heroes-coach Erik Braal:

Dinsdag is wedstrijd 4 in Leiden. Bij winst is Leiden kampioen, anders is donderdag wedstrijd 5 in Den Bosch.

Voor de wedstrijd werd er op een mooie en respectvolle manier door Heroes stilgestaan bij het plotselinge overlijden van de partner van ZZ Leiden-voorzitter Marcel Verburg.

De foto boven het artikel is van Robert Verboon.