Het jaar begon relatief rustig met drie bekerduels in een gepland bekerweekend voor de kwartfinales. Twee thrillers en een zeer opmerkelijk resultaat.
Mijn top 5 van deze week:
5. Final Four
Ik kan de boodschap gemist hebben aan het begin van het seizoen, maar dat het bekertoernooi bij de mannen een apotheose krijgt met een final four werd mij pas zaterdag duidelijk. In de aankondiging van de bond van begin dit seizoen staat het in ieder geval niet en ook bij de meest recente loting werd er met geen woord over gerept. Terugzoekend vind ik alleen bij Donar de aankondiging en die is van heel recent.
Al jaren vind ik dat het bekertoernooi een oppepper nodig heeft dus op zich is een final four logisch. Maar om het in Den Haag te gaan spelen vind ik erg optimistisch. Op neutraal terrein wilden de clubs en dat is leuk en begrijpelijk, zeker bij een finale zoals vorig jaar in Almere toen het best een succes was.
Maar de kans op een (te) lege hal is aanzienlijk bij de halve finales op vrijdagavond (21 maart, finale de 23e). Nou heeft de bond het met Oranje in die mooie hal in Den Haag goed voor elkaar gehad de afgelopen duels, dus misschien moet ik de organisatie, die er een ‘evenement’ van wil maken, het voordeel van de twijfel geven.
Nou is er bij het Zuiderpark bizar weinig parkeergelegenheid en dat maakt het voor de fans van Feyenoord, Heroes, ZZ Leiden en Donar of LWD niet makkelijk om ‘even’ te gaan kijken bij een halve finale.
Ik had het best logisch gevonden om een final four te organiseren bij een van de vier deelnemende teams zodat in ieder geval het thuispubliek aanwezig was geweest en als in de loop der jaren blijkt dat het ‘evenement’ en basketbal in Nederland groeit had alsnog een stap gezet kunnen worden. En ik snap ook het uiteindelijke doel wel om een soort korfbalfinale in Ahoy te organiseren. Tegelijk vraag ik me nog steeds af waarom het BNXT-kampioenschap niet met een eindtoernooi wordt afgerond, maar dat terzijde.
En als je dan een ‘evenement’ wil neerzetten doe dat dan in de kerstvakantie als de meeste mensen toch tijd zat hebben. Een HBW-achtig toernooi met bijvoorbeeld twee groepen van vier (de beste acht Nederlandse teams, met eventueel een play-in duel tussen de nummers 8 en 9). In de groep speelt elk team een keer tegen elkaar. Na drie duels in drie avonden gaan de nummers 1 en 2 van de groep naar de halve finales tegen de de nummers 1 en 2 van de andere groep en uiteindelijk op de vijfde speeldag een finale. Een toernooi met alle toeters en bellen met van alles georganiseerd om de wedstrijden heen.
Overigens stond het finaleweekend gepland voor 8 en 9 maart, maar recent bleek de NOS geen ruimte te hebben voor de mannenfinale op die zondag. Dus werd de hele boel maar even twee weken opgeschoven.
4. Onder de radar
Niet geheel onbegrijpelijk gaat er in Nederland heel veel aandacht naar de mannen die tegen de NBA aanschurken en met Leons en Post zijn er nu twee kersverse debutanten op dat niveau.
Maar ‘onder de Nederlandse radar’ is Yannick Kraag bezig met een enorme ontwikkeling bij Badalona op het hoogste Spaanse niveau, na de NBA en de Euroleague de sterkste clubcompetitie ter wereld. Bij Oranje was hij in november een uitblinker en bij Badalona is Kraag gewoon starter.
Zondag stuntte hij met zijn team na verlenging bij Barcelona, 90-91. Kraag speelde 24 minuten met 6 punten en 3 rebounds, maar ook een teamhigh plus/minus van +10.
3. Goeiedag
De blik en vooral de felheid en overtuiging in de ogen en ook in de woorden van Dwayne Aristode vielen mij enorm op, goeiedag.
Het is een interview van Omroep Flevoland met, denk ik, het grootste basketbaltalent van Nederland. Aristode (18jr) staat in Amerika heel hoog aangeschreven, hoger dan de vier NBA G-leaguespelers op die leeftijd.
Aristode wordt gezien als een vijf-sterrentalent (de hoogste categorie) en had de topcolleges voor het uitzoeken. Het wordt vanaf deze zomer Arizona (dit jaar als 9e gerangschikt) en uit het interview begrijp ik dat Artistode zo snel mogelijk naar de NBA wil.
Hij kwam al uit voor Oranje afgelopen zomer in de oefenduels tegen België en Servië. De small forward (2.03 wordt omschreven als 3 and D-wing) speelt nu voor Brewster Academy in New Hampshire. Hij was opgeroepen en zou komen voor het tweeluik Tsjechië, maar was geblesseerd.
2. Ontknoping
Wat me vooral opviel aan de twee bekerduels op zondag is het gebrek aan verdediging. Suns, Feyenoord, QSTA en ZZ Leiden (b)leken niet in staat om echte verdedigende stops te maken. Niet verrassend want de verdediging van de Nederlandse teams is ook het grote probleem in de BNXT-league. Evenwel waren beide kwartfinales op zondag vermakelijk en dat is ook wat waard.
In Den Helder bleef Feyenoord heel 40 minuten in de wedstrijd hangen om in de verlenging toe te slaan, 89-98. Trevion Crews had voor Suns de bal in handen in de laatste aanval van de reguliere speeltijd, maar iedereen wist dat hij die bal zou krijgen en daarom liep hij zich volkomen vast.
In Bemmel was het ook fascinerend. Eerst leek Keime Helfrich de held van de middag te worden met een driepunter op 0.9 seconde voor het einde.
Maar in de resterende negentiende van één seconde werd door Cartier het balbezit nog omgezet in een score na een mooie assist van Kruithof (en het was echt binnen de tijd, Cartier heeft de bal zeventiende van één seconden in zijn handen gehad).
Zorg en Zekerheid kan zich opmaken voor een halve finale tegen de winnaar van Donar tegen LWD Basket na winst op QSTA, 74-75.
De vierde kwartfinale tussen Donar en LWD Basket wordt pas 28 januari gespeeld omdat Martiniplaza niet beschikbaar was. Op zich kan Donar daar niets aan doen, een typisch Nederlands probleem. Maar als je met z’n allen afspreekt om in het eerste weekend van januari de kwartfinales te spelen, had een sterke leiding het duel ook kunnen omdraaien. Voordeel voor Donar is dat nieuweling Tavian Dunn straks tegen Leeuwarden vijf wedstrijden in de benen heeft.
1. GVR
Eigenlijk was ik stomverbaasd over wat ik zaterdagavond zag in de Maaspoort. Ik was er voor het eerst dit seizoen en eigenlijk de thuisploeg ook. Want Landstede had geen schijn van kans tegen Heroes. En niet omdat de Bossche formatie de lichten uitschoot, nee omdat hun verdediging verstikkend was, 88-69.
En dat was voor mij erg verrassend gezien hun belabberde seizoen tot nu toe en defense is voor mij een belangrijke indicator voor wat kan komen. Met in het achterhoofd ook de uitslag van de competitiewedstrijd tussen deze twee teams een maand geleden, 96-94. Tegelijk maakt één zwaluw nog geen zomer.
Alhoewel. Charlon Kloof is in de korte tijd dat hij in Den Bosch speelt al een paar keer voorbij gekomen in deze rubriek. Voor het eerst dit seizoen kon ik hem op mijn gemak een hele wedstrijd volgen vanaf de eerste ring in de Maaspoort. Wauw wat een speler is hij, de klasse druipt eraf terwijl hij conditioneel nog niet 100% is. Zijn inzicht, zijn keuzes, zijn defense (felheid zonder fouten) en zijn passes (hard en scherp) zijn uniek voor de Nederlandse velden. Een genot om naar te kijken en in feite de maatstaf voor alle anderen. Zijn uiterst professionele houding gecombineerd met normaal gedrag wekt ook ontzag bij Heroes, begrijp ik.
Door voornoemde eigenschappen van Kloof is het leven van Menno Dijkstra een heel stuk aangenamer geworden. Als de center op de juiste momenten, op de juiste plekken met de juiste snelheid wordt aangespeeld, wat Kloof deed (Kier die in de G-league gespeeld heeft, moet maar heel goed opletten en leren), dan is de center moeilijk te stoppen omdat hij naast zijn lengte (2.12m) ook nog wat gogme en schijnbewegingen in huis heeft. Kai Edwards had er geen antwoord op en Dijkstra had zijn Oranjekompaan ook verdedigend in de tang.
Onder toeziend oog van zijn vader en oud-Eredivisiespeler Nathan en heel veel meer familie werd Menno Dijkstra de meest opvallende man op het veld en topscorer met 22 punten (11/18), 4 rebounds en 3 assists in 24 minuten.
Menno Dijkstra zal geen prijs winnen voor de schoonheid van zijn acties, maar als hij zo blijft spelen (wat voor heel Heroes de vraag is) en gevoed blijft worden op de Kloof-manier, dan zijn er in Nederland weinig tegenstanders die hem kunnen stoppen. Zijn sterke (ook fysiek) optreden, in de reprise van de bekerfinale van vorig seizoen, maakt Dijkstra mijn haai van de week.
Menno Dijkstra debuteert dit seizoen op de Nederlandse (en Belgische velden). Het Brabants Dagblad sprak aan het begin van dit seizoen met de ‘nieuweling’.
,,Amerika was gaaf”, zegt Dijkstra. ,,Daar zien ze in een winkelcentrum een lange man lopen en denken ze: dat biedt mogelijkheden, zonder te beseffen dat je een basketballer bent. Dat is hier in Nederland heel anders. Hier kijken ze en denken ze: zo, die is lang… Daarnaast vond ik collegebasketbal en de sfeer fantastisch.”
Een goede vriend in Middelbeers noemt hem de Grote Vriendelijke Reus, refererend aan het boek van Roald Dahl. Dijkstra is nuchter en vriendelijk. ,,Maar in het veld gaat de knop echt om”, bezweert hij.
Dat heeft hij vooral in Spanje geleerd. ,,We trainden vier keer per dag”, vertelt de center. ,,Luuk, Boy en ik moesten al om zes uur beginnen. Ik zie mezelf nog in het pikkedonker om half zes in de ochtend rennen om op tijd voor de training te zijn. We woonden in Spanje met zeventig man in een villa en moesten om acht uur ’s avonds thuis zijn. Daar heb ik de basis voor mijn discipline gelegd.”
Na de jeugd in Spanje en zijn studie in Amerika volgden avonturen als prof in Spanje en het laatste jaar in Estland. Hij is ook speler van het Nederlands team. Dijkstra speelde afgelopen zomer nog tegen de Servische NBA-ster Nikola Jokic. Toen kwam Heroes-eigenaar Bob van Oosterhout op de radar.
,,We kennen elkaar al langer”, zegt Dijkstra. ,,Hij was de coach van mijn vader (oud-Den Bosch-prof Nathan Dijkstra) bij Deurne Pioneers. Hij wilde me ook al hebben toen ik klaar was in Amerika. Toen koos ik voor het buitenland. Heroes is de club waar ik nu graag wilde spelen.”
