Cor van Esch, de coach die zijn jasje uittrok als het menens werd

Cor van Esch op bovenstaande foto is precies de Cor die ik ken uit de begindagen van mijn carrière in de journalistiek. Cor met sigaartje, rustig en overtuigend. Overtuigd ook van zijn gelijk, misschien een beetje pedant, rechtlijnig zoals een deurwaarder in dienst van de gemeente Den Bosch hoort te zijn. Maar zeker ook begripvol, open voor vragen en grappig. Bovenal een uitstekende coach uit de boezem van de roemruchte club uit Den Bosch, die er geen problemen mee had om het middelpunt van de aandacht te zijn.

Wat ik mis op deze foto is eigenlijk zijn pak. Want Cor coachte altijd in een pak en het mooiste was dat als hij zijn colbert uitdeed tijdens een wedstrijd het betekende dat er stront aan de knikker was. Voor zijn eigen spelers, maar ook voor de tegenstander met wie het tot op dat moment goed ging. Met het jasje uit vertelde Cor in niet mis te verstane woorden aan zijn eigen spelers wat er anders moest en in mijn herinnering kantelde de wedstrijd dan ook altijd. 

Zijn eerste seizoen als hoofdcoach in Den Bosch (1992-1993), wat later zou uitmonden in het kampioenschap met Canoe Jeans, was ook mijn eerste seizoen. Natuurlijk moest ik veel leren en had ik veel vragen, Cor nam daar in de perskamer boven in de Maaspoort alle tijd voor. In het kamertje dat er nog steeds is, maar niet meer als zodanig gebruikt wordt, stonden een paar tafels en stoelen. Berthy, de fantastische persdame, regelde de ontvangst met koffie of wat fris en haar te vroeg overleden man Henk was lang een sparringpartner. Ik en soms een verslaggever van het Brabants Dagblad zaten dan klaar voor Cor die vrij snel na de wedstrijd naar de perskamer kwam. Dan stak hij zijn sigaartje aan en legde fijntjes uit wat er gebeurd was en waarom.

Vaak gaf Cor, als de verslaggever van de krant was vertrokken, nog wat extra info over van alles en nog wat. Zo kregen we zeker een band. Het meegeven van informatie heeft Cor nog jaren gedaan. Hij is in al die jaren ook de enige coach geweest bij wie ik ooit thuis ben geweest. Natuurlijk ging het dan over basketbal en videobanden had hij heel veel. Het verhaal over de Europa Cup-reis naar Samara zou eigenlijk voer moeten zijn voor een boek, maar zover is het nooit gekomen. Misschien moet ik het verhaal in ieder geval nog eens optekenen bij de selectie van toen. Tegelijk was Cor heel trots op zijn vrouw Lieneke en zijn zoon Michel en dochter Diana, die in Australië woonde.

Schrik niet: Cor van Esch werd kampioen met één Amerikaan (één hele goede, de 2e Reis speelde maar een aantal duels mee) en negen Nederlanders. Eigenlijk is dit niet meer voor te stellen (kijk ook eens naar de verdeling van scores) en in zijn kampioensjaar zat het bepaald niet mee. De club was op een haar na failliet en werd zo ongeveer in het hiernamaals pas gered van de ondergang. Ondertussen leek dat op het veld voor een bijzonder soort verbondenheid te zorgen. In de halve finale van de play-offs was er nog de enorme knokpartij in de Maaspoort tussen supporters en spelers van tegenstander Den Helder. In de finale werd Weert verslagen.

Speler	Ptn gem.	Ptn in kampioensduel
Frank Ardon	14.1	12
Klaas de Boer	6.0	10
Rolf Franke	12.1	15
Maurice Govers	8.4	20
Marcel Huijbens	13.7	14
Sjoerd Jorritsma	5.0	11
Jos Kuipers	10.0	12
Carl Lott	21.5	12
Tanno Pieters	6.7	2
Ron Reis	9.0
Ronald Schilp	12.9	2
Toine van Stiphout	3.7
Gem. voor	90.1
Gem. tegen	82.1

Natuurlijk was het niet altijd ‘koek en ei’ en niet alle jaren voor hoofdcoach Cor waren succesvol, ik weet ook niet of dat vol te houden was voor hem en met hem. Behalve in Den Bosch werkte Cor ook bij Goba en Wyba waar later EiffelTowers uit is ontstaan. Cor was zeker ook een opleider, van zowel jeugd als coaches namens de basketbalbond. Zijn sporen zijn dan ook op heel veel plekken in het Nederlandse basketbal te vinden.

Een paar jaar geleden kwam ik overdag in de Maaspoort en zag ik Cor bezig met walking basketbal. Het bloed bleef kruipen waar het niet gaan kon. Cor had intussen zelf fysieke problemen en hij maakte zich ernstig zorgen over de gezondheid van zijn Lieneke. De afgelopen seizoenen was hij door zijn gezondheidssituatie en die van zijn vrouw niet vaak meer bij Heroes, maar wel met een zekere regelmaat. Een tijd geleden hoorde ik van hem dat hij ernstig ziek was. Afgelopen donderdag is hij overleden, op 75-jarige leeftijd.
Cor van Esch (29 juni 1951-17 september 2026) R.I.P.

Cor voorzag zijn einde. Daarom was er begin april in restaurant De Stip in Den Bosch een samenzijn van Cor met een aantal spelers van zijn kampioensselectie. Op verzoek van Cor maakte Rini Mees, de archivaris van het Bossche basketbal, een overzicht van de carrière van Cor en interviewde hij de spelers. Dat is een mooi en omvattend stuk geworden dat ik de basketballiefhebbers niet wil onthouden en, niet onbelangrijk, hier mag publiceren.

Midden jaren 60 kreeg het basketbalvirus Cor te pakken, hij werd lid van EBBC dat toen nog in het kleine sportzaaltje op de Vliert speelde. Op zijn 13^e mat Cor al 1.80 meter. Hij begon als youngster op de centerpositie, ook omdat hij goede sprongkracht had. Later, toen hij omringd werd door steeds grotere spelers werd hij spelverdeler. Eerder was Cor zoals zovelen als voetballer actief. Zijn carrière als basketbalspeler werd gehinderd door een ernstige knieblessure. Hij speelde altijd met een flinke kniebrace.

Lang bleef hij EBBC trouw. Toen Remington in 1974 sponsor werd had dit gevolgen voor de vereniging EBBC. Het eerste team werd daarvan los gemaakt en de z.g. schaduwvereniging ging verder onder de naam Hertogballers. De eerste seizoenen speelde Cor in dat hoogste team waarna hij naar Condor in Kerkdriel verkaste.

Inmiddels was Cor trainerscursussen gaan volgen, in enkele jaren haalde hij alle diploma’s. Bij EBBC trainde hij de jeugd en met succes, in 1976 werd hij Nederlands kampioen met de aspiranten. Ook was hij van 1975 tot 1977 trainer bij een andere Bossche basketbalclub SOV de Kruiskamp waar hij een aspiranten meisjesteam trainde met vele talenten die later op hoog niveau gingen spelen. Toen hij bij Condor speelde ging hij ook daar teams trainen. Hij werd daar ook speler-trainer van het eerste team en ook weer met succes: kampioen en de beker van Zuid-Nederland in seizoen 1979-1980.

Ook bij Hertogballers belandde hij op de coach stoel voor drie seizoenen in de tweede helft van de jaren 70. Hij bouwde daar een ijzersterk team dat kampioen werd en op een haar na, bijna promoveerde naar de Eredivisie.

In 1981 ging hij naar Goba Gorinchem dat op een niveau onder de Eredivisie speelde. Hij bleef daar bijna vier seizoenen. In dat laatste seizoen stapte hij op vanwege ondermijning door een paar spelers. Lang bleef hij niet werkloos. In seizoen 85-86 werd hij assistent-coach van Jan Dekker bij Nashua. Daar vierde hij voor de tweede keer een nationaal kampioenschap.  

Het volgende seizoen werd hij opnieuw assistent-coach, nu onder Jan Janbroers. Lang duurde dat niet omdat Janbroers na teleurstellende prestaties de handdoek in de ring gooide en Cor zich solidair opstelde. Overigens was hij ook nog in de jaren 80 actief bij de jeugd van EBBC en bij de junioren van Nashua.

Bij zijn oude club Goba vielen de prestaties ook tegen en werd de coach ontslagen. De werkloze basketbalcoach hoefde niet lang na te denken en keerde eind 1986 terug naar Goba. Hij bleef daar vijf seizoenen en bracht de club naar de top van de promotiedivisie. Op doelsaldo misten ze in 1990 net het kampioenschap maar als nr. 2 promoveerden ze wel naar de Eredivisie. Het werd het debuut van Cor als hoofdcoach in de Eredivisie. In 1991 kwam een einde aan bijna negen seizoenen Goba.

Na een seizoen coaching bij de dames van Agon Breda werd Cor benaderd om hoofdcoach te worden bij Pro-Specs Den Bosch voor seizoen 92-93. Het werd een rollercoaster seizoen: een bijna faillissement, spelers en coach die salaris moesten inleveren, een reis naar Siberië in een krakkemikkig vliegtuig, een betwistte uitschakeling tegen de Spaanse topclub Zaragoza, de eerste bekerwinst ooit, een herkansingsronde in de Play-Offs, een halve finale tegen Den Helder waar een wedstrijd moest worden overgespeeld na rellen in de Maaspoort, een het tiende kampioenschap in en tegen Weert, het afscheid van Rinus de Jong en Magic Johnson die in de Maaspoort kwam spelen.

Het seizoen daarna werd wederom de finale van de play-offs gespeeld tegen Weert. Deze keer trokken de Limburgers aan het langste eind. In zijn derde seizoen bleef het succes uit, te veel interne strubbelingen met spelers waren hier debet aan. Na drie hectische seizoenen besluit Cor om een sabbatical te nemen, hij had in januari 1995 dat al aangegeven.

Na Den Bosch klopt Weert aan de deur voor seizoen 1996-1997. Met deze club bereikt hij de halve finales Play-Offs waar Libertel Den Bosch zich de sterkste toont.  Eind 1997 zien we Cor even terug in het Bossche, hij werd technisch adviseur van de Libertel Dolphins. Even is hij nog in beeld om de ontslagen Jos Wolfs op te volgen maar dat ging niet door.

Naast clubcoach deed Cor ook aan opleiden voor de bond, hij doceerde het trainersvak aan aankomende of gevorderde coaches, o.a. samen met Henk Kerssens en ook was hij ooit duider bij de Lokale omroep toen zij verslag deden van topwedstrijden in de Maaspoort en Vinkenkamp.

Voor Cor kruipt het bloed waar het niet gaan kan want hij keerde begin 21^e eeuw terug bij het hoogste team van EBBC, hij coachte daar tot mei 2009. En ook daar bleven de successen niet uit, tweemaal kampioen Eerste Divisie en goede seizoenen in de promotiedivisie. En ook in de bekercompetitie rijkt zijn hand ver, diverse eindronden behaald.
Nadat Cor zijn werk als deurwaarder bij de gemeente Den Bosch erop zat kon EBBC in haar handen wrijven. Hij ging de allerkleinste jeugd trainen. Dat deed hij ruim vijf seizoenen.

Maar Cor was nog niet klaar hij ging zich bezighouden met walking basketbal in Den Bosch, dat deed hij tot begin 2026. Samengevat: ruim 14 seizoenen coach hoogste team EBBC, 5 seizoenen waarvan drie als hoofdcoach bij de Profs en vele (we zijn de tel kwijt) seizoenen bij de jeugd van EBBC betrokken.

Zijn werkwijze als coach is vrij authentiek, een stijl die je niet standaard in de boeken aantreft. Kenmerken zijn: een autoritaire aanpak, duidelijkheid, verbaal aanwezig en afspraak is afspraak. Zo kon het gebeuren dat een speler die te laat kwam voor een uitwedstrijd de bus voor zijn ogen zag wegrijden. Stoppen was er niet bij en die speler was gedwongen er met zijn eigen auto achter aan te rijden. Bij Cor loopt het basketbal als een rode draad door zijn leven. Kijkend naar zijn palmares is mijn conclusie dat hij de meest succesvolle coach is die het Bossche basketbal heeft voortgebracht, Naast zijn successen heeft hij ook een grote rol heeft gespeeld bij de ontwikkeling van het basketbal in het Bossche en omgeving.

Jos Kuijpers (oud-speler)

“Mijn allereerste ontmoeting met Cor is er een die ikzelf weet maar Cor zelf eigenlijk helemaal niet. Dat was op 16-jarige leeftijd! Ja dat is inderdaad 49 jaar geleden. Plaats van handelen sporthal De Stigt in Uden. Volgens mij deden we mee aan een toernooi bij Rush; Foto de vakman, in de voorbereiding van het seizoen. Ik mocht toen op jonge leeftijd spelen in het eerste seniorenteam van Nepomuk uit Hoensbroek. In de zaal was al een andere wedstrijd bezig tussen het Bossche Hertogballers en een ander team. Omdat wij direct na deze wedstrijd moesten spelen gingen wij al naar het kleedlokaal om te kunnen omkleden. Bij de wedstrijd in de zaal was de rust aangebroken. De spelers van Hertogballers kwamen een voor een het kleedlokaal in en zochten tussen onze spelers ergens een plek om te kunnen zitten en uit te rusten. Na een paar minuten gaat de deur open en komt coach Cor van Esch binnenlopen. Hij ziet alle spelers door elkaar zitten maar besluit toch om zijn motivatiepraatje te gaan houden. Nou dat ging opde ‘Bossche’ manier met een stemverheffing en een behoorlijke intonatie die ik nog nooit eerder van een coach had meegemaakt. Cor was ‘not amused’ om het zo maar even te zeggen.

Uiteindelijk verlaten Cor en alle spelers weer het kleedlokaal om de tweede helft te gaan spelen waarop onze speler/coach Jaap Kersjes zegt: ”Zo op deze wijze kun je dus ook een team toespreken”! “

Cor de ‘showman’ als coach
“Jaren later is Cor van Esch Coach bij EBBC Canoe Jeans in Den Bosch en ben ik een van de spelers van zijn team. Weet niet meer tegen wie we speelden maar het was allerbelabberdst slecht wat we op het veld in de eerste helft lieten zien. Wij zitten met z’n allen al in het kleedlokaal te wachten en daar komt Cor binnenstormen. Hij geeft daar een gigantische donderspeech gehouden waarbij hij iedereen maar ook iedereen de waarheid vertelde. Hierna stuurde hij de ploeg naar buiten.

Ikzelf ben de laatste speler die nog in het kleedlokaal zit en Cor zit schuin tegenover mij op een bankje. Ik sta op en zeg tegen Cor dat dit een van de beste Hollywood optredens is geweest die ik de laatste jaren gezien heb. Cor kijk omhoog en kijkt mij aan en begint te lachen. Oh dus jij had mij door. Maar dat geeft niet als de rest van de ploeg het maar gelooft en in de tweede helft veel beter basketbal laat zien dan in de eerste helft. Dus dat was Cor dus ook.”

Cor weet het altijd beter en te ‘handelen’
“In het jaar 1994 is Cor van Esch onze coach bij EBBC Den Bosch. We spelen een regelmatig seizoen en hebben zeer wisselvallige Amerikaanse spelers. Izet Buchanan speelde dat jaar voor ons samen met Mike Hopkins. Wij als spelersgroep hadden het gevoel dat we met deze twee Amerikanen het seizoen niet goed gingen afsluiten. Dus wij hadden het gevoel dat we deze twee Amerikanen eigenlijk zouden moeten vervangen. Ze leverde niet op het veld en buiten het veld gaven ze ook problemen en ongemakken. Maar er gebeurde maar niks. Tot dat er een voorval tijdens een training. In een onderling partijtje slaat de vlam in de pan en gaan deze twee Amerikaanse spelers met elkaar op de vuist en rennen letterlijk door de sporthal De Maasport heen en naar buiten richting de parkeerplaats. Er worden behoorlijk tikken onderling uitgedeeld en beide spelers hebben aanzienlijke verwondingen. Training werd gestaakt en we zitten na afloop in het kleedlokaal. Hierbij geven wij als spelersgroep aan dat dit probleem van deze twee slecht functionerende Amerikanen zich nu vanzelf opgelost heeft. We sturen beide spelers naar aanleiding van dit gedrag naar huis en laten twee nieuwe spelers komen en hopen de ploeg op de rit te krijgen. Met deze suggestie gaan we naar Cor toe die dit helemaal niet zitten en juist wil bewijzen met deze twee jongens toch de oorlog te gaan winnen. Helaas was dit ijdele hoop en eindigde het seizoen in een grote misère .

Mike Hopkins heeft het einde van het seizoen niet gehaald want hij had op een gegeven moment een maagzweer en is daarmee terug naar Amerika gegaan. Zij opvolger Dylan Rigdon was een aardige speler maar kon het tij ook niet meer keren.”

Zaragoza, Spanje, Europa Cup uitwedstrijd, helaas net niet!
“Weet niet mee precies wel het jaar het was maar we speelden tegen Zaragoza uit Spanje in de Europa Cup. Om wederom een ronde verder te komen moesten we met 1 punt verschil in Zaragoza winnen. Daar ikzelf geblesseerd was reisde ik niet af naar deze uitwedstrijd met het team maar wel een dag later met een zevental businessclubleden.

Tijdens de wedstrijd zat ik naast Cor als veredelde assistent. De wedstrijd is spannend tot aan het eind en wordt pas in de laatste seconde beslist. Wij scoren en komen op een punt voorsprong. De Spanjaarden hebben nog net genoeg tijd om één aanval te spelen. Dat doen ze ook en er wordt een ‘nood’ schot genomen door een wisselspeler die nog niet gescoord had die avond en volgens ons was er ook nog een 3 seconden overtreding hieraan vooraf gegaan, van te lang in de bucket staan, maar de scheidsrechters floten dat niet. De Spanjaard neemt het schot en de bal stuitert achter op de ring omhoog en valt precies in de basket waarin direct de zoemer voor het eindsignaal klinkt. Helaas met 1 punt in de laatste seconde verloren. Cor baalt als een stekker en is zeer teleurgesteld en houdt zich heel groot. Tot dat het moment dat ik naar hem toeloop en hem omarm met de mededeling dat we een gigantische wedstrijd gespeeld hebben. Op dat moment laat hij zijn enorme teleurstelling blijken en moet een paar tranen wegpinken.

Ondanks het verlies werd het nog een lange nacht in Zaragoza waarbij wij een Spaanse bar heropenden met de Spaanse eigenaar, want deze bar was eigenlijk deze avond gewoon gesloten. Toine van Stiphout en Leon Martens (beide ervaren horeca mensen in Den Bosch) stonden achter de bar om iedereen te bedienen. De Spaanse uitbater stond bij de kassen om alle geschonken drankjes af te reken.

De avond werd nog gezelliger toen een hele groep Avans studenten van Den Bosch en Breda, die toevallig in Zaragoza waren, de bar betraden. Van de nachtelijke wandeling terug naar het hotel kunnen we ons  niet meer zo veel herinneren!”

HBW Haarlem Basketball Week Cor doet het
“We spelen met Den Bosch wederom in de befaamde Haarlem Basketball Week de HBW. Ik kan mij niet meer herinneren welke wedstrijd het was maar het was vanuit onze kant een goede wedstrijd en we speelde voor een uitverkochte zaal. Cor is aan het coachen en krijgt het warm en benauwd tijdens de wedstrijd en doet zijn colbertje uit en coachte de wedstrijd verder in zijn blouse met stropdas. Vlak voor tijd is het overduidelijk dat wij deze wedstrijd uiteindelijk vrij gemakkelijk gaan winnen. Cor staat op en pakt zijn colbertje van zijn stoel en loopt min of meer triomfantelijk voor de spelersbank naar het einde van de bank, Daar trekt hij vrij opzichtelijk zijn colbertje aan. Trekt zijn blouse en stropdas recht en loopt pontificaal voor de spelersbank langs en gaat op zijn coachstoel zitten. Met andere worden Cor wilde iedereen laten zien dat we ‘dit varkentje vanavond gewassen hadden’.”

Het besmettelijke wit van Panzeri
“Dat jaar hadden we met Canoe Jeans het Italiaanse merk Panzeri, Vesto lo Sport,  als kledingsponsor kunnen strikken. We speelden in een rood en een wit tenue. We hadden trainingspakken en warming-up shirts die voornamelijk zéér besmettelijk wit waren en enkel voorzien waren van een rode en blauwe bies op de mouwen en kraag. Cor had ook zo een trainingspak om te dragen als hij de trainingen leidde. Waarschijnlijk had Cor zich thuis al omgekleed voor de training maar hij had nog snel een maaltijd vooraf genuttigd. Dit was waarschijnlijk een overheerlijke pasta/spaghetti met rode tomatensaus die zijn vrouw Lieneke klaargemaakt had. Cor had geknoeid op zijn trainingsjack en had dat zelf waarschijnlijk niet gezien maar dat lieten wij hem weten bij de training. Omdat de saus er waarschijnlijk iets te lang in gezeten had ging deze er met wassen niet geheel meer uit. Dus we hebben Cor toen een jaarlang meegemaakt met een spaghetti vlek op zijn mooie witte trainingsjack.”

Sjoerd Jorritsma (oud-speler)

“Cor is de rode draad geweest voor mijn carrière als basketbalspeler/ trainer/coach. Als jongeling begonnen bij EBBC waar Cor al de nodige teams training gaf en/of coachte. Van hem heb ik ook alle fundamentals geleerd die nodig waren om een complete basketballer te worden. Dat kunnen natuurlijk meerdere coaches maar Cor gaf daarbij altijd nog wat extra info mee qua slimmigheidjes ed. Ik heb daar jaren profijt van gehad. En niet alleen ik maar ook de kinderen/volwassenen die ikzelf training heb gegeven want die kennis werd natuurlijk doorgegeven.

Zo is Cor van onschatbare waarde geweest voor het Bossche basketbal. Zijn hoogtijdagen heeft hij natuurlijk gehad met Den Bosch in de eredivisie. Het seizoen ’92-’93 was de kers op de taart. Om maar wat hoogtepunten te noemen: Ondanks een bijna faillissement en spelers die salaris in moesten leveren heeft hij de ploeg toch op de rit weten te houden. Niemand heeft in deze lastige fase de ploeg verlaten.  Die rit heeft o.a. het landskampioenschap opgeleverd en de beker werd ook nog eens gewonnen.

Maar er werd Europees gezien ook nog 2 keer van de landskampioen van de Sovjet-Unie gewonnen. Helaas werd er met 1 punt verschil van de kampioen van Spanje verloren. Dat kun je je nu niet meer voorstellen.

Maar waar ik misschien wel het meeste respect voor heb is dat Cor zich met al dat succes niets te groot voelde om weer jeugd te gaan trainen. En niet eens de grote talenten maar gewoon kinderen die lekker wilde basketballen. Ook heeft hij het walking basketbal op poten gezet. Degene die vroeger onder hem hebben getraind/gespeeld komen nu wekelijks weer bij elkaar om een balletje te gooien. Cor’s cirkeltje in het basketbal is zo meer dan rond. Met recht de beste Bossche basketbalcoach🏀.”

Henk Kerssens (collega coach, mede docent trainerscursussen)

“Cor, mijn eerste contact met jou was ergens begin jaren 70, toen jij samen met Cees van den Bergh als scheidsrechter optrad bij Attacus in Veghel. Daarna heb ik je leren kennen als een zeer bevlogen, enthousiaste trainer/coach en (later) docent van de NBB. Midden jaren 70 coachte ik jongens aspiranten van Attacus (nu <14) en jij het team van EBBC in de Rijnstraat. Met dat team, o.a. het grote talent Fred van der Meulen werd jij later kampioen van Nederland. Regelmatig vloog het woord KUT door de zaal (later een erkend Bosch scheldwoord, ha, ha). Mijn brave Veghelse jongentjes wisten niet wat ze hoorden en we verloren. Vanaf die tijd ontstond een blijvende basketbal-vriendschap. Samen trainerscursussen en clinics volgen en later zijn wij die als docenten gaan draaien en ook betrokken bij diverse selectieteams van Rayon Zuid. Toen jij op je ‘ouwe’ dag walking basketbal ging geven heb ik je, met veel plezier, mogen vervangen. Cor ik weet hoe je er met fysieke gesteldheid bij staat maar hoop dat je toch nog een fijne tijd mag hebben met Lieneke. Bedankt voor de prettige samenwerking en de fijne contacten, groet van Henk.”

Jules Spijkers (Ex Voorzitter Canoe Jeans en basketbaljournalist)

“Werk was voor Cor een serieuze aangelegenheid. En daar paste een serieuze uitmonstering bij. En voor Cor was dat een kostuum. Dus een colbert annex bijpassende pantalon, een net overhemd en daarbij naar de mores van die tijd een das. Net zelden met daarop wat wilde beelden van onbestemde, abstracte soort in een kleur van het soort aubergine.

Zo oogde Cor doorgaans wanneer hij op een stoel dan wel bank zat en de stiel van coach beoefende. Omdat hij heel vaak EBBC coachte. Of iets minder vaak Canoe Jeans. En als hij het gedoe over die lege knippen in de Maaspoort heel meer dan zat was Goba in Werkendam dan wel BAL in Weert. Om daarna weer de oude liefde die maar niet wilde roesten in Den Bosch-Noord weer op te zoeken.

Want daar lag nu eenmaal zijn hart, niet waar Lieneke, en meteen de baan voor het leven. De zekerheid die hij als deurwaarder kende, kon geen mens hem bieden als coach in het basketbal. Al waren de avonturen die hij daarin beleefde soms onvergetelijk.

Neem de uitwedstrijd voor het Europa Cuptoernooi anno 1992 naar het Russische Samara. De reis er naartoe, op 7 oktober. De Russische winter is daar aan de voet van de Oeral al ingevallen. Tot Moskou is alles nog in orde. Dan stapt de ploeg van Canoe Jeans over in een kaal legervliegtuig voor de vlucht naar Samara. Geen stoel te bekennen. Verwarming? Jammer dan. Dat de club in acute geldnoot verkeerde zal er niet vreemd aan geweest zijn. 

Cor en de spelers hadden een paar dagen eerder gedreigd dat als ze niet op tijd betaald zouden worden, ze de training zouden boycotten. Grosfilex, een producent van tuinmeubelen, doneerde 30.000 gulden, en de ergste kou was weer voor even uit de lucht. Weer een paar dagen later meldde Cor dat hij aan het einde van het seizoen zou stoppen als coach. Het was allemaal niet meer te combineren met zijn eigenlijke werk als deurwaarder. Hij bedoelde te zeggen: zo kan ik m’n werk als coach niet meer naar behoren doen. Daar kan ik m’n pak niet meer voor aantrekken.”       

Rinie Mees (Trainer-coach, Bossche basketbal geschiedenis)

“Uiteraard kan ik niet achterblijven. Toen ik begin jaren 80 de coach opleiding ging volgen ben ik diverse keren bij Cor thuis geweest, hij heeft me toen geholpen met heel veel materiaal, heel veel mappen zijn door het kopieerapparaat gegaan. Ook heb ik Cor als coach van Hertogballers veel aan het werk gezien met zijn kenmerkende stijl. Heel aanwezig als het moet en veel discipline bij het team en in het spel. Hij wist het maximale uit zijn teams te halen. In 1986 werd ik coach van Nashua junioren als opvolger van Cor. Ik kwam in een gespreid bedje, de aanvalsspelletjes waren er goed ingeslepen en nam die natuurlijk over. In 1992 werd hij dan eindelijk hoofdcoach in het Bossche, had best al veel eerder gemogen. Onder hele moeilijke omstandigheden boekte hij mooie successen, bekerwinst, kampioenschap en sterk Europees optreden. Hij deed mooie dingen met zijn verdediging en fast-break. Cor is een hele authentieke coach met een geheel eigen stijl die tot veel successen heeft geleid en in onze Bossche basketbalgeschiedenis een plaatsje heeft als een coach-legend.”