Ahum. De play-offs zijn in zicht, maar ik zie nog niet echt Nederlandse teams die klaar zijn voor de climax van het seizoen. En al helemaal geen ploeg die verdedigend een stempel kan drukken. In mijn ogen maakt defense champions, iets wat altijd wel wordt bevestigd als uiteindelijk de finale bezig is. Maar goed misschien moet ik mijn verwachtingen voor de komende play-offs bijstellen.
Het was wel de week van de rare uitslagen. Suns winnen bij Donar, Donar wint bij Leiden. QSTA in levensnood wint bij Heroes om vervolgens weer volkomen kansloos te verliezen van LWD Basket.
Mijn top 5 van deze week.
5. Schaamrood
Ik neem aan dat de Heroes-spelers zaterdag nog steeds met het schaamrood op de kaken elkaar hebben aangekeken in de nabespreking van de smadelijke nederlaag vrijdag tegen hekkensluiter QSTA, 78-79.
Een ploeg met kampioenspretenties mag nooit zo’n wanprestatie leveren tegen de hekkensluiter. En zeker niet met onderschatting of hoogmoed op het veld gaan staan, wat natuurlijk het geval was.
Nou wordt het kampioenschap niet bepaald in zo’n wedstrijd, maar het is wel een teken aan de wand over de mentale gesteldheid van de ploeg met toch meer dan voldoende ervaring in huis.
Ook leek de eerste plek met thuisvoordeel in de play-offs weggegeven te worden, maar omdat ZZ Leiden paaszondag op hun beurt verloor is die strijd helemaal open (onderling resultaat is voor Leiden).
Over de Bossche (non)defense op de winnende driepunter van Carlson zal nog wel even gesproken zijn.
Overigens was het de tweede wedstrijd op rij in een close-game dat Heroes het laatste balbezit van de wedstrijd had en er niks van bakte. Vorige week bij Kortrijk was het routinier Dorsey-Walker (FG 3/11), dit keer Charlon Kloof (FG 1/2). Hij viel wel de ring aan, maar iets te doorzichtig en voor hem aan de niet favoriete linkerkant en niet de rechterkant van de basket. Al deed QSTA dit op hun beurt ook slim.
Darthard (11p, FG 5/9) en Kier (13p, FG 6/12) stonden niet op het veld.
Heroes herstelde zich paasmaandag van de smadelijke nederlaag door in Zwolle te winnen, 97-101. Het was al de tiende keer op rij dat er van Landstede werd gewonnen, de laatste nederlaag tegen Zwolle dateert van 21 januari 2021 (73-71).
Op de winst van Heroes is niks af te dingen al werd een relatief ruime voorsprong van negen punten in het laatste kwart nog bijna weggegeven. Maar met Darthard en Kier op het veld gebeurde dat niet. De wedstrijd ging nooit ‘op slot’ omdat beide ploegen geen verdedigende stops konden maken.
4. Waarheid
De week van de waarheid is voor Feyenoord uitgedraaid op een klein drama. Twee dikke nederlagen en de play-offs zijn eigenlijk uit beeld geraakt.
Thuis tegen ZZ Leiden miste de ploeg (zonder Powell) de start (14-34) en was het verder achtervolgen, 74-94.
Op bezoek bij Suns (met Powell) was het eigenlijk niet anders (rust 46-28), 81-60.
3. Mokerslag
Het is frappant. Van de laatste 26 ontmoetingen sinds 2017 heeft Donar 23 keer gewonnen van Suns. Maar dit seizoen twee keer verloren. Donderdag stuntte Suns in Martiniplaza, 73-78.
Suns maakte het verschil in het laatste kwart, 17-28. En vooral in de laatste tweeëneenhalve minuut, 66-66. De daaropvolgende driepunter van Nick Thran was een mokerslag en het begin van een 0-8 run.
Trevion Crews speelde de volledige 40 minuten met 31 punten (FG 10/23)
Mojeed Ewuosho had in 33 minuten een double-double met 19p, 10r en nog 5a.
Net als Jean-David Muila-Mwaka met in 32 minuten 10p, 13r.
In feite speelt Suns met zes man en zolang ze fit zijn en uit foutenlast blijven, zijn ze levensgevaarlijk. Eigenlijk is Suns de enige ploeg die ik weleens in staat zie om echt te verdedigen als het echt moet.
2. Driepunters
Ik schreef het al vaker dit seizoen: op dit Donar is geen peil te trekken. Eerst thuis tegen Suns door het ijs zakken en dan drie dagen later winnen bij titelverdediger ZZ Leiden in een close game, 79-81.
Het verschil werd in het derde kwart gemaakt, 12-26. Dit keer bleef de ploeg wel bij de les en in de wedstrijd door de zoneverdediging, die dit seizoen bij vlagen werkt. Ook toen Leiden aandrong en de marge in het laatste kwart slonk (maximaal 61-70) en zelfs op voorsprong kwam (73-72, 75-74) bleef Donar met antwoorden komen, wat veel zegt over de Leidse verdediging. Al lagen er tegen de Donar-zone ook volop kansen, zo goed werkte die nou ook weer niet, maar het was chaos troef.
De winnende score was van James Karnik. In 34 minuten was de Canadees goed voor 24 punten (FG 11/15), 8 rebounds en 3 assists.
Er lijkt bij Donar wel een verband te zitten bij de efficiency van het aantal raak geschoten driepunters en dit maakte zondag zeker het verschil.
- Tegen Leiden 10/23 (43%), ZZ had 6/25
- Tegen Suns 10/39 (25%), Suns 11/30
In de eigen Arena misten Van den Elzen (open in de hoek) en Cook (noodschot) in de laatste seconden van de wedstrijd beide nog een driepunter. Waar ik dan gelijk moet denken aan Heroes vorige week bij Kortrijk: twee is ook genoeg, voor een verlenging.
Door de winst op Leiden en eerder vorige week bij BAL lijkt Donar in ieder geval zeker van de play-offs. De Groningers staan nu zesde, gelijk met Suns. Maar de Noord-Hollanders hebben beide onderlinge duels gewonnen.
1. Strohalm
Ik denk dat de winst in Den Bosch van QSTA de meest verrassende is van het hele BNXT-seizoen, 78-79. De nummer laatst met maar drie overwinningen die wint bij de hoogst genoteerde Nederlandse ploeg.
In de 12 onderlinge ontmoetingen had de ploeg uit Bemmel voor dit treffen pas één keer gewonnen van Den Bosch. Daarvoor moeten we terug naar 8 mei 2021 toen in Bemmel thuis van Den Bosch werd gewonnen, 91-89.
Overigens won de ploeg uit Bemmel nog nooit eerder in de Maaspoort.
Het winnende schot kwam van Ben Carlson.
In iets meer dan 38 minuten had de Amerikaan Carlson 14p, 12r.
Naoll Balfourier had ook een double-double met 15p, 10r.
Roel van Overbeek had nul punten maar wel 10 assists.
QSTA maakt het verschil met Heroes op opvallende fronten. Zo had de ploeg meer rebounds, maar dat is tegen Den Bosch niet echt opvallend.
Wel dat de gasten in de Maaspoort meer driepunters raakschoten:
- Heroes 5/22
- QSTA 8/27
En er zijn opvallende cijfers bij de vrije worpen, die goud waard bleken (en iets zeggen over de focus):
- Heroes 11/20 (55%)
- QSTA 27/35 (77%)
De winst bood QSTA een strohalm in de overlevingsstrijd. Die strohalm had iets groter moeten worden door Tweede Paasdag in eigen huis te winnen van LWD Basket, maar dat zat er nooit in, 66-82.
In Den Bosch had QSTA niets te verliezen, maar onder druk presteren lijkt voor geen enkele Nederlandse ploeg weggelegd (omdat niemand verdedigend dominant kan zijn) en dus ook niet voor QSTA. Het eerste kwart tegen LWD was gelijk funest, 13-29.
QSTA staat nog altijd laatste en die plek betekent over vier duels dat het einde BNXT-league is. De marge met BAL is twee duels en het onderling resultaat is in het voordeel van de Gelderlanders.
Nou denk ik dat het restant programma vergelijkbaar is en QSTA moet er dus twee meer winnen dan BAL. Dat zou dan genoeg zijn omdat het onderling resultaat op doelsaldo in het voordeel van de ploeg uit Bemmel is.
BAL
- Feyenoord uit
- Oostende thuis
- Aalst uit
- Leuven thuis
QSTA
- Charleroi uit
- Den Helder uit
- Brussel thuis
- Mechelen uit
Mijn haai van de week is Ben Carlson. De Amerikaan scoorde de gamewinner in Den Bosch en was verder in iets meer dan 38 minuten goed voor 14 punten (FG 5/9), 12 rebounds (5 aanvallende) en teamhigh efficiency van 23 (een duidelijke visitekaartje bij een ploeg die hem goed had kunnen gebruiken). Tegen LWD had de powerforward 11 punten (zonder rake driepunters dat wel) en 11 rebounds. Zijn gemiddelde dit seizoen is 30 minuten met 13 punten en 8 rebounds.
Ben Carlson (Foto: Christian Aarts)
Ben Carlson is 23 jaar en 2.07m lang. Hij speelde zijn laatste twee jaar college voor Utah, daarvoor twee jaar voor Wisconsin. Toen Carlson zijn collegeperiode begon was hij in Amerika een vier-sterrentalent en dus niet zomaar een lange man. De New York Times zocht hem en zijn vader, een oud-basketballer, op en zijn vader had al snel door dat zijn -lange- zoon talent had en meer moest kunnen dan onder het bord spelen.
When Marc Carlson was growing up in Fort Dodge, Iowa, during the 1980s, big men on the basketball court were typically positioned near the hoop. The directive often was to work on post moves and short jumpers rather than to spend time worrying about ballhandling. After all, that was a guard’s job. That’s how Carlson remembers it, anyway, and the flawed logic has bothered him over the years.
A 6-foot-5 forward, he was an all-state player who went on to play for Iowa State in the early 1990s. As he evaluated his development later on, he wished he was taught from an early age the value of ballhandling skills and being more multidimensional overall, noting that he was forced to “learn the hard way.” That wasn’t going to happen again with his son, Ben, once Marc realized he possessed the desire and basketball acumen to excel. So Marc put a plan into action that would ensure Ben had the ability of a guard even if he grew into the body of a center.
“Regardless of what size he was going to be, the way the game had changed, he had to get those skills of dribbling the ball, 3-point skills, being able to defend anybody,” Marc said. “It was a lot of, ‘Hey, you need to do cone work. You need to work on the basics of getting your hands used to the ball at a certain level, getting used to not putting it too far out.’ A lot of it was just watching what was happening in the professional game and then looking at some videos with him or drills, talking to other coaches and just figuring out what would work.”
Marc credited Ben for pushing himself when he reached high school and creating his own workouts. Ben’s mom, Sheri, said her son would spend hours either on the family’s driveway hoop or in the garage, where he set up and used different PVC pipes as part of his dribbling drills. Those sessions ultimately helped to lay the groundwork for the versatile player Ben Carlson has become.
Carlson is a 6-9, 220-pound four-star signee in Wisconsin’s highly touted 2020 recruiting class, which ranks No. 23 in the 247Sports Composite. Carlson, the highest-rated member of the group, is the first national top-100 Badgers signee since Nate Reuvers in the 2017 class. He has reached this point thanks to an arsenal that makes him difficult to pigeonhole on the court. Wisconsin coach Greg Gard said on signing day in November that Carlson “has a tremendously diverse skill set that should ultimately allow him to be effective in the post, off the dribble and from the perimeter as a shooter.”
Carlson starred at East Ridge High School in Woodbury, Minn., where he set school records for career points (2,004), rebounds (1,083) and blocked shots (145). He averaged 16.6 points and 11.3 rebounds as a junior and then took his game up another level last season, when he averaged 24.3 points and 11.7 rebounds to earn a spot as a finalist for the Minnesota Mr. Basketball award. Carlson said he played point guard until he reached high school, but even on the varsity team, he had the ability to bring the ball up whenever he wanted. Those skills were particularly important to help his point guard alleviate defensive pressure to get the offense started.
Carlson was a force in the paint as a rim protector and was just as adept at flushing an interior pass for a dunk as he was at taking defenders off the dribble from the perimeter to score inside. He recorded a school-record 28 rebounds, including 17 offensive boards, in a game against White Bear Lake. In another game, against Park Center, Carlson scored a school-record 40 points while battling four-star center Dain Dainja, a Baylor signee.
East Ridge basketball coach Josh Peltier said Carlson “absolutely dominated the game” without forcing anything. Peltier described Carlson as an elite-level rebounder and shot blocker who has the competitive drive to succeed in big moments and the talent to match.
“One of the biggest things with Ben is he’s not going to get outworked,” Peltier said. “He’s in the gym in the morning before school if he doesn’t have a class. He’s also in the weight room a ton. This year, from the perimeter, he’s expanded it a lot. He had the full green light to shoot from wherever this year. He shot almost 36 percent from 3 this year taking just below three a game. He’s got a midrange game as well. He’s not a back-to-the-basket guy. He’s a guy that can play a variety of positions and put pressure on teams in a variety of ways.”
Marc said one of Ben’s best attributes is that his attitude on the court never changes, regardless of how well he is playing. He doesn’t say much and speaks with his play. Coaches from opposing teams, as well as referees, have complimented him on the way he carries himself, noting that he doesn’t complain and serves as a role model. Off the court, Carlson was a National Honor Society member whose GPA at the time of his signing last fall was 4.1.
One of the more important selling points about Wisconsin that stuck with Carlson was the way the Badgers have traditionally developed big men with similar size and skill combinations. Coaches aren’t afraid to use forwards and centers on the perimeter or allow them to take advantage of mismatches off the dribble. Carlson said he also appreciated how straightforward coaches were when they explained exactly what he needed to improve, which included increasing his strength and ability to shoot from the perimeter.
“They always said if I went there, they were never going to sugarcoat anything, so they weren’t going to do that when they were recruiting me” Carlson said. “I like being around people like that who just tell you what you need to do and don’t try to fluff it up or anything. It was a lot of trust, and obviously I knew them for a long time.”
“Another big thing the coaches were telling me when I was being recruited, especially later in my junior year to senior year, they were saying they would need me to be ready to play right away,” Carlson said. “I thought it would be a big opportunity for me, but obviously I have to earn that. I know nothing is given to you once you get there. I’m just going to try to do everything I can to work hard to take that opportunity to hopefully make it even bigger once I get there.”
