Er was deze week het een en ander te doen buiten het basketbalveld, in positieve en zeker ook in negatieve zin. Het meest uniek was natuurlijk de uitverkiezing van de gouden 3×3-basketballers tot sportploeg van het jaar. Een schitterende bekroning van een subliem jaar.
Helaas kwam het basketbal ook in negatieve zin in het nieuws met twee affaires die gerust betiteld kunnen worden als horrorscenario’s.
Mijn top vijf van deze week:
5. Waarom nu pas?
In Landsmeer werd een jeugdtrainer betrapt die een jas met camera had hangen in een kleedkamer met jongens. De politie vond later ook kinderporno bij de man die door de politie is opgepakt en intussen weer is vrijgelaten.
Nou ken ik de man alleen van naam, maar in de basketball community op Facebook is mij wel duidelijk geworden dat zijn ‘gedrag’ al heel lang bekend is in Amsterdam en omgeving. Ik vraag me dan toch echt af waarom er niet eerder is ingegrepen door vooral de basketbalbond.
Een woordvoerder van de NBB, die zelf best logisch het verleden waarschijnlijk niet kent, maar er werken meer mensen bij de bond, zegt in de Telegraaf:
“We hebben het in het verleden bij andere sporten gezien. Je weet dat het kan gebeuren en het is vreselijk dat het nu het basketbal treft. Er zijn voor de vereniging en hun achterban vertrouwenspersonen beschikbaar gesteld voor een luisterend oor, maar ook voor een eventuele doorverwijzing naar de instanties.”
Ineens kwam de mededeling van grensoverschrijdend gedrag bij de bondscoach van de rolstoelbasketbalsters. En dat zou teruggaan naar 2021. De bond laat onderzoeken of er in het verleden mogelijk eerdere signalen van ernstig grensoverschrijdend waren en of die in voldoende mate zijn opgevolgd, zegt ze tegen de NOS:
“De bond is geschokt door de omvang en aard van de meldingen en betreurt de gang van zaken ernstig. De NBB biedt alle betrokkenen ondersteuning en hulp.”
Deze quote lezend bedacht ik me: als je geschokt bent door de omvang en aard ben je schijnbaar niet verrast door het gedrag an sich.
Maar waarom komt dit nu -pas- boven water? En net als in het eerste geval vraag ik me af, waarom er wordt nu -pas- na jaren gehandeld?
4. Eén op vijf
Deze speelronde waren zeven van de acht wedstrijden een Belgisch Nederlands onderonsje. De Belgen wonnen ze alle zeven.
De meest pijnlijke was die van Nederlands hoogst genoteerde ploeg LWD Basket. Bij middenmoter Mons was er een pandoering, 101-72. Een ploeg die echt mee wil doen, mag dit niet overkomen. Ik snap dat het een eind rijden is (400 km), maar dan moet je heel professioneel een dag eerder vertrekken.
Overigens vind ik het mooi dat de Volkskrant aandacht besteedt aan het goede seizoen tot nu toe van LWD Basket, een ploeg die anderhalf jaar geleden nog failliet ging en de zaalhuur niet had betaald. Dit seizoen staat er een groep, van in feite twee Nederlanders, vijf Amerikanen en een Zweed, die bij elkaar past, terwijl het vorig jaar een stuk minder was. De coach is belangrijk en Vincent van Sliedregt is goed bezig, maar toeval speelt toch echt een rol als je weinig geld te besteden hebt en de ‘grootmachten’ in Den Bosch, Groningen en Leiden er in de eerste maanden van het seizoen een potje van maken/maakten.
Dat de Nederlandse ploegen het dit seizoen heel moeilijk hebben tegen de Belgische is niet onverwacht, maar het is toch erger dan verwacht.
74 keer stonden er tot nu een Belgisch en Nederlands team tegenover elkaar. Het winstpercentage van de Nederlandse is 20,3% (1 op 5). Dat is toch wel ruim onder het gemiddelde van 25% in de afgelopen drie BNXT-seizoenen.
3. Langste streak
Niemand wil laatste worden want dat team wordt uit de BNXT geknikkerd. Op dit moment lijkt het erop dat BAL het kind van de rekening kan worden, vooral omdat QSTA begin dit seizoen het eerste onderlinge treffen in Weert won 80-101.
De Limburgers verloren dit weekend voor de elfde keer op rij (de langste streak in de BNXT, Oostende heeft een reeks van 8 overwinningen), Aalst de zwakste van de Belgische broeders was te sterk in Weert, 61-66.
Eerder dit seizoen schreef ik dat het wrang zou zijn als BAL laatste zou worden omdat toen bekend werd dat ze een nieuwe hal gaan krijgen.
Om wat aan de problemen te doen zijn deze maandag twee spelers aan de selectie van BAL toegevoegd, of het versterkingen zijn is de vraag.
Marlon Makwa komt van Spirou Charleroi. De contractloze Belgische forward speelde vorig jaar 32 duels en het jaar daarvoor 39 in de BNXT. Gemiddeld 18 minuten met 7 punten en 3 rebounds.
Randell Wiel stapt over van River Trotters, dat notabene uitkomt in de promotie divisie.
Nou staat BAL in de stand met twee overwinningen gelijk met de ploeg uit Bemmel maar ik vrees een beetje, nu de enigszins succesvolle (Nederlandse) kern van de afgelopen jaren is vertrokken, dat het ‘vreemdelingenlegioen’ in Weert niet tot het ‘gaatje’ gaat voor lijfsbehoud.
2. Tijd
Donar zat flink in het verdomhoekje dit seizoen. De winst bij Landstede was verrassend, het gemak en de marge waren een nog grotere verrassing, 65-83.
Zach Harvey had in 30 minuten 26 punten (6/15 FG en 11/12 FT), 5 rebounds en 5 assists. Op hem werden door het vrije hulpeloze Zwolle negen fouten gemaakt.
Donar gaat geen laatste worden en is wat mij betreft terug in de race voor de play-offs zeker als de verdediging blijft functioneren zoals in Zwolle, gemiddeld krijgt de ploeg dit seizoen 81 punten tegen en dat is lastig winnen. Al geldt voor de wedstrijd van vrijdag bij QSTA: make of break.
Maar ik denk dat Jason Dourisseau, de nieuwe coach en opvolger van Stimac, weet wat er nodig is, hoe dat moet gebeuren en dat ook over kan brengen. Dus verwacht ik tot op zeker hoogte (4e/5e plek van de Nederlandse ploegen) nog wel wat van Donar dit seizoen. Natuurlijk zal niet alles vanzelf gaan en zal ook beginnend hoofdcoach Dourisseau fouten maken, maar ik neem aan dat hij in Groningen krediet krijgt en tijd is er zeker nog.
1. Sportploegen van het jaar
Mooi hoor twee basketbalteams die verkozen zijn tot sportploeg van het jaar. Bijzonder knap van de 3×3-mannen en de rolstoelvrouwen.
Dimeo van der Horst en Worthy de Jong ontvingen bij het NOC*NSF Sportgala namens de 3×3-basketballers de prijs van Sportploeg van het Jaar. ‘Heel speciaal’ noemden ze het.
Even was basketbal belangrijk:
Telegraaf: Worthy de Jong met gouden 3×3-basketballers Sportploeg van het Jaar 2024
AD: Gouden worp Worthy de Jong helpt 3×3-basketballers aan prijs voor Sportploeg van het Jaar
Nu.nl: 3×3-basketballers Sportploeg van het Jaar na gouden schot van Worthy de Jong
Eurosport: 3×3-basketballers zijn Sportploeg van het Jaar na sensationeel goud in Parijs
Parool: Gouden worp Worthy de Jong helpt 3×3-basketballers aan prijs voor Sportploeg van het Jaar
Sportnieuws: Krankzinnige worp Worthy de Jong levert 3×3 basketballers bijzondere onderscheiding op tijdens Sportgala
Het gouden Olympische team bestaat uit vier man en gezien hun uitverkiezing en alle aandacht die zij genereren zijn zij mijn haai van de week.
Maar vrijwel alle aandacht gaat (welhaast vanzelfsprekend) uit naar boegbeeld Worthy de Jong. De Volkskrant had dit weekend een heel mooi en zeer uitgebreid verhaal met Worthy dat een mooie inkijk geeft in zijn gedachten en ziel. Ik heb er wat opvallende stukken uitgehaald.
Basketballer Worthy de Jong heeft die gouden medaille om z’n nek niet nodig – hij ís het goud
Als basketballer vindt hij nu wel dat hij zijn eigen ideaalbeeld heeft overtroffen. Hij is iemand geworden die anderen kan inspireren, kan complementeren, door zijn succes, door dat winnende schot in de laatste seconden van de verlenging van de 3×3-finale van de Olympische Spelen in Parijs.
Hij zette na het opwarmen dat ene nummer op, net voor de wedstrijd tegen Frankrijk, zoals hij elke wedstrijd deed: Jericho van de genderloze Amerikaanse soulzanger Iniko, die op zijn pad was gekomen, omdat hij zich in hun journey herkende, het gevoel dat hen net als hij is voorbestemd voor het grotere.
Uit het leven stappen leek Worthy de Jong toen een voor de hand liggende optie. Dan zou hij alles oplossen en zou hij niemand meer kwaad doen. Weg, alles weg. Hij voelde zich ongelukkig.
In therapie leerde hij om de drempel over te gaan, om wel te praten over gevoelens en gedachten. Dan zit je er zelf niet mee, de hele tijd. Dan weten mensen: hé Worthy, ik ben bij je, man, en kunnen ze inchecken. Hij leerde in therapie hoe hij negatieve gedachten niet meer de ruimte kon geven.
Ja, en toen begon de wedstrijd tegen Frankrijk, op 5 augustus. Het was zoeken, zonder te vinden, zegt hij nu. Ze speelden hun eigen spel niet. Toen nam Arvin Slagter een besluit: hij vroeg om een time-out. Het enige wat hij nodig vond om te zeggen was: rustig, chill, we zijn oké, kom even op adem, we hebben nog niet verloren.
Het voelde voor Worthy als een key reset. Ongelooflijk, dat Arvin aanvoelde dat ze dat als team nodig hadden. Dat is zijn ervaring, om je terug in the game te krijgen.
In tranen zijn moeder gebeld, zijn vader, zijn kinderen.
Huilen man, heel hard huilen.
’s Nachts heeft hij door Parijs gewandeld met Janis, even de stilte zoeken.
