Wie kan zich de laatste keer herinneren dat er in de BNXT-league drie Belgische teams onder de laagst geklasseerde Nederlandse ploeg stonden? Dat is niet zo moeilijk want dat is nooit gebeurd, maar op dit moment wel het geval door de winst van Rotterdam op Mons. Natuurlijk is het nog te vroeg om conclusies te trekken, maar opmerkelijk is het zeker. Mijn top 5 van deze week:
5. Verdedigen?
Donar was en blijft voor mij de grootste favoriet voor de landstitel uiteindelijk in juni volgend jaar, maar op dit moment gaat het niet goed. Verliezen in Aalst kan, maar zo’n uitslag als zondag kan niet (114-90). Had niemand zin om te verdedigen? En dat na een thuisnederlaag waarin de ploeg ook al 90 punten moest slikken.
De intensiteit wordt weerspiegeld door het enorme verschil in rebounds:
- Aalst 54
- Donar 28
Vorig seizoen had coach Dourisseau best lang nodig om zijn ploeg verdedigend op de rails te krijgen. Hoewel dit BNXT-seizoen nog jong is, lijkt hetzelfde probleem aan de hand. De Groningers zijn al vroeg en nog voor de start van de competitie begonnen met Europees basketbal in de ENBL. Ik krijg de indruk dat het spelen van extra wedstrijden ten koste gaat van verdedigende trainingsarbeid. Maar goed op termijn zouden de vruchten van het Europees spelen geplukt moeten worden.
Overigens kan ik de conclusies over Donar bijna één op één plakken op landskampioen Landstede dat thuis een pak slaag kreeg van Brussel (65-89). Dit mag een kampioen niet overkomen.
Rebounds (ook graadmeter van intensiteit):
- Landstede 27
- Brussel 48
Stan van den Elzen had voor Brussel 10 punten (4/5 FG, 2/2 3PTRS).
4. Niet te peilen
Op bezoek bij Luik, een van de zwakkere broeders van de competitie, was Heroes aan haar status verplicht te winnen. Maar zo werkt het niet en de eerste helft was van Bossche zijde schandalig slecht, vooral qua verdedigende intensiteit (51-36). Soms kan het raar en snel gaan want in het derde kwart werd het voor de Bossche formatie ‘ineens’ anders (8-19) om na een sterke tweede helft (20-44) te winnen (71-80). De guards Harper en Hunter waren samen goed voor 49 punten, met respectievelijk 25 en 24 punten (samen 16/27 FG). Van Holst speelde 17 minuten met 4 punten en een plus/minus van +13.
Heroes blijft moeilijk te peilen en de medeoorzaak ligt in het feit dat de ploeg inside weinig dreiging heeft en dus weinig ‘makkelijke’ scores heeft.
Points in de paint:
- Luik 46
- Heroes 24
De winst werd behaald vanaf de driepuntslijn:
- Luik 15p (5/24)
- Heroes 36p (12/24)
3. Waarom niet ‘en en’?
Het nationale mannen- en vrouwenteam onder 20 jaar gaat geen Europese Kampioenschappen meer spelen. De pijlen van de Nederlandse Basketbal Bond worden gericht op een nationaal team onder 23 jaar omdat het beter zou zijn voor de aansluiting bij de seniorenteams.
In zekere zin begrijp ik het wel, ook omdat de vele mannen in deze leeftijdscategorie die in Amerika spelen onverzekerbaar blijken te zijn. Bij de vrouwen ligt het ogenschijnlijk anders, maar goed. Dat er een ‘gat’ zit tussen deze oudste jeugd en het ‘grote’ Oranje is duidelijk. De FIBA zou hier best een rol kunnen hebben want dit speelt zeker niet alleen in Nederland.
Maar waarom hier niet ‘en en’? Aan de onverzekerbare Amerikagangers is weinig te doen, het is niet anders. Maar in Nederland en op diverse andere plekken in Europa lopen ook jonge Nederlandse basketballers (m/v) rond die ouder zijn dan 18 en nog niet in aanmerking komen voor het ‘grote’ Oranje. Spelers die zeker nuttig zijn voor Oranje, zoals nu (en al een tijdje): Troy Koehler, Nathan Kuta, Lucas Kruithof en Kjeld Zuidema. Spelers die tussen hun 18e en hun debuut in het ‘grote’ Oranje dus verstoken zouden zijn gebleven van echte interlands en de ervaring die ze daar bij opdoen. Het zal toch geen geldkwestie zijn?
2. Lekker in zijn vel
Met een mooie double-double op Europees niveau gaf Keye van der Vuurst de Vries aan dat hij bij zijn nieuwe Turkse werkgever Erokspor lekker in zijn vel zit. In de winst tegen tegen Craiova (118-96) in de FIBA Europe Cup had de guard van Oranje 13 punten (5/6 FG, 3/4 3PTRS) en 10 assists.
Van der Vuurst de Vries is het hele seizoen al de startende guard bij de ploeg uit het westen van Istanbul dat in de sterkte Turkse competitie met vier overwinningen en één nederlaag goed presteert en derde staat. Gemiddeld speelt hij 20 minuten met 6 punten en 5 assists.
1. Winnen als kunst
In mijn seizoensvoorspelling stelde ik dat als Zeeuw & Zeeuw RCB geen laatste wordt in de BNXT-league ze een goed seizoen draaien. Tegen Heroes zag ik ze spelen en zeker in de eerste helft van dat duel speelden ze toen best behoorlijk net als vorige week in Hasselt. De beloning in de vorm van een overwinning bleef uit tot zondag toen in eigen huis Mons met duidelijke cijfers, zeker in de tweede helft, werd verslagen (89-77).
Veel meer rebounds, veel meer assists en veel minder balverlies zorgden ervoor dat Rotterdam City Basketbal 66 schotpogingen had en Mons 57. Dat zijn al snel negen punten extra (vuistregel is een punt per schotpoging). Met vijf meer rake vrije worpen is het verschil snel verklaard.
Petje af voor het werk dat coach Jeroen van Vugt in Rotterdam in korte tijd heeft verricht. De overstap vanuit de promotiedivisie lijkt hem goed af te gaan, al heeft hij natuurlijk al ervaring op het hoogste niveau. Het is ook niet voor niets dat oud-Heroeseigenaar Bob van Oosterhout met hem heeft gesproken over een rol in Den Bosch. Maar er kwam na het seizoen zoals bekend een andere eigenaar en Van Vugt ging naar Rotterdam.
Vijf a zes keer per week rijdt hij vanuit zijn woonplaats Bemmel naar het Topsportcentrum. Hoewel de oud-Eredivisiespeler (Den Bosch, Weert, Nijmegen) enorm nuchter is, zal hij tijdens die ritten vast filosoferen over hoe zijn ploeg op de eindranglijst vierde kan worden en daarmee de play-offs om het landskampioenschap kan spelen. Dat zou een stunt zijn, al is dat nog ver weg.
Tegelijk geldt dat de verschillen in Nederland helemaal niet zo groot zijn of hoeven te zijn. Zeker niet als meerdere Rotterdamse spelers hun topniveau bereiken en houden.
Tegen Mons, de slechtste ploeg op dit moment van de BNXT, had RCB vier spelers in de dubbele cijfers. De Fin Thomas Tumba viel op met in 32 minuten 20 punten (7/13 FG, 4/8 3PTRS) en 7 rebounds. Nog net ietsje opvallender was Kenyuoe Ondaan met in bijna 30 minuten 23 punten (9/19 FG), 6 rebounds, 5 assists, 4 steals en ‘slechts’ twee keer balverlies. Dat maakt de 27-jarige Kenyuoe Ondaan mijn Haai van de Week, voor de tweede keer in 2026.

Een half jaar geleden na zijn puike prestatie tegen Oostende en nadat ik Ondaan had uitgeroepen tot Haai van de Week sprak de Blockparty Podcast uitgebreid met de guard/forward die toen nog voor BAL speelde. Dat gesprek was mooi, maar duurde lang. Daarom hier een samenvatting:
Kenyuoe Ondaan had zomaar voetballer kunnen worden. Als kind was hij aardig met de bal, maar toen steeds meer jongens uit zijn buurt zich bij een voetbalclub aansloten, besloot hij iets anders te proberen. Hij leende een basketbal op het pleintje, raakte zijn eerste vier schoten en zag daarin een teken. De rest is geschiedenis.
Zijn eerste stappen zette hij bij basketbalvereniging Divine in Rotterdam. Daar leerde hij niet alleen basketballen, maar ervoer hij ook wat een club voor jonge spelers kan betekenen. Ondaan omschrijft de vereniging als een plek waar afkomst en thuissituatie minder belangrijk zijn dan het spel en de onderlinge band. “Je wordt geaccepteerd voor wie je bent.” Volgens hem ontstaat juist in die omgeving de vrijheid om jezelf te ontwikkelen.
Van 30 kilo afvallen tot collegebasketbal
Zijn ontwikkeling verliep niet vanzelf. Als jonge speler was Ondaan stevig gebouwd. Toen een coach hem erop wees dat hij iets aan zijn gewicht kon doen, besloot hij het roer om te gooien. Hij stond vroeg op om cardio te doen, trainde na school met zijn team en stapte daarna opnieuw op de fiets. Binnen enkele maanden verloor hij dertig kilo. Ineens moest hij opnieuw leren bewegen met zijn lichtere lichaam.Vervolgens werkte hij zelfstandig aan zijn spel. In de zomer oefende hij zijn schot en zocht hij via YouTube naar drills. Die gedrevenheid bracht hem naar Apollo Amsterdam en uiteindelijk naar de Verenigde Staten, waar hij in vier jaar op drie verschillende scholen speelde. De ervaringen maakten hem veelzijdiger: Ondaan leerde spelen op posities één tot en met vijf.
Vrijheid op het veld
In de BNXT League kwam hij uit voor Feyenoord Basketball en BAL in Weert. Vooral in de wedstrijd tegen topploeg Oostende liet zien wat hij in huis heeft. Ondanks de nederlaag maakte BAL het de Belgische grootmacht bijzonder lastig. Ondaan noteerde onder meer vijf rake driepunters uit negen pogingen en liet zich aanvallend zien met creatieve drives, een spinmove en improvisatie onder de basket.Zijn spel doet denken aan dat van Kyrie Irving, erkent hij met een glimlach. Veel van die bewegingen zijn ooit geoefend, maar ontstaan tijdens wedstrijden vooral instinctief. Juist die vrijheid maakt hem enthousiast.
Basketbal als kunst
Die creativiteit raakt aan zijn belangrijkste overtuiging. Voor Ondaan is basketbal meer dan een sport of een verzameling tactische opdrachten. “Ik zie het meer zien als kunstvorm, een beetje een manier van zelfexpressie.”Op het veld kan hij kanten van zichzelf laten zien die in het dagelijks leven minder zichtbaar zijn. In toernooien als Quai 54, waar straatbasketbal en improvisatie centraal staan, voelt hij zich dan ook thuis. Ook een toekomst in het 3×3-basketbal sluit hij niet uit: ooit wil hij graag Nederland vertegenwoordigen op de Olympische Spelen.
Ondertussen hoopt de inmiddels 27-jarige Ondaan zijn ontwikkeling in het profbasketbal voort te zetten.”Ik denk nog zes à zeven jaar te kunnen spelen en wil laten zien dat ik op hoog niveau een verschil kan maken.”
