0.0001875 procent, ook Nederlandse basketballers hunkeren naar het veld.

Je zal maar een Eredivisie basketbalclub runnen. Het is al een piepkleine sport in Nederland, zeker vergeleken met de landen om ons heen waar trouwens overal in Europa wel gespeeld wordt (met de nodige problemen dat wel). In Nederland heeft de gemiddelde basketbalclub al problemen te over. Dan is er ook nog een coronavirus dat ervoor zorgt dat er in 2020 niet meer gebasketbald wordt, dat durf ik wel te stellen.

Dan had er dinsdag door premier Rutte een opening geboden moeten worden of op z’n minst concreet perspectief. Niet van dit alles. Betaald voetbal mag doorgaan. Alle andere teamsporten liggen op hun gat. De hockeyers die op de Olympische Spelen voor de medailles gaan, zullen ook niet happy zijn. Al zouden zij in de winter toch niet spelen.

Evenwel mag er ook door hen net als bij de basketballers nog steeds niet in teamverband getraind worden. Ik snap daar niets van. Wat kan een groep van 12 keer 12 basketballers, die aardig in de gaten worden gehouden, nou bijdragen aan de verspreiding van het coronavirus?

Ik zie ook wel dat één sport niet zomaar voorrang kan krijgen. Maar om hoeveel teamsporters op het hoogste niveau hebben we het nou. 124 mannelijke basketballers, 90 vrouwen. Hockey, volleybal, handbal, zaalvoetbal, rugby, ijshockey de hele reutemeteut. Nou 3000 top teamsporters. Ik zal er niet ver naast zitten.

3000 op 16 miljoen Nederlanders is 0.0001875 procent. Zij leven grotendeels voor hun sport en worden dan ook nog aardig medisch in de gaten gehouden. En dan heb ik het nog niet over wedstrijden spelen, nee in eerste instantie heb ik het over trainen als team. In voorbereiding op -hopelijk- betere tijden waarin weer gespeeld kan gaan worden met wie weet ooit nog publiek, maar dat is nog niet aan de orde.

Want elke week van inactiviteit moet welhaast verdubbeld worden om die periode weer in te halen. Kortom iedereen kan straks weer helemaal opnieuw beginnen met trainen. Die sporters zijn geen robots en staan ook niet zomaar weer 100% aan.

Voor wat betreft het basketbal is er natuurlijk een groot probleem. Oranje moet over anderhalve week EK-kwalificatie spelen en de Eredivisie ligt al meer dan een maand stil. Den Bosch en Donar zouden in januari Europa Cup moeten spelen. Zonder training is dat onmogelijk en beide clubs hebben bijna geen andere optie meer dan terugtrekken.

Lekker voor het aanzien van Nederland bij de FIBA. Natuurlijk kunnen de clubs er niets aan doen, maar toch. Vrijdag is er nog een gesprek tussen NOC*NSF en de wijze mannen in Den Haag. Tot nu toe wordt daar elke boot afgehouden, dus ik zie dat niet veranderen.

Kijk de competitie kan niet meer gespeeld worden zoals gedacht. Dat was een hele competitie met Elite en play-offs. Daar kan echt een streep doorheen. Nou denk ik nog steeds dat er theoretisch van vanaf half februari, zoals ik eerder schreef, een hele competitie gespeeld kan worden met play-offs. Toch zal er dan wel een perspectief qua trainen geboden moeten gaan worden.  

Hoewel we nog midden in de tweede coronagolf zitten, is er ook nog de dreiging van de derde golf. Dat valt echt niet uit te sluiten. Wat dan?

Ik begrijp van Ramses Braakman de voorzitter van de DBL dat de spirit bij de clubs, die zaterdag met elkaar aan tafel zitten om te praten over dit seizoen (of wat er nog van over gaat zijn), goed is en de wil om te gaan trainen en later te gaan spelen is er absoluut. Financieel kan iedereen, vooral door de NOW-regeling, het nu nog bolwerken. In tegenstelling tot België waar Luik op omvallen staat en het roemruchte Charleroi preventief een soort van surseance van betaling heeft aangevraagd.

Maar ja wat gaat er hier gebeuren als seizoenkaarthouders hun geld terug willen of als sponsoren aan de bel trekken. Daarbij komt de vraag wat er op lange termijn gaat gebeuren? Dat is niet te voorzien, maar zelfs een helderziende zal niet voorspellen dat het rozengeur en maneschijn wordt.

Proces Oranje basketbalvrouwen krijgt climax in februari, EK 1 stap weg.

Het is geen onbekend fenomeen in de sport: het proces.

Van Dale omschrijft proces zo: het achter elkaar komen van de verschillende fasen van een ontwikkeling, verloop, ontwikkelingsgang.

Ik denk dat dit welhaast letterlijk past op de twee recente EK-kwalificatiewedstrijden van de Oranjevrouwen.

Die pijnlijke nederlaag van donderdag tegen Slowakije (64-84) was blijkbaar nodig om uiteindelijk zaterdag op karakter Hongarije te verslaan (68-63) en zo toch alles in eigen hand te hebben voor wat betreft de kwalificatie. Want een overwinning op Slowakije (1 punt verschil is genoeg) in februari betekent groepswinst en een direct ticket voor het EK.

De overeenkomsten tussen beide duels van Oranje deze week waren best groot en gelukkig was er ook één groot verschil, namelijk de uitkomst.

Beide keren begon Oranje sterk en beide keren verdampte de voorsprong als water voor de zon. Tegen de Slowaakse miste ik bij Oranje karakter, leiderschap en een plan B.

Op het veld nam niemand het voortouw. Vanaf de kant kwam te weinig sturing. Oranje had op een gegeven moment iets ‘anders’ nodig tegen de Slowaakse terwijl er te veel of misschien wel krampachtig werd vastgehouden aan het vertrouwde.

ANDERS

Dit is enerzijds goed want in principe leiden duidelijke afspraken tot resultaten. Alleen is in de sport niet alles in hokjes te stoppen. Ik miste fingerspitzengefühl. En ja ik weet dat het makkelijk praten is.

De wedstrijd vroeg vanuit Oranjeperspectief om een totaal onlogische wissel, de bank is er niet voor niets. Of om een technische fout wegens aanmerkingen op de scheidsrechter of misschien wel om een opstootje op het veld (met mate). In ieder geval iets om de boel op te schudden.

Misschien was de lange voorbereiding hier debet aan. Was het allemaal net iets te comfortabel geworden.

Enfin de nederlaag tegen de Slowaakse is niet fataal geweest, al kan de marge van 20 punten aan de eindstreep nog weleens vervelend uitpakken.

Tegen Hongarije had Oranje duidelijk geleerd. Om te beginnen werd de aanval breder gedragen. En hoewel er nog steeds veel rebounds werden gemist en in de verdediging bij vlagen te veel risico’s werden genomen viel vooral op dat er dit keer wel geknokt werd toen de Hongaarse serieus aandrongen. Ook leek de coaching scherper.

GELEERD

Het was niet meer mooi, maar who cares. De punten tellen. Dat besef was in 48 uur gegroeid.

Metname Laura Westerik en Chatilla van Grinsven, beide redelijk onzichtbaar tegen Slowakije, pakten de handschoen op toen het nodig was en als team knokte Oranje zich terug in de wedstrijd en werd een kleine achterstand (54-55) omgebogen in een overwinning.

Dit was knap na twee inzinkingen en vooral een belangrijke stap in het proces. Nooit zullen we weten hoe het gelopen zou zijn tegen Hongarije als Oranje van Slowakije had gewonnen. Het doet er ook niet meer toe. Het is zoals het is en het feit is dat Oranje nog één overwinning verwijderd is van het EK.

Het rekenen om éen van de vijf beste plekken twee, laat ik even voor wat het is. Daarvoor zijn er nu nog te veel poules met vergelijkbare situaties.

Op papier speelt Nederland op 6 februari thuis tegen Slowakije. Aangezien corona dan niet weg zal zijn is de kans groot dat de ‘bubbel’ dan ergens anders is en vooral in Slowakije omdat zij dan volgens planning twee thuiswedstrijden spelen. Maar ja bij de FIBA weet je toch niet hoe het gaat uitpakken.

Dat maakt ook niet uit want de Oranjevrouwen hebben een grote stap gezet in het proces en weten nu maar al te goed hoe het wel moet tegen Slowakije.

Dan zie ik begin februari nog eens zo’n overwinningsdansje (of cooling down).

Twee keer winnen en dan gaan de Oranje basketbalsters voor het eerst in mensheugenis naar het EK.

Beter kun je het niet hebben. Thuis spelen om het EK te bereiken. Het rare is dat het coronavirus in dit geval een positieve rol speelt. Want eigenlijk moesten de Oranjevrouwen uitwedstrijden spelen in Slowakije en in Hongarije.

De FIBA heeft vanwege de dreiging van het coronavirus voor deze window gezocht naar speelsteden waar een bubbel mogelijk is. Amsterdam is een speelstad geworden en beter kan Oranje het natuurlijk niet hebben.

Het is makkelijk gezegd: twee keer winnen. Eerst donderdag van Slowakije en dan zaterdag van Hongarije. Op papier dus twee uitwedstrijden, maar beide duels worden wel (mooi) in Amsterdam gespeeld. Evenwel is er natuurlijk ook druk om het -eindelijk- eens waar te maken.

Alle voorzorgsmaatregelen in verband met corona kennen we. De vrouwen hebben hun eigen ingang en eigen etage in een hotel. Loyce Bettonvil en Noor Driessen zijn positief getest.

Voor Omroep Brabant sprak ik op (ruime) afstand met Chatilla van Grinsven en Jill Bettonvil. Van de miniquiz maakte ik deze video.

De wedstrijd is donderdag te zien via het Youtubekanaal van de FIBA of bij ZiggoSport.

Het EK voor vrouwen is volgend jaar van 17 tot 27 juni in Frankrijk en Spanje.

Door corona beginnen Oranje basketballers nu al (of toch) aan voorbereiding op EK-kwalificatieduels

Hoewel het raar is om in deze coronatijd interlands te spelen, moet Oranje eind deze maand toch in actie komen voor twee EK-kwalificatiewedstrijden. Het is een verplichting van de FIBA waar Nederland niet (zonder consequenties) onderuit gaat komen. Nou valt niet uit te sluiten dat als de toplanden gaan klagen er nog wat verandert, maar zover is het in ieder geval nog niet. Dus is vandaag de eerste stap gezet in de voorbereiding, wat concreet inhoudt dat er getest is op corona.

Dat geldt voor de spelers die in Nederland zijn en op de 24-koppige lijst staan die bij de FIBA is ingediend voor dit window.

1.     Leon Williams
2.     Boy van Vliet
3.     Keye van der Vuurst
4.     Bryan Alberts
5.     Morgan Stilma
6.     Yannick Kraag
7.     Maarten Bouwknecht
8.     Worthy De Jong
9.     Shane Hammink
10.   Charlon Kloof
11.   Willem Brandwijk
12.   Yannick Franke
13.   Mohammed Kherrazi
14.   Luuk van Bree
15.   Olaf Schaftenaar
16.   Lucas N’Guessan
17.   Thomas van der Mars
18.   Terrence Bieshaar
19.   Jito Kok
20.   Derrik Smits
21.   Joey Van Zegeren
22.   Roeland Schaftenaar
23.   Emmanuel Nzekwesi
24.   Nathan Kuta

Vanaf zaterdag gaat er in Amsterdam getraind worden door de spelers die in Nederland zijn. Een absolute noodzaak voor de spelers uit de Eredivisie omdat de competitie en de teamtrainingen al meer dan drie weken stilliggen. In eerste instantie staan de trainingen onder leiding van assistent-bondscoach Matthew Otten. Maurizio Buscaglia is er vanaf 14 november bij, mits het qua reizen allemaal kan.

De NBB heeft over de Oranje-voorbereiding contact gehad met NOC*NSF en omdat het nationaal team wordt aangemerkt als topsport, mag er als team getraind worden. De situatie is vergelijkbaar met het Nederlands handbalteam dat nu (ondanks een huiverig gevoel) in een kwalificatiereeks zit.

Bij de NBB vinden ze de situatie wrang, voor een aantal betrokkenen druist spelen in tegen het gevoel. Ook omdat dat veel spelers niet wedstrijdfit zijn. Evenwel is afzeggen geen optie want de FIBA zal niet mild reageren.

Oorspronkelijk ging het voor Oranje om twee duels in Almere tegen Zweden en Turkije.

De FIBA heeft begin oktober al besloten dat alle duels in groep D in deze window gespeeld gaan worden in Istanboel.

Oranje won de eerste wedstrijd in en tegen Turkije (65-72) en verloor thuis van Kroatië (59-69). De Turken verloren later ook in Zweden en verkeren dus in flinke problemen. Het zal ze niet slecht uitkomen dat er nu in Istanboel gespeeld gaat worden. Waarbij ik aanteken dat Oranje de afgelopen jaren, vreemd genoeg, buitenshuis beter presteert dan in Nederland.

Geen Eredivisie basketbal in Nederland door corona, maar hoe zit het in de landen om ons heen?

Om met de deur in huis te vallen voor zover ik kon achterhalen wordt er overal gebasketbald of gaat er gespeeld worden. Overal zonder publiek en her en der wat extra maatregelen, zo krijgen de basketballers in Oostenrijk al sneltesten.

Überhaupt staat Nederland vrij alleen als het gaat om het schrappen van top-teamsporten. Wel zijn overal de bekende problemen met uitgestelde wedstrijden vanwege coronagevallen bij spelers of staf.

Een 1 op 1 vergelijking met de ons omringende landen is niet zomaar mogelijk. De coronasituatie is niet overal hetzelfde en ook de situatie in de ziekenhuizen is anders, maar toch. Het kabinetsbesluit om tot december alleen het betaald voetbal door te laten te gaan en al het andere niet is uniek te noemen.

Een overzicht van maatregelen in grote en kleine (basketbal) landen:

  • Nederland. Voorlopig tot december geen sport dus ook geen basketbal, alleen betaald voetbal.
  • België. Wel topsport. Start Euromillions League op 7 november. Zonder publiek. Clubs mogen wedstrijden uitstellen.
  • Duitsland. Alleen topsport. In het basketbal is een bekercompetitie gaande, met beoogde finale komend weekend. In november verder wedstrijden zonder publiek.

In den anderen Profi-Ligen sieht es dagegen bereits jetzt düsterer aus. Im Basketball, Handball, Eishockey oder Volleyball sind die deutschen Vereine deutlich stärker auf die Zuschauereinnahmen angewiesen.

  • Frankrijk. Topsporters mogen in Frankrijk in actie blijven komen tijdens de lockdown die vanaf vrijdag wordt ingevoerd om het oprukkende coronavirus een halt toe te roepen. De Franse hoogste divisie en het tweede niveau hebben de duels voor dit weekend uitgesteld. Steeds meer clubs willen niet spelen zonder publiek.

Fermé jusqu’à nouvel ordre.

  • Denemarken. Basketbal gaat door, zonder fans van de bezoekende ploeg. Per stad kunnen andere regels gelden. Regelmatig afgelastingen wegens corona.

2 kampe aflyst på grund af COVID-19.

  • Spanje. Er wordt gebasketbald zonder publiek. De spelers zijn het beu dat er constant wedstrijden in de ACB en in de Europa Cups verplaatst worden en duidelijk is dat hun geduld bijna op is.

The Spanish Players Union (ABP) is becoming the first major players’ union in Europe to take a stance and asks the total change of the European basketball calendar on all competition due to COVID-19.

  • Oostenrijk. Wordt gespeeld zonder publiek. Ze hebben daar sneltesten.

BASKETBALL SUPERLIGA ALS VORREITER: SCHNELLTESTS SOLLEN SPIELBETRIEB SICHERN!

  • Engeland. Daar begint dit weekend de bekercompetitie in plaats van de gewone competitie vanwege corona, zonder publiek.

In de Telegraaf zegt Bob van Oosterhout het volgende:

„Die topsportbedrijfjes of -bedrijven gaan bij bosjes omvallen en het is echt niet zo dat die in augustus allemaal weer vrolijk aan de start verschijnen. Dan is er ook nog de negatieve psychologische impact op mensen die leven van en voor de sport. Denk ook aan de vele honderdduizenden fans, sponsors en vrijwilligers. Zij willen hun club in actie zien, al is het maar via de livestream.”

„Mijn eigen club Heroes Den Bosch is een professionele basketbalorganisatie met een begroting van 1,6 miljoen euro en 25 mensen op de payroll. Maar ik heb nu het idee dat wij – en ook de mensen uit al die andere topcompetities – worden gezien als een stel Cypriotische postbodes die het er allemaal maar een beetje bij doen. Als ik een optelsom maak, dan is er sprake van enorme schade, ook op lange termijn. Wanneer er niet enig perspectief is om weer te beginnen, zullen sponsors hun geld terugvragen, want zij willen ook niet de rekening van de schade betalen. Als dat gebeurt, gaat het helemaal fout.”

„Ik wil mezelf niet plaatsen in de categorie zeurende en zeikende Nederlanders die op de vierkante millimeter hun eigen belang verdedigen. Ik realiseer me ook in wat voor onmogelijke positie het kabinet zich bevindt. Ik snap de complexiteit, maar ik vertrouw erop dat er wordt geschakeld op basis van voortschrijdend inzicht. Het lijkt mij duidelijk dat het stilleggen van dit deel van de topsport meer kwaad aanricht dan goed doet. Ik zou echt het kabinet willen oproepen: Geef de sport perspectief!”

Basketbal Eredivisie hangt aan een zijden draadje door corona.

Ik vrees met grote vreze voor het basketbalseizoen 2020-2021. Dat het normaal zou verlopen, had ik al niet verwacht. Nu houd ik er serieus rekening mee dat we het huidige seizoen, nu al, in de prullenmand moeten gooien.

Even een rekensommetje.

Dinsdagavond werd duidelijk dat de coronamaatregelen tot in december gaan gelden. Tegen die tijd ligt de competitie zes weken stil. Dan moet er eigenlijk een volledige voorbereiding gedraaid gaan worden om alle spelers weer wedstrijdfit te krijgen. Laat ik aan de krappe kant gaan zitten en er vier weken voor pakken. Dan is het januari.

Dan ga ik er voor het gemak vanuit dat corona de komende weken nagenoeg verdwijnt en dat de kerstperiode door iedereen gebruikt wordt om te trainen.

Metname het verdwijnen van corona op korte termijn lijkt me een utopie. Een verlenging van de maatregelen lijkt me reëler. Zeker ook met de situatie van begin dit jaar in het achterhoofd en het feit dat virussen zich in de winter makkelijker verspreiden.

Mogelijkheden

Nu wil natuurlijk niemand zomaar een seizoen weggooien. Er is ook nog tijd. Grofweg tot half juni. Een maand play-offs eraf en het is half mei. Met 12 teams een dubbele competitie is 22 speelronden. Grofweg ruim 11 weken. Dus theoretisch kun je half februari aan een nog enigszins fatsoenlijk seizoen beginnen.

Dat is in mijn ogen een serieus ijkpunt en tegelijk een point of no return.

Kan iedereen nu zijn ding gaan doen en na de jaarwisseling opnieuw beginnen aan de voorbereiding. Het is niet anders.

Met natuurlijk het grote gevaar dat corona begin volgend jaar niet weg is. Maar tot medio januari kan dan besloten worden of het seizoen een nieuwe kans krijgt.

Centjes

Bij deze grove berekening met ‘fingers crossed’ houdt evenwel het niet op.

De kans is erg groot dat de zelfbenoemde ‘profsporten’ of wat ervoor doorgaat in Nederland straks allemaal officiële coronatesten moeten gaan overleggen voor wedstrijden, zoals nu in het voetbal. Even los van het feit of het terecht is of zij spelen of niet, ze testen wel en het levert opvallend veel positieve gevallen op, in hun fopbubbel. Wat het legitiem maakt om te testen.

Want natuurlijk wil geen enkele sporter en ook geen basketballer ziek worden en zijn collega’s of familie aansteken, want ook zij hebben kinderen, vaders en oma’s.

Dus straks geen papieren gezondheidschecks bij de basketbalclubs, maar echte testen. Ga ik weer even rekenen. 100 euro per test. 12 spelers inclusief 3 begeleiders is 1500 euro per club per wedstrijd. Dat zijn er 22 ofwel 33.000 euro, nog zonder play-offs. Laat de basketballers 50% korting krijgen en dan nog kan geen enkele club dit ophoesten.

Ook niet omdat de recettes echt geen rol gaan spelen. Wonderen bestaan natuurlijk, maar de kans is klein dat als er gespeeld gaat worden er ook nog volop fans aanwezig mogen (en willen) zijn in de hallen.

Dat sommige clubs denken geld te verdienen aan livestreams is leuk, maar ik vrees dat het hooguit een (klein) doekje voor het bloeden is.

Aangezien de uitgaven voor de clubs (salarissen, hoewel veelal op minimum niveau) op dit moment gewoon doorgaan, komt vroeg of laat voor elke club de vraag op of het nog wel rendabel is om te (gaan) spelen? Of dat het überhaupt mogelijk is om te overleven? En of het niet verstandig is om het geld te sparen en te overleven voor het volgende seizoen?

Ik vraag me ook af hoe trouw seizoenkaarthouders en sponsoren blijven als zij niets voor hun geld terugkrijgen of zelf op de centjes moeten gaan letten.

Bubbel

Een bubbel zoals in de NBA zal als optie vast ter sprake komen. Theoretisch een goed plan, maar niet realistisch. Twee maanden (schatting) een hal afhuren om een competitie te spelen zal misschien nog lukken. Alle spelers, begeleiders, scheidsrechters, technici en anderhalve journalist al die tijd op één plek in quarantaine onderbrengen is financieel onhaalbaar, zelfs voor de DBL. Los nog van het feit of mannen als Worthy de Jong, Thomas Koenis en Stefan Wessels voor hun salaris twee maanden hun vrouw en kinderen willen achterlaten.

Europees Kampioenschap

Wat ook klote is, is dat Oranje eronder gaat lijden in de kwalificatie voor het EK na een veelbelovende start. Want er spelen nogal wat internationals in de Eredivisie. De bondscoach zou dus eigenlijk voor de windows eind november en eind februari moeten gaan zoeken naar Nederlanders in buitenlandse competities die wel in actie komen. Maar ja Worthy de Jong, Mo Kherrazi, Thomas van der Mars, Shane Hammink, Morgan Stilma en Leon Williams horen er bijna zeker bij en veel alternatieven zijn er ook niet.

Hopelijk komen ze (de mannen, maar evengoed de vrouwen) wel snel samen om in ieder geval te trainen. Het hockey mag dat ook omdat zij door NOC*NSF zijn aangemerkt als topsport en dan geldt een uitzondering. Al ben ik benieuwd of de NBB kan en wil opdraaien voor de kosten van het testen.

Pfffffffff

Het is niet rooskleurig, maar ik vrees dat het niet anders is.

Een werkend coronavaccin of een wonder, zou ook het basketbal, net zoals zoveel branches, in Nederland redden. Aan beide opties zou ik me niet durven vastklampen.

80 weetjes over Ton Boot die vandaag 80 jaar oud wordt. Gefeliciteerd, coach die basketbal in Nederland op de kaart zette.

  1. Geboren in Amsterdam
  2. Op 16 oktober 1940
  3. Antoine ‘Ton’ Boot groeide als tiener op in de Amsterdamse Rivierenbuurt
  4. Met twee broers (beide zijn overleden) en één zus
  5. Op zijn twaalfde ging hij basketballen, op het pleintje bij de Dongeschool en later op het Museumplein in Amsterdam
  6. “Ik had een eigen netje; dat moest ik eerst nog even ophangen. Dat netje had ik vastgemaakt aan een stalen frame, zodat ik alleen dat frame maar even hoefde op te hangen, en met touwtjes vast te maken. Dat deed ik heel getrouw, elke dag. Elke ochtend. Dus niet 400 keer schieten, maar 400 schoten máken”
  7. Coach Jan Janbroers noemde Boot de eerste professional van Nederland
  8. “Jan Janbroers heeft zeer grote invloed op mij gehad. Niet dat ik een kloon van hem ben, maar hij heeft me wel bijgebracht hoe je je werk moet doen. Wat winnen is. Waar het werkelijk om gaat.”
  9. Boot heeft even aan wielrennen gedaan
  10. Studeerde aan Academie voor Lichamelijke Opvoeding, 7 jaar in plaats van de 4 jaar die ervoor stond
  11. Zijn vader Frans was loonadministrateur. In het boek Bezeten wordt hij neergezet als een strenge, dominante, veeleisende man, die hoge verwachtingen van zijn zoon had.
  12. Ton Boot was getrouwd met Jenny, die eerder dit jaar is overleden
  13. Ze kregen 2 dochters Nancy en Amber
  14. In 1958 haalde Ton Boot met het Amsterdamse DED zijn allereerste landstitel binnen
  15. Een jaar na zijn eerste landstitel debuteerde Boot onder bondscoach Henk Aldenberg als international
  16. Op 1 april 1959 was Boot tegen Spanje, achter Lucas de Jonge (18 punten), meteen de tweede scorer van het Nederlands team met 11 punten. Oranje verloor met 62-67
  17. In totaal speelde Ton Boot (tot en met 1975) 148 keer voor het Nederlands team
  18. In de schoen van een bestuurslid gepist in 1964 bij een Oranjetrip naar Leipzig. “Teammanager Cor Onrust wil zelf geen opheldering verschaffen. Hij wenst alleen in algemene termen over Boot te spreken: ‘Als speler was hij heel gedisciplineerd; als toerist was hij heel anders.’ Dat incident in Leipzig kan volgens Onrust beter worden verzwegen. ‘Want hij heeft inderdaad hele rare dingen gedaan.’ Bij u toch? ‘Nee… bij het bestuurslid Rozenbeek.’ In een sleutelgat geplast? ‘Nee, in iets anders.’ Een schoen? ‘Ehhh… ja, zoiets… Meer wil ik er niet over zeggen.”
  19. Speelde 17 seizoenen basketbal
  20. 1 seizoen DED
  21. 5 seizoenen The Wolves
  22. 8 seizoenen Blue Stars
  23. 3 seizoenen EBBC
  24. Boot speelde 287 wedstrijden, was gemiddeld goed voor 21,4 punten
  25. ‘In het uitgaansleven ging Ton enorm tekeer,’ zegt ex-medespeler Roel Tuinstra. Oud-speler Bob Woudstra: ‘Een paar keer per maand ging-ie voor de wedstrijd ’s nachts uit. Soms sliep-ie niet, of kwam hij bij een vreemde vrouw vandaan. Nam hij een douche en speelde hij de sterren van de hemel. Dat had Ton nodig, denk ik.’
  26. 5 keer kampioen als speler 1958 (DED), 1961 (The Wolves), 1964 (The Wolves), 1965 (The Wolves), 1970 (Blue Stars)
  27. Had in al die jaren 57 ploeggenoten
  28. Met Kees Smit speelde Boot het langst samen, 9 seizoenen. Gemiddeld speelde Boot 2,2 seizoen met iemand samen
  29. Scoorde ooit als speler 53 punten in één wedstrijd (02-01-1964 The Wolves – The Arrows Mannen 137-56)
  30. “Boot was als speler talentvol, maar ook hyperindividualistisch, eigenwijs en wisselvallig. Tijdens belangrijke basketbaltoernooien gebruikte hij zijn uithoudingsvermogen niet alleen voor de wedstrijden, maar ook voor ontdekkingstochten in het uitgaansleven die tot ’s ochtends vroeg duurden.”
  31. Rinus de Jong zag in de speler Ton Boot een coach
  32. Coach Den Bosch 4 jaar (1978-1980, 1982-1984)
  33. Coach Leiden 1 jaar (1980-1981)
  34. Coach Den Helder 7 jaar (1985-1993)
  35. Coach Oostende 3 jaar (1994-1997)
  36. Coach Amsterdam 4 jaar (1998-2002)
  37. Coach Groningen 4 jaar (2003-2007)
  38. Landskampioen werd hij als coach 14 keer (1979, 1980, 1983, 1984, 1989, 1990, 1991, 1992, 1995, 1999, 2000, 2001, 2002, 2004)
  39. Verloor 5 keer een play-offfinale (1986, 1987, 1996, 1997, 2006)
  40. Bekerwinnaar 4 keer (1992, 1997, 1999, 2005)
  41. 9 keer eindigde hij de reguliere competitie op de 1e plaats (1979, 1983, 1984, 1990, 1991, 1995, 1999, 2000, 2001)
  42. Met Den Bosch in 1979 finalist Europa Cup 2 (22 maart 1979, Porec: Gabetti Cantu – EBBC Den Bosch 83-73)
  43. Met Den Bosch en Den Helder in finaleronde Europa Cup 1 (1980, 1990)
  44. Basketbalcoach van het Jaar 7 keer (1979, 1980, 1983, 1986, 1987, 1993, 2001)
  45. 9 MVP’s onder Boot (James Lister (1979), Kees Akerboom (1980), Jose Waitman (1987), Jean-Marc Jaumin (1995, 1997), Joe Spinks (2000), Chris McGuthrie (2001), Travis Reed (2004)
  46. Coachte in Nederland in totaal 1040 wedstrijden
  47. Won er in Nederland in totaal 727, verloor er in Nederland in totaal 313
  48. Winstpercentage in Nederland 69,90%
  49. Coachte in België in totaal 144 duels           
  50. Won er in België 104, verloor er in België 40            
  51. Winstpercentage in België 72,22%
  52. Coachte in totaal 1184 wedstrijden              
  53. Won er in totaal 831, verloor er in totaal 353           
  54. Winstpercentage totaal 70,19%
  55. Boot werkte in zijn beginjaren in Den Bosch nog door als gymnastiekleraar en miste daardoor uitwedstrijden
  56. Ton Boot testte in 1983 de toen 16-jarige Rik Smits af bij Den Bosch
  57. “Als coach heb ik nooit gelogen of compromissen gesloten. Nooit.”
  58. Hij had nooit een assistent-trainer
  59. Als coach jogde hij iedere dag een uur, en praatte dan met zijn alter ego. “Die vertrouwde ik, die liegt niet.”
  60. Waarom coach? “Dat is heel lastig te zeggen. De bron van een drijfveer zijn behoeften – je eet bijvoorbeeld – en waarden.”
  61. “Het is echt niet de theorie van Einstein die ik ze voorhoud.”
  62. “Sociaal zal ik me aanpassen in België, maar niet op die basketbalvloer. Want op de Noordpool, Kaap Hoorn en in Alaska is sport precies hetzelfde.”
  63. In 2000 door de Volkskrant uitgeroepen tot Coach van de Eeuw
  64. In 2004 door NOC*NSF uitgeroepen tot coach van het jaar
  65. Boot werd in 2006 Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
  66. Lid van Verdienste NBB 2019
  67. Boot over het feit dat hij nooit in de wereldtop van het basketbal actief was: “In de Verenigde Staten zitten ze niet te wachten op een coach uit Nederland. Bovendien zou ik dan moeten netwerken. Dat doe ik dus niet. Maar ik ben wel geschikt voor de top. Ik zie een heleboel andere coaches die er niets van terecht brengen. Als ik coach, zou ik naar Ton Boot gaan kijken. Simpelweg om uit te vinden hoe hij het elke keer weer flikt om kampioen te worden. Maar dat doet dus geen enkele coach. Prima toch? Dan blijf ik toch gewoon kampioen worden.”
  68. Boot nam 7 keer een sabbatical
  69. Toon Gerbrands, algemeen directeur van PSV, is een goede vriend. “Ik heb je altijd gezien als het topsportgeweten van Nederland.”
  70. Was bondscoach in 1981, won 5 interlands en verloor er 5
  71. Boot was ruim 20 jaar columnist van De Telegraaf
  72. Er is één documentaire over Boot gemaakt door de NOS.
  73. Boot kan nog steeds geboekt worden als spreker
  74. Er is één boek geschreven over Ton Boot, Bezeten van Igor Wijnker uit 2009
  75. Boot schreef al twee boeken, Alles of niets (2002) en OverWinnen (2007), deze week komt zijn nieuwste boek uit, Voorkom de crisis
  76. Boot schreef een scriptie over de Fast Break (en hoe moeilijk dat is om goed uit te voeren) inclusief oefeningen
  77. Ton Boot was nooit een bobo, eerder een provo. Alles haalde hij uit de kast om successen te boeken, om spelers te prikkelen, om tegenstanders te verbluffen, om wedstrijden te beïnvloeden.
  78. “Ik lieg me suf in de maatschappij, omdat ik me anders niet handhaaf”, aldus Boot
  79. Heeft nooit jeugdploegen getraind. “Nee, nooit. Omdat ik die top het leukste vond.” Wel gewerkt op jeugdkampen
  80. Anekdote uit de Den Helder-periode: De 2 meter 11 lange Erwin Hageman, die, met zijn gezicht vooroverliggend in het gat van de massagetafel, door Cees van Rootselaar en Okke te Velde vliegensvlug met een paar rollen tape aan de tafel werd vastgetaped, helemaal rondom zijn lichaam. Waarna coach Boot tijdens de voorbespreking van de training doodleuk zijn paperassen op de rug van Hageman deponeerde, en vroeg: “Heeft iemand Erwin misschien gezien, want we gaan zo trainen.”

Alle informatie had ik (in mijn hoofd) of heb ik gevonden met dank aan het NRC, DBbasketball, Jacob Bergsma, De Telegraaf, Het Brabants Dagblad, de NOS, Trouw, Frank Visschraper, Onmatig, ook buiten het veld, en De Volkskrant.

“Hoe de coach Ton Boot met de speler Ton Boot om zou zijn gegaan? Vervangen, dat is makkelijk natuurlijk”

Over drie dagen wordt Ton Boot 80 jaar. De website sportknowhowxl.nl stelde Boot heel veel vragen. Dat leverde een mooi maar lang verhaal op, waar ik wat stukjes uit heb gehaald. Te beginnen met waar het in zijn ogen mis is gegaan met het basketbal in Nederland.

“In 1979 speelden we de Europa Cupfinale, dan ben je de beste van de wereld op de NBA na. We hadden zoveel goede ploegen, maar we hadden geen jeugd. Ik heb toen al gezegd: ‘Over twintig jaar winnen we niet eens meer van Luxemburg’, maar iedereen lachte me uit. Er werd geen aandacht aan de jeugd besteed. Dat vind ik een grote fout van de bond. Ze hadden het moeten inzien en iedereen was toen nog rijk. Eind jaren zeventig was basketbal de meest gesponsorde sport in Nederland. Ze hadden iedere Eredivisieclub moeten verplichten een jeugdteam te hebben, dan had je continuïteit gehad.”

“Een andere oorzaak was ook het feit dat er op een gegeven moment alleen nog maar Amerikanen speelden. In mijn tijd bij Den Helder had ik er twee, dat is prima voor de kwaliteit. Vroeger had je bij Ajax ook Vasovic als een van de weinige buitenlanders. Op een gegeven moment mocht je negen Amerikanen in de ploeg hebben. Dat sloeg nergens op. Ik werkte toen bij Groningen. In de Europa Cup mocht je maar met twee Amerikanen spelen en wij hadden er vier of vijf. De voorzitter hield een mooi praatje in de businessclub en ik vroeg hem: hoe ga je dan Europa Cup spelen? ‘Met junioren’, was het antwoord. Dat hoorde ik toen voor het eerst. Dus ik kwam daarna aan het woord: ‘We gaan dus geen Europa Cup spelen, met junioren, dat is uitgesloten.’ Die vent begon te huilen, was nog nooit zo beledigd geweest.”

“Maar goed, je moet dus investeren in jeugd. Wat NOC*NSF nu doet is leuk. Speerpuntsporten krijgen een hoop geld. Basketbal niet en veel andere sporten niet, maar ik ben er wel voorstander van. Als een sport presteert, krijgen ze geld. Maar dan alleen voor de late talentontwikkeling. Wat er nu bij het judo gebeurt vind ik oneerlijk. Zij krijgen geld voor vroege talentontwikkeling. Waarom zou basketbal mee moeten betalen voor de ontwikkeling van judotalenten? En maar klagen die judoka’s, terwijl ze er zelf bestuurlijk een puinhoop van hebben gemaakt op Papendal. Ik vind dat schandalig.”

Verder sprak Boot in het artikel over meerdere zaken die hij heeft ervaren.

“Ik kreeg bij Groningen ooit een nieuwe speler, een Amerikaan. We halen hem op van het vliegveld en ik maak een praatje met hem. Ik noem hem mijn enige eis: ‘je uiterste best doen.’ Dus wij de trainingshal in en de jongens beginnen met de warming-up. Ze deden een oefening waarbij je de bal om je middel draait en deze jongen deed nonchalant en ongeïnteresseerd, minstens twee keer langzamer dan hij zou kunnen. Dus ik leg het stil en ik vertel hem nogmaals: ‘één afspraak, je uiterste best doen’. Ze gaan verder en hij doet opnieuw een beetje sloom en nonchalant met die bal om zich heen. Ik had genoeg gezien. Die jongen zat dezelfde middag op het vliegtuig naar huis.”

“Ze noemden mij vaak een harde coach, maar dat was ik niet. Ik was een duidelijke coach. Ik zei: ‘Jongen je hebt slecht gespeeld.’ De boodschap was negatief, maar de intentie was positief. Als die vertrouwensrelatie er niet is, communiceert er niemand met je.”

Het hele uitgebreide en zeer interessante interview met Ton Boot is verder te lezen bij sportknowhowxl.nl