Hoewel de Belgen veelal hun neus ophalen voor de Nederlanders in de BNXT-league staat er in ieder geval een Nederlandse coach bovenaan. Johan Roijakkers is met zijn Kortrijk de trotse lijstaanvoerder. Nog 12 duels te gaan, maar hij staat er toch mooi met zijn ‘ploegje’.
Die klassering is mede te danken aan het feit dat Oostende weer verloor bij ‘angstgegner’ Zorg en Zekerheid Leiden, de ‘kleine’ Nederlandse ploeg waar relatief vaak van wordt verloren en ook nog twee van de drie BNXT-titels liggen.
Naast Leiden wonnen ook Heroes en Landstede van hoger gerangschikte Belgen, een goed teken. En het zou me verbazen als ZZ Leiden en Heroes zondag niet de bekerfinale gaan spelen, al zullen Feyenoord en Donar daar anders over denken. Overigens kan dit precies de valkuil zijn voor de favorieten.
Mijn top 5 van deze week:
5. Mooi
Ik vind dit mooi, het spreekt voor zich en het gebeurt alleen in Leiden.
4. Onverwacht
Een logische verklaring voor de recente resultaten van Feyenoord zie ik niet direct. Eerst kansloos verliezen bij QSTA, nadat er thuis net nipt was verloren van Oostende, en dan een paar dagen later midweeks winnen van Landstede, 75-67.
Voor mij onverwacht al zou je denken dat het met thuisvoordeel te maken heeft. Toch is het pas de derde overwinning van Feyenoord in het topsportcentrum dit seizoen. De vorige was op 1 december tegen Donar, 88-80. En daarvoor op 9 november tegen Charleroi, 102-92.
Tegen Landstede werd het verschil in feite gemaakt achter de driepuntslijn. Feyenoord schoot drie driepunters meer raak en zeker tegen een hoger percentage:
- Feyenoord 9/22 (40%)
- Landstede 6/29 (22%)
Het jammere voor Feyenoord is dan wel dat het vrijdag verloor bij Limburg, 77-67.
De winst op Zwolle betekent hoogstwaarschijnlijk wel dat ze niet meer achterhaald zullen worden door BAL of QSTA die zullen gaan uitmaken wie laatste wordt en waar QSTA op dit moment tot achtervolgen is gedwongen.
Tegelijk betekent het dat de strijd om de play-offplekken achter Heroes, ZZ Leiden en LWD Basket nog heel interessant wordt. Een van de volgende vier teams valt af en de vierde plek met thuisvoordeel in de eerste ronde staat ook nog op het spel (1e ronde: 3-6, 4-5):
- Landstede 9 overwinningen
- Suns 8 overwinningen
- Donar 7 overwinningen
- Feyenoord 7 overwinningen
3. Karaktertest
Meestal is het niet zo relevant welke speler door de jury van de thuisploeg tot man van de wedstrijd wordt gekozen. Na een waar gevecht won Heroes zondagmiddag in een vrij volle Maaspoort van Charleroi, 87-79.
Sherron Dorsey-Walker werd tot MVP gekozen en ogenschijnlijk was dat logisch zeker op zijn verjaardag. Alleen deed het Justin Kier tekort. Heel lang dit seizoen leek Kier meer op een vis op het droge dan op een pointguard uit de G-league. Tegen Charleroi speelde hij goed en verreweg zijn beste wedstrijd van dit seizoen. Ook omdat hij verdedigend betrouwbaar was.
Het belang en de sterke leidende rol van Kier werden in de laatste vier minuten van de wedstrijd dik onderstreept nadat hij met 5 fouten naar de kant moest bij een stand van 72-60. Omdat Charlon Kloof de meest ongelukkige wedstrijd van zijn leven had met 5 fouten in 5 minuten, had Heroes geen pointguard meer over en kwamen de Belgen nog heel dichtbij, 74-70.
Typerend was dat de wedstrijd beslist werd door een verdedigende steal op de helft van Charleroi door Darthard. Typerend want ik vond Heroes verdedigend best sterk.
Overigens maakte Charleroi, waar Brandwijk (mede door blessure) en Hollanders een bijrol speelden, er vanaf de eerste seconde een heel fysiek spelletje van en werden de grenzen opgezocht. Slim en daar is helemaal niets mis mee, maar als je uitdeelt moet je ook incasseren en daar had Charleroi met Minchev voorop veel moeite mee.
Heroes (sinds 1 dec: 13x winst, 4x nederlaag) liet zich niet intimideren en speelde ook fysiek wat een karrenvracht aan fouten opleverde, maar de gehavende ploeg (zonder Dijkstra, Koehler en Van Vliet) won deze karaktertest knap.
Overigens ontmoette ik in de Maaspoort Sinan Güler. Hij speelde voor alle Turkse topclubs, werd landskampioen, speelde Euroleague en won de Euro Cup. Ook was de 41-jarige shooting guard jarenlang een vaste waarde en aanvoerder van het Turkse nationale team, zo zat hij onder andere in de selectie die in 2010 zilver won op het WK (81-64 nederlaag tegen Amerika). Hij stopte twee jaar geleden met spelen en volgde vervolgens in Amsterdam, waar hij is blijven wonen, aan het Cruyff-college de opleiding sportmanagement. De kans is aanzienlijk dat hij bij Heroes een rol gaat vervullen.
2. Zilver
De Oranje 3×3-mannen, zonder Arvin Slagter die gestopt is, begonnen het seizoen goed, maar niet perfect, met een tweede plek op Champions Cup in Bangkok. In de finale was Servië te sterk, 17-16.
1. Verrassing in de verrassing
In drie-en-een-half jaar BNXT-league hebben ZZ Leiden en Oostende 17 keer tegenover elkaar gestaan. Leiden heeft er nu 7 gewonnen en 10 verloren. Ik betwijfel ten zeerste of er in België een ploeg is die dit tegen Oostende voor elkaar heeft gekregen, in Nederland zeker niet.
Zaterdagavond was het lang spannend in de Leidse Arena, 87-74. ZZ Leiden sloeg in de spannende slotfase toe, 26-17.
Er waren voor mij twee opvallende spelers in het laatste kwart:
- Lall had 9 punten, 2 st, 2 ast
- Maconda 5 punten, 1st, 1ast en hij speelde het gehele laatste kwart
ZZ Leiden, nog steeds zonder de belangrijke Roeland Schaftenaar, was veel feller in de volle eigen hal, duidelijk gemaakt met gelijk een steal aan het begin van het 4e kwart door Lall. Een aantal statistieken bevestigen die felheid:
Steals
- ZZL 12
- Oost 3
Balverlies
- ZZL 8
- Oost 16
Punten uit balverlies
- ZZL 28
- Oost 4
Deze laatste statistiek vertelt wel een beetje het verhaal van de wedstrijd, al hielp het voor Oostende ook niet dat het maar 3 van de 18 (16%) driepunters raakschoot. Leiden was ook daar een stuk beter met 8/20 (40%).
Topscorer bij Leiden van Green met 23p en nog 5r.
De rake driepunter van Dimitri Maconda van in totaal 10 punten in 21 minuten (het dubbele van zijn gemiddelde speeltijd) halverwege het slotkwart betekende in feite einde wedstrijd, 75-63.
Wat precies de reden was dat Maconda het hele kwart speelde weet ik niet, maar hij deed het zo goed dat coach Spradley hem liet staan en de startende guard Cook met 6p, 7a liet zitten.
In totaal had Maconda in 21 minuten 10p, 1a, 2st en nog 2to met een plus/minus van +12.
Maconda (23), die eerder in Den Bosch en Leeuwarden speelde, was tegen Oostende de verrassing van de wedstrijd en nu mijn haai van de week.
Twee jaar geleden sprak de EO met Dimitri Maconda over zijn leven en het basketbal.
“Toen ik tien was, begon ik met basketballen. Mijn beste vriend introduceerde mij aan de sport. Hij haalde me thuis op om vervolgens samen op het pleintje achter ons huis potjes te spelen. Na enige tijd nodigde hij mij ook uit om mee te gaan naar een trainingsmiddag op zijn vereniging. Ik vond het zo leuk dat ik hier thuis enthousiast over vertelde. Maar naar mijn verbazing reageerden mijn ouders hier niet positief op. Ik moest stoppen, want ze hadden liever dat ik ging voetballen. Basketbal was toen nog een onbekende sport en helemaal niet populair onder jongeren. Ik was verdrietig, voelde mij eenzaam en gaf bij de coach van mijn vriend aan dat ik niet meer mee kon doen. Ondertussen was mijn liefde voor basketbal alleen maar groter geworden, dus makkelijk loslaten kon ik het niet. Ik heb daarom bijna twee jaar lang stiekem gebasketbald op de vereniging zonder dat mijn ouders het wisten.”
Doorbraak
“Mijn coach wilde dat ik mezelf meer ging ontwikkelen, want volgens hem nam mijn talent toe en zag hij veel potentie. Hij zorgde ervoor dat mijn ouders mijn passie gingen omarmen en na dat moment is alles heel snel gegaan. Ik werd steeds vaker gevraagd door andere clubs en op mijn zeventiende tekende ik mijn eerste contract en begon ik echt professioneel te basketballen. Het was het begin van mijn kleine jongensdroom die nu echt uitkwam. Waar voorheen mijn ouders het niet begrepen, waren ze nu mijn nummer één supporters. Ik kreeg van jongens waarmee ik ben opgegroeid te horen dat ik een voorbeeld ben en dat was heel gek. Ik genoot enorm van de nieuwe ontwikkelingen en kansen die ik aangereikt kreeg. Maar een groot gedeelte van mijn droom viel in duigen toen ik mijn been brak en corona om de hoek kwam kijken. Alles viel weg.”
Tegenslag
“Terwijl ik aan het herstellen was, probeerde ik de hoop niet te verliezen. Het was gek om na zoveel jaar weer een lange tijd met mijn familie te zijn. Sinds mijn veertiende woonde ik niet meer vast thuis door het basketballen. Enige tijd na mijn blessure mocht ik weer langzaam het basketballen oppakken, maar al gauw bleek dat ik voor de tweede keer mijn been had gebroken. Dit was een grote tegenslag voor mij, want ik kon niks op dat moment. Voor mijn gevoel heb ik een jaar lang stil gestaan. Ik dacht er zelfs aan om helemaal te stoppen met basketballen, want ik wist niet meer of ik goed genoeg was en begon te twijfelen aan mezelf.”
De eerste stap
“Ik voel mij ontzettend gezegend dat dit mijn leven is. Ik zal eerlijk toegeven dat ik mij heel vaak, heel eenzaam voel omdat ik veel moet opofferen om achter mijn droom aan te gaan. Ik kan gemakkelijk een heel jaar mijn familie niet zien of kerst alleen doorbrengen in mijn hotelkamer. Maar ondanks dat is het het waard. Die eerste stap zetten was het moeilijkst. Nadat die eenmaal is gezet, zijn de stappen die je daarna moet zetten minder eng. Als je iets écht wilt, moet je ervoor gaan en het gewoon doen. Maar doe het samen met God is mijn advies. Ik durf te zeggen dat ik hier niet zou zijn zonder Hem. En of ik ben uitgedroomd? Nee, zeker niet. In Europa wordt basketbal steeds groter en beter. Ik hoop in de toekomst te spelen voor nog grotere clubs.”
