Na een mooie zomer met gouden olympische medailles voor de 3×3-mannen en de rolstoelvrouwen staat BNXT-seizoen voor de deur.
Of het seizoen dat vrijdag begint zo mooi wordt als deze twee prestaties betwijfel ik, maar het is een mooi streven. Het wordt wel een seizoen dat anders wordt dan de drie voorgaande jaren. Te beginnen woensdag met de supercup tussen kampioen Zorg en Zekerheid Leiden en bekerwinnaar Heroes Den Bosch.
Mijn vijf meest opvallende zaken:
- Waar zijn de vertrouwde (en ervaren) Nederlanders gebleven? Vergeleken met vorig seizoen zijn er voor mijn gevoel veel teveel verdwenen, waarvan de meeste spelers in theorie een versterking zouden zijn voor vrijwel elk Nederlands BNXT-team:
- MVP Marijn Ververs is naar Göttingen en dat is een duidelijke een logische stap omhoog
- Stan van den Elzen revalideert nog even van een kruisbandblessure, hem is in Leiden een contract in het vooruitzicht gesteld voor als hij weer fit is (scheelt toch paar maanden salaris) en ik ga er vanuit dat het goedkomt, maar het risico ligt wel bij de werknemer (gelukkig had ik bij mijn werkgever een vast contract toen ik voor de zomer mijn achillespees afscheurde en een tijd niet kon werken)
- Maarten Bouwknecht is overgestapt naar 3×3
- Jito Kok is naar de Franse 2e divisie
- Thomas van der Mars lijkt gestopt
- Net als Ralf de Pagter (nu echt of gaat hij tzt toch weer gebeld worden door iemand?)
- Sander Hollanders is naar Charleroi
- Terrence Bieshaar was niet onbelangrijk in Zwolle en international, onbekend waar hij nu speelt al kan het Taiwan zijn
- Talent Niek van der Plas is gestopt
- Mack Bruining werd door Feyenoord na zijn schorsing publiekelijk omarmt, maar is nu clubloos
- Jeugdinternational Ryan van Eyck had geen slechte maanden in Bemmel, maar is naar Amerika
- Zijn oudere broer Dylan van Eyck, die wel in de schaduwselectie van Oranje zit, leert de BNXT-velden maar niet kennen en gaat het nu bij een promovendus in de Spaanse 2e divisie proberen
- En zelfs een gemiddelde maar ervaren speler als Wytze Nossek is weg uit de BNXT-league
- International Nathan Kuta is bij Charleroi vertrokken om in de Franse 2e divisie te gaan spelen en ik snap het ook nog
- Olaf Schaftenaar speelde voor Oranje en zou voor veel clubs een versterking kunnen zijn
- Leon Williams is nog steeds goud waard voor de meeste Nederlandse clubs na een seizoen in Italië (3e niveau maar a la)
- Uiteindelijk is alleen Menno Dijkstra een Nederlander van niveau (international) die is teruggekeerd
- Het gevolg van voorgaande lijst is dat er weer meer dan genoeg importspelers zijn, veel meer dan de 3 of hooguit 4 per ploeg die ik noodzakelijk vind. Om aan de regels te voldoen heeft elke ploeg natuurlijk voldoende ‘homegrown’ spelers, maar ik vrees voor alle – vooral jonge- Nederlanders dat het toch vooral zitvlees kweken wordt. Hoewel de meeste Nederlandse clubs niet bekendmaken wat hun begroting is en vooral niet wat hun spelersbudget is, heb ik afgaande op de spelers die her en der getekend hebben, niet de indruk dat de financiële budgetten groter zijn geworden. Eerder het tegenovergestelde. Simpel gesteld: rookies zijn goedkoop en het aantal spelers dat uit ‘betere’ competities naar de Nederlandse BNXT-teams is gekomen is nihil.
- De BNXT-wordt anders schreef ik in mijn inleiding. Punt 1 en 2 spreken voor zich qua anders. Daar moet ik nog aan toevoegen dat de meeste clubs weer een enorme draaideur hadden. Zes tot acht nieuwe spelers per ploeg is natuurlijk funest voor de herkenbaarheid bij de fans en andere volgers.
- Sportief gezien is de kans enorm groot dat de play-offfinale eind mei/begin juni 2025 hetzelfde wordt als de afgelopen drie jaar ofwel Zorg en Zekerheid Leiden tegen Heroes Den Bosch.
Leiden, de titelverdediger, heeft met het vertrek van Ververs, Van Bree (naar Den Bosch) en Bouwknecht een enorme aderlating ondergaan qua spelers en ook qua cultuur. De ploeg start het seizoen met vijf imports en Maconda die een dubbel paspoort heeft, hoewel hij voor Angola uitkomt. Schaftenaar, Kruithof en hopelijk later ook Van den Elzen worden de nieuwe cultuurdragers. Net zoals afgelopen seizoenen verwacht ik nog wel een speler als de deadline in zicht komen.
Den Bosch, bekerwinnaar en net als afgelopen seizoen qua budget de nummer 1, start het seizoen met vijf Amerikanen en een jonge Kosovaar. Heel even kreeg ik de indruk dat ze op de Nederlandse toer gingen met Dijkstra, Koehler en Van Bree, en zo een fundament voor de toekomst zouden leggen, maar naarmate de zomer vorderde liep het aantal imports toch weer op net als de afgelopen twee seizoenen waarin Leiden, met en dankzij hun sterke Nederlandse kern, kampioen werd. Net zoals afgelopen twee seizoenen heeft Den Bosch een selectie die sterker oogt dan de andere Nederlandse teams, op Leiden na misschien, waardoor er zeker tegen de Nederlandse ploegen weinig problemen zullen zijn. De vraag is wat er aan het eind van het seizoen gaat gebeuren en ik schat zo in dat de druk op coach Braal om een landstitel te halen groot is. Zijn voordeel is dat Den Bosch tegen de Belgische tegenstanders veel eerder in het seizoen dan afgelopen jaren met de billen bloot gaat.
Outsider voor de finale is Donar dat op papier een aardige ploeg heeft, maar het seizoen begint zoals het vorige eindigde en dat is gemankeerd door onder andere blessures.
Landstede is, zoals ook de afgelopen jaren, mijn verwachte vierde ploeg in de halve finale. Wat ik dan wel weer frappant vind, is dat de nieuwe coach met redelijk wat bombarie is aangekondigd, met woorden als: schrijft historie, in lijn met filosofie, talentontwikkeling. Evenwel is het contract met Gaëlle Bouzin (blijkt uit navraag want het staat niet in persbericht) maar voor twee seizoenen, waar ik niet per definitie veel vertrouwen uit proef.
- Grosso modo is de competitie, die de afgelopen drie jaar bestond uit een Belgisch en een Nederlandse tak, op één hoop gegooid. Ofwel alle 19 clubs gaan in het reguliere seizoen twee keer (uit en thuis) tegen elkaar spelen voordat de play-offs per land beginnen. Dat levert een eindstand op na 36 duels. In mijn ogen veel te veel wedstrijden, maar goed het is zoals het is. Niet dat de spelers het fysiek niet aankunnen (al heb ik her en der wel mijn twijfels, gezien ook de vele blessures van vorig seizoen), maar ik weet zeker dat de hallen niet 18 keer vol zullen zitten. Een grote competitie is leuk, maar zitten de fans daar op te wachten? In denk dat ze liever een spannende competitie zien. En over de media, in ieder geval die in Nederland, zal ik maar niet hebben.
Ik hoop dat de Nederlandse clubs wat meer duels gaan winnen van hun Belgische tegenstanders. Evenwel kun je op hoop niet bouwen. De afgelopen drie seizoenen wonnen de Nederlandse clubs gemiddeld één op de vier duels tegen de Belgen. De negen Nederlandse clubs spelen tegen tien Belgische tegenstanders en dan twee keer (uit en thuis), wat maakt dat er 180 grensoverschrijdende duels zijn. 45 keer winst voor een Nederlandse ploeg is de ondergrens, rond de 90 (50%) zou het eigenlijk moeten zijn.
Saillant detail is er in het seizoen 2025-2026 nog maar 18 teams welkom zijn in de BNXT-league wat inhoudt dat de nummer 19 van komend seizoen op z’n mooist gezegd degradeert maar als het om een Nederlands team gaat (hoogstwaarschijnlijk) durf ik wel te zeggen dat het ophoudt te bestaan.
Nou vind ik aantallen clubs eigenlijk geen doel op zich, om het niveau omhoog te krijgen moet er meer geld in het basketbal. 20 teams met een begroting van meer dan een miljoen euro zou prachtig zijn, maar niet reëel dat weet ik ook wel. 18 in de huidige vorm schiet ook niet echt op, dan beter 16 met een gemiddeld hogere begroting wat de spanning ten goede zal komen.
De play-offs zijn uiteindelijk een kwart-, halve- en finale per land. Waarna de landskampioenen tegen elkaar spelen om de BNXT-titel. In mijn ogen erg mager om de BNXT-titel zo simpel, net als afgelopen seizoen, te vergeven.
