Haai van de week speelde perfecte wedstrijd

Nederlanders stralen overal van Amerika tot Australië, maar iets minder in België. Mijn top 5 van deze week:s

5. Reality check

Oud-(basketbal)journalist Dick Heuvelman heeft natuurlijk geen ongelijk, tegelijk is het een ‘reality check’. Basketbal doet er voor de traditionele media niet meer toe, al heeft men het in Groningen lang volgehouden.

Voor wie het niet weet: elke zichzelf respecterende (nieuws/online)redactie in Nederland werkt tegenwoordig met een soort van digitaal scorebord. Elk moment van de dag (maar ook week, maand en jaar) is duidelijk welk verhaal goed gelezen wordt en hoe het wordt beoordeeld; op basis van het uitlezen van het artikel en het doorklikken naar andere verhalen.

Helaas weet ik uit ervaring dat basketbalartikelen door het algemene publiek nauwelijks gelezen worden en ook nauwelijks gewaardeerd. Het gevolg is duidelijk, namelijk dat redacties niet of nauwelijks meer schrijven over basketbal. Maar dit geldt voor veel meer agendaonderwerpen en sporten (buiten het voetbal) en de reguliere competitie is in feite niet meer dan agendawerk. Nou kun je hier van alles tegenin brengen en dat mag (ik doe dat ook in mijn werk), maar de realiteit is dat hoofdredacties het scorebord gebruiken om keuzes te maken.

En hier laten de Nederlandse basketbalclubs (en ook wel de Belgische), sponsoren en bonden een enorme steek vallen, want zelf communiceren ze iets in de buurt van niets tot nauwelijks. En ik snap dat alles geld kost (als je het goed wilt doen), maar een -kleine- basketbalredactie van een soort basketbalsitevannederland.nl (wie kent ‘m nog?) die fulltime bezig is met het basketbal kan de sport in ieder geval een beetje -terug- op de kaart zetten en bron van informatie zijn voor fans (niet onbelangrijk) en andere media (die altijd op zoek zijn naar incidentele verhalen ook in het basketbal, maar ze niet vinden). Bel gerust 😉

4. Vragen
Het viel me dit weekend op terwijl ik naar de streams keek dat de Nederlandse ploegen op bezoek in België tegen nogal wat persoonlijke fouten aanliepen en daardoor veel vrije worpen tegen kregen.

Gelukkig zijn er dan de statistieken:

	FTM thuis	FTA thuis	FTM uit	FTA uit	PF thuis	PF uit
Aalst-Landstede	15	19	20	23	21	21
Kortrijk-Donar	24	30	20	28	22	26
Leuven-LWD	28	46	33	36	27	34
Limburg-Heroes	28	38	13	17	21	28
Gemiddeld	23.8	33.3	21.5	26.0	22.8	27.3

Dit weekend waren de verschillen feitelijk groot, alleen bij het winnende Landstede niet, maar het verschil is daar klein. Als ik dan de gemiddeldes van de vier Nederlandse teams pak (van dit nog prille seizoen) die dit weekend in België speelden, valt het verschil nog meer op:

	FTM tegen	FTA tegen	PF
Donar	13	19	21
LWD	21	29	23
Landstede	19	25	20
Heroes	19	25	22
Gemiddeld	18.0	24.5	21.5

Deze Nederlandse teams kregen dit weekend in België dus bovengemiddeld veel fouten en vrije worpen tegen. En het staat niet helemaal op zichzelf als ik kijk naar de eerdere bezoeken dit seizoen van Nederlandse teams aan België:

	FTM thuis	FTA thuis	FTM uit	FTA uit	PF thuis	PF uit
Charleroi-LWD	17	30	24	35	27	27
Mons-Donar	17	23	16	24	21	24
Antwerpen-Suns	17	23	10	18	21	22
Charleroi-ZZL	20	30	7	13	17	27
Oostende-Donar	13	23	9	15	19	22
Mechelen-Landstede	17	22	12	20	15	18
Brussel-RCB	26	36	8	14	19	27
Mons-BAL	16	18	18	30	22	19
Gemiddeld	17.9	25.6	13.0	21.1	20.1	23.3

Er komen zo wel wat vragen op, ook omdat ik deze geluiden de afgelopen jaren van een aantal coaches al heb gehoord. Wordt er op de Nederlandse velden anders gefloten dan op de Belgische? Spelen Nederlandse teams te fysiek of onsportiever op de Belgische velden? Kunnen Nederlandse teams niet netjes verdedigen tegen -op papier- sterkere tegenstanders? Is het respect over de grens anders of wordt er met twee maten gemeten? Of is er niks aan de hand?

3. Close (too close to call)
De realiteit van de fouten kwam tot leven bij het duel tussen Leuven en Leeuwarden (100-96 na verlenging). De Friezen hadden aan het eind van de reguliere speeltijd balbezit (83-83). Ik vond de keus om een driepunter te schieten dom van Pryce (0/7 driepunters), de ring aanvallen is de juiste optie ook met het oog op vrije worpen (althans…). Maar LWD wordt in de rebound een zuivere fout met 2 vrije worpen en geen tijd meer op de schotklok onthouden. Tristan De Zwart Forsyth wordt bijna ontelbaar vaak door twee man op zijn armen geslagen en omver getrokken. De Belgische commentator voelt zelfs nattigheid.

Donar op hun beurt gooit de winst weg in Kortrijk, letterlijk (80-76). De Groningers stonden het grootste deel van de tijd op voorsprong en dat duurt tot 2 minuten voor tijd. Uiteindelijk komt het aan op de slotseconden waarin eerst slecht verdedigd wordt op een pick&roll (81-95). Vervolgens wordt uit een time-out de aanval verprutst door Taylor die denkt even een lay-up te maken en naast hem de volledig vrijstaande Forrest niet ziet (of wil zien).

Een andere grote verrassing hing in Rotterdam in de lucht. Ondanks de enorme hoeveelheid balverlies van RCB (22 vs 9 met daaruit respectievelijk 11 en 31 punten) kwam het ook hier aan de op de slotseconden. En daar maakt RCB eerst een onnodige verdedigende fout. Na de vrije worpen mist RCB na een time-out de beste optie in de aanval en wordt er ook goed verdedigd (93-94).

Drie keer close en dat is leuk, maar je koopt er niets voor.

2. Uitblinkers
De enige Nederlandse ploeg die afgelopen weekend wel won van Belgen, en ook in België, was Landstede op bezoek bij Aalst (81-95).

De start (18-34) was voor de ploeg uit Zwolle en vervolgens mocht de thuisploeg achtervolgen. Landstede had zes spelers in de dubbele cijfers. Coen Stolk en Devin Whitfield, die beide twee weken geleden in de slotfase in Mechelen een steek lieten vallen, waren nu de uitblinkers. Stolk had 17 punten, 5 rebounds en 2 assists. Whitfield 20 punten (FG 7/10, 3ptrs 3/3) met nog 8 rebounds.

1. Perfecte optreden
Ik had hier kunnen gaan voor ZZ Leiden dat na vijf duels als enige Nederlandse ploeg nog ongeslagen is in de BNXT-league, maar hun speelschema is aan de makkelijke kant tot nu toe.

Ik had hier vorige week Rienk Mast moeten neerzetten, maar na publicatie zag ik pas wat hij voor elkaar had gekregen (nog bedankt voor de tip). Terug na een jaar afwezigheid scoorde hij met Nebraska 31 punten tegen BYU (90-89), het team met AJ Dybantsa, de verwachte nummer 1 van de NBA-draft later dit jaar. 31 punten (FG 11/15, 7/8 driepunters) met 5 rebounds en 3 assists.

View this post on Instagram

A post shared by Hurrdat Sports (@hurrdatsports)

Maar goed dat was een week geleden. En dus ga ik voor Jesse Edwards. De afgelopen weken heb ik hem in deze rubriek al vaker aangestipt. Na de zomer met Oranje schreef ik al dat echte wedstrijdritme hem heel goed zou doen en dat blijkt. Zondag werd Adelaide verslagen (81-80).

View this post on Instagram

A post shared by Melbourne United (@melbunited)

Melbourne is in de Australische competitie na negen duels nog ongeslagen en Edwards is, mag ik wel stellen, dominant en tegen de Adelaide 36’ers wat in Australië een topaffiche is.

View this post on Instagram

A post shared by Melbourne United (@melbunited)

Ofwel Jesse Edwards is mijn haai van de week. En hopelijk komt hij over een maand de wereld overvliegen voor de twee WK-kwalificatieduels van Oranje in Letland en thuis tegen Polen.

Dit schreef een Australische basketbalsite over zijn perfecte optreden:

Edwards edges United past Sixers to stay perfect (Foto: NBL)

IN WHAT may have been a preview of the Championship Series for the 2025/26 National Basketball League (NBL) season, Melbourne United held on for a one-point win over the Adelaide 36ers, with Jesse Edwards putting in a huge performance.

It was billed as the game of the season with the top-placed United hosting the second-placed Sixers at John Cain Arena on Sunday afternoon, given these were the two best teams during the first six rounds of the fixture and made up the top two spots in the standings.

The matchup lived up to the hype as the two heavyweights of the competition went blow for blow in an enthralling battle that was as entertaining as any seen so far this season. After Dejan Vasiljevic knocked down the triple to put the Kings up by two, he then committed a turnover and gave United the chance to win the contest.

Proven clutch performer Milton Doyle stepped up to shoot a long range bomb, but his attempt got all rim, before Edwards knocked the ball out to fellow import Tyson Walker, who knocked down the game-winning three-pointer to cap off the game of NBL26 by giving Melbourne a one-point win at John Cain Arena.

Although Walker’s name was in lights following his game-winning basket, the result would not have been possible if not for the performance of Edwards, who dominated the paint on the big stage and showed how important he has been during Melbourne’s unbeaten run.

Melbourne United (81) def. Adelaide 36ers (80)
Jesse Edwards – 25 points, seven rebounds, one steal, one block

Although foul trouble limited him to just 20 minutes of court time, Edwards was still immense for the victors, taking home the chocolates in his battle with Adelaide big man Isaac Humphries and coming up with a huge play down the stretch.

He got involved on the scoring front in no time at all, registering his first dunk of the game to get United on the board for the match with a nice two-handed throwdown. After pulling down some big rebounds, Edwards was becoming a problem for the opposition, and they were forced to foul him on the drive, after which he converted at the charity stripe.

However, the big man committed two quick fouls himself, and was forced to spend the second half of the opening term on the bench before being injected back into the contest to start the following quarter. Edwards picked up exactly where he left off in the first few minutes of the match, throwing down another dunk and converting more shots at the free throw line, but his third personal foul sent him to the bench to close out the half.

The center returned to the fold to start the second half, and once again nailed an early basket in the paint to get Melbourne off to a strong start. Putting pressure on star guard Bryce Cotton, Edwards forced a steal and nailed the jump shot from midrange in transition to truly emerge as one of the biggest factors in the match. A highlight play came later in the quarter, as he leapt over the defence, tipped the ball into the basket after a miss from Walker, drawing contact in the process for an and-one, which he converted before heading back to the bench.

As expected, he was brought back into the match to start the fourth quarter given how tight proceedings were, and produced yet another massive play with a huge alley oop dunk to ignite the crowd at John Cain Arena. A pair of layups followed shortly after, before Edwards showed his craft on the defensive end by swatting away Humphries’ attempted layup in plays that were proving decisive down the stretch.

The Dutch big man was finding more success at the basket with another driving layup to bring Melbourne back within four points with a couple of minutes on the clock, before delivering an even bigger play with the go-ahead dunk with just over a minute to play. Then, when Doyle missed the go-ahead basket, Edwards tapped the rebound away from the opposition and out to Edwards on the perimeter in a play that will not go down on the stat sheet but helped win Melbourne the match.

He finished with 25 points on a perfect 10/10 shooting from the field, proving unstoppable at times inside the paint and making the most of his 20 minutes of playing time. Edwards has been a key piece in Melbourne going nine from nine to start the season, and showed just how much of a difference-maker he can be.

Zaterdag stond dit artikel met Jesse Edwards in de grote Australische kranten, zoals the Sydney Morning Herald:

Meet the NBA centre who got married the day before flying to Australia

Melbourne United centre Jesse Edwards had his NBA debut and got married this year, but both life goals were over too fast.

So he hopes his time in Melbourne will help him take a big step towards a long career in the US league, and the time with his new wife Quirine Edwards-Comans will make their small, fast wedding – held the day before flying to Australia – worth the rush.

Edwards, 25, also says he owes his wife a “big party” to celebrate their nuptials when they are next back home in the Netherlands.

The pair tied the knot in front of a small collection of their closest family in August, and then flew to Melbourne.

Edwards, who stands at 213 centimetres tall, only bent down on one knee to propose on June 13, but the pair quickly worked out that an early wedding would make moving overseas much easier.

Growing up, the pair only lived around 30 minutes apart. But they first met at college in the US while Edwards was playing with Syracuse.

Melbourne United centre Jesse Edwards and his wife Quirine Edwards-Comans, middle, with their families after their wedding this year.

Edwards has the kind of strong, long build that lets him fill the space in front of a basketball hoop and make it hard for teams to score. But even with a 226cm wingspan, he admits his chaotic plans to depart for Australia left him stretched.

He has thrived at United so far this season, averaging 12.6 points and 8.5 rebounds per game in the side’s 8-0 start to their campaign heading into a top-of-the-ladder showdown with the Adelaide 36ers at John Cain Arena on Sunday afternoon.

“I played for the national team for two weeks – four games – and then I had my wedding before I flew out,” Edwards said.

“It was the most I’ve ever done in such a short time, but it was a lot of fun.

“It was a short engagement, six or seven weeks.

“I wanted to propose for a while but, after that, the wedding was going to be pretty fast, regardless, and wherever I was going to go, it was going to be handy for us to have a visa together.

“So, for that reason only, it was going to be pretty fast, but we saw it like this would be the wedding, and then we would make a big party, a big event in two years or something – this was just 10 to 15 people. It was really small, but really good.

“She [Quirine] had some ideas but was humble about having the early one and then do a nice celebration.”

Melbourne United has helped prepare the likes of Jock Landale, Ariel Hukporti, Jack White and Luke Travers for the NBA, and it was a major selling point for Edwards to join the team.

“It was special to step out there on court. It feels like you are in a video game, feels like you are on the TV. It’s special.”

Jesse Edwards on playing in the NBA.

He spent last season on a two-way contract with the NBA’s Timberwolves, playing in the G-League for Iowa for most of the campaign before appearing in two games for Minnesota.

Australian rookie centre Rocco Zikarsky is now a two-way player with the Wolves and the pair compared notes on the NBL while training together during the off-season.

Edwards is still glowing about becoming the third Dutch player last season to make his NBA debut, but now he wants a full-time roster spot.

“Even the practice games before the season, you have these butterflies in your stomach,” he explained.

“The NBA is what you have seen the most as a kid, and that stays with you. It’s a little different from anywhere else you play.

“It was special to step out there on court. It feels like you are in a video game, feels like you are on the TV. It’s special.”

Edwards could have sought more lucrative offers back in Europe, where he can play as a local player as opposed to being an import in the NBL, but he chose Melbourne and doesn’t regret it.

Melbourne United coach Dean Vickerman is excited about what Edwards could become.

“There’s levels to his game that we can keep adding to – he’s not a guy that’s a finished product, he’s still got this big upside,” Vickerman told NBL Media.

Now Edwards wants to use his Australian summer as a path to back to the US, so he’s working hard on his physicality, rebounding, defensive work and shooting.

“It is the goal,” Edwards said of an NBA return.

“Wherever I’m at, I will focus on the team right here, but that is the goal long-term – to get back to the league, to improve, to show my value and jump back over there, but I’m really happy to be here.

“It’s not like I’m waiting to get out of here.”