Boyd van der Vuurst de Vries ontpopte zich tijdens de play-offs tot een van de bepalende spelers in Zwolle. De 26-jarige guard, oudere broer van Keye (24), was een drijvende kracht achter het succes van Landstede. Met het beste basketbal uit zijn loopbaan gaf hij zowel aanvallend als verdedigend het voorbeeld en nam hij zijn ploeg regelmatig op sleeptouw.
Gefeliciteerd met het kampioenschap. Hoe was het feest na afloop?
“Geweldig. Ik denk dat heel veel mensen het niet verwacht hadden en daardoor was de ontlading misschien nog wel groter. Het voelde ook een beetje onwerkelijk, zeker als je kijkt naar de uitgangspositie die we hadden aan het begin van de play-offs. Het was gewoon heel bijzonder.”
Jullie aanvallende cijfers waren in de play-offs vrijwel gelijk aan die van het reguliere seizoen, maar verdedigend maakten jullie een enorme sprong. Zo ging jullie verdedigende efficiency van 109.9 naar 94.8. Wat is er gebeurd?
“Er is gewoon een tandje bij gegaan. Fysiek gingen we een stap omhoog, tactisch ook, en uiteindelijk begonnen alle puzzelstukjes op hun plek te vallen. Iedereen zat op dezelfde lijn. Je merkte dat veel teams daar echt moeite mee hadden. Als je ziet hoeveel ploegen we in de play-offs rond de zestig punten hebben gehouden, dan weet je dat het werkte.”
Wat was het geheim van die defensieve omslag?
“Dat vind ik lastig om op één ding te gooien. We werden gretiger en de wil om elke wedstrijd te winnen werd groter. Tegenstanders begonnen ook te klagen dat we veel vasthielden en duwden. Maar juist in de play-offs heb je dat nodig. Je wil dat spelers gefrustreerd raken, dat coaches zich gaan ergeren en dat de grens van wat wel en niet mag steeds een beetje wordt opgezocht. Ik denk dat we dat heel goed gedaan hebben.”
Jullie gingen dus echt onder de huid van tegenstanders zitten?
“Ja, eigenlijk wel.”
Hebben jullie voor de play-offs nog een speciaal moment gehad als team?
“Niet per se iets bijzonders. Natuurlijk hebben we met elkaar besproken dat dit het moment was waarop we er moesten staan. Binnen de club hadden we het vaak over het feit dat we hard werkten, maar dat het er nog niet uitkwam. We moesten onszelf gaan belonen. Dat woord kwam steeds terug. Uiteindelijk heeft al dat harde werk zich uitbetaald. De trainingen, de videoanalyses, alles bleef doorgaan, ook toen we niet goed speelden. Juist daarom was het mooi dat het er in de play-offs wel uitkwam.”
Wanneer begon je te voelen dat er iets bijzonders mogelijk was?
“Voor mij eigenlijk pas toen we in de finale stonden. Dan begin je te denken: dit zou zomaar kunnen. Toen we vervolgens met 1-0 voor kwamen, begon het echt te leven. Daarna werd het 1-1, maar ook in die wedstrijd stonden we verdedigend weer goed. Vervolgens wonnen we in Leiden en toen voelde je dat we ze hadden waar we ze wilden hebben. Dan weet je dat je het thuis kunt afmaken.”
Jij speelde het beste basketbal van je carrière in deze play-offs. Dit wordt onderstreept door de efficiencycijfers die bijna absurd zijn verbeterd. Hoe kijk je daar zelf naar?
“Dank je. Ik ben het daar wel mee eens. Ik ben veel zelfverzekerder gaan spelen en agressiever geworden. Het vertrouwen vanuit de club en mijn teamgenoten is er altijd geweest, maar mijn eigen zelfvertrouwen is gegroeid. Ook het vertrouwen dat ik van de coach kreeg om plays te maken hielp daarbij. Op een gegeven moment bouw je dat zelfvertrouwen op en wordt het steeds makkelijker om beslissend te zijn.”
| Boyd gemiddeld | Regulier seizoen | Playoffs |
|---|---|---|
| Minuten | 26,9 | 29,2 |
| Punten | 9,8 | 13,8 |
| Rebounds | 3,3 | 5,2 |
| Asists | 3,2 | 3,9 |
| Aanv. efficiency | 99,5 | 116.0 |
| Verd. efficiency | 107,1 | 95.0 |
Hoe heb je aan dat zelfvertrouwen gewerkt?
“Dat is altijd wel een ding geweest. Ik kan behoorlijk streng zijn voor mezelf. Op een bepaald moment in het seizoen ben ik daar iets minder hard in geworden. Ik ben eerlijker naar mezelf gaan kijken en probeerde wedstrijden wat relaxter in te gaan. Ik wilde niet meer alles forceren, maar de wedstrijd naar me toe laten komen.”
Je noemt vaak je verdediging. Waarom?
“Omdat ik weet waar mijn kwaliteiten liggen. Mijn broertje (Keye) en ik staan bekend als spelers die aanvallend sterk zijn. Daarom wilde ik juist stappen zetten aan de verdedigende kant. Ik denk dat ik daar dit seizoen echt in ben gegroeid. Voor mezelf heb ik besloten dat verdedigen de prioriteit moet zijn. Dan komt de aanval vanzelf wel.”
Merkte je in de play-offs dat die ontwikkeling effect had?
“Absoluut. Je zag bij tegenstanders soms echt frustratie ontstaan. Ik ben een stevige jongen en speel fysiek. Dan merk je dat spelers niet lekker in hun ritme komen, niet vrij van screens kunnen komen of geen comfortabel schot krijgen. Dat heeft mij laten beseffen dat verdedigen voor mij de basis moet zijn.”
Welke rol speelde coach Gaëlle Bouzin in jouw ontwikkeling?
“Een enorme rol. Ze heeft altijd vertrouwen in mij gehad en bleef benadrukken dat ik mijn hoofd erbij moest houden als het even tegenzat. Ik kende haar natuurlijk al via mijn broer (Bouzin was assistent-coach in Oostende toen Keye daar speelde) en zij is ook een belangrijke reden geweest waarom ik naar Zwolle ben gekomen. Ik had het gevoel dat zij mij beter kon maken en achteraf is dat ook gebeurd. Daar ben ik haar heel dankbaar voor.”
Bouzin ziet harde werker beloond worden
Voor coach Gaëlle Bouzin was zijn groei geen verrassing, maar het resultaat van maandenlang hard werken en een grote bereidheid om zichzelf te verbeteren. “Toen Boyd naar Zwolle kwam, hebben we gesproken over de onderdelen van zijn spel waarin hij stappen kon zetten, vooral defensief. De evolutie die hij daarin gemaakt heeft, is fenomenaal.”
Bouzin benadrukt dat dergelijke vooruitgang niet vanzelf komt. “Dat is niet iets dat je van de ene op de andere dag verandert. Daar moet je hard voor werken. Het is mooi om te zien dat die stappen er ook echt zijn gekomen.”
Hoe belangrijk was haar rol voor het team als geheel?
“Heel belangrijk. Haar grootste kracht is de tactische voorbereiding. Ze kan heel duidelijk uitleggen wat er moet gebeuren en wanneer. Dat maakt het voor spelers makkelijker. Je weet precies wat er van je wordt verwacht. Uiteindelijk zat iedereen op dezelfde lijn en toen begon alles te klikken.”
Nu is het seizoen voorbij. Heb je vakantie?
“Niet echt. Ik ben geselecteerd voor het Nederlands team, dus maandag meld ik me alweer. Ik heb dit weekend nog vrij en daarna gaan we weer verder.”
Als je terugkijkt op dit seizoen, waar ben je dan het meest trots op?
“Op hoe ik mezelf heb laten zien. Natuurlijk was die gemiste lay-up in de tweede finalewedstrijd vervelend, maar als ik naar het totaalplaatje kijk, ben ik echt trots. Vooral op de stappen die ik verdedigend heb gezet. Ik denk dat dat uiteindelijk de basis is geweest voor de rest van mijn spel.”
In de nieuwe uitgave van Rebound Magazine meer over het kampioenschap van Landstede.
